Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

ΠΕΡΙ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΓΑΡΕΙΑΣ




13-1-16

Γράφει ο Παναγιώτης Κούφας
Aξιωματικός Τεθωρακισμένων
Ελληνικού Στρατού


(Η ανάρτηση που ακολουθεί αποτελεί άποψη-απάντηση του Παναγιώτη Κούφα προς το κείμενο με τίτλο: "Τα στρατιωτικά αγήματα δεν είναι για τα ...πανηγύρια" -Ένα κείμενο στρατιωτικού που λέει αλήθειες που δημοσιεύτηκε στο onalert.gr )

Κάτω από την προστατευόμενη ανωνυμία των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με μέθοδο που και ο ίδιος ο Γκαίμπελς θα ζήλευε για την εφευρετικότητα των επιχειρημάτων, για άλλη μία φορά, η συστηματική προπαγάνδα αποδόμησης των βασικών πυλώνων που συνιστά την κρατική έκφανση στους πολίτες, διασπείρει τον κίτρινο λίβελο της, με στόχο το ηθικό των χαμηλόβαθμων στελεχών και των κληρωτών οπλιτών του στρατεύματος, επικαλούμενο το κατώτερο θυμικό τους, σε μια προσπάθεια να μετατρέψει τη συμμετοχή του στρατού σε εορταστικές εκδηλώσεις εθνικού και θρησκευτικού χαρακτήρα σε άχρηστου είδους αγγαρεία.


Με συνταγματική (ακόμη και ελπίζω και στο μέλλον) κατοχύρωση στο άρθρο 3, επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με την Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού, τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις.

Ανέκαθεν, στο ιστορικό βάθος των αιώνων, η τιμή που απέδιδε στην θρησκευτική πίστη το στράτευμα, ήταν κορυφαία, καθόσον τα ιδεώδη της ενέπνεαν τους εν όπλοις υπερασπιστές της εθνικής κυριαρχίας.
Όλοι οι κρατικοί κλάδοι έχουν Προστάτες Αγίους και κατά το εκάστοτε μέτρο της έκφανσής τους, εκδηλώνουν τη λατρευτική τιμή τους σε αυτούς.

Πόσο δε μάλλον, το στράτευμα, που σε πολεμικές περιόδους εμπνεύστηκε και στήριξε την ηθική του δύναμη στην Υπέρμαχο Στρατηγό και τους Αγίους Προστάτες του. Αυτονόητη και ηθικά επιβαλλόμενη η ελάχιστη υποχρέωση της συμμετοχής και της απόδοσης ύψιστων στρατιωτικών τιμών στον επετειακό εορτασμό των κορυφαίων στιγμών της Ορθοδοξίας.

Ανάλογου ηθικού βάρους, η συμμετοχή του στρατεύματος, στις αντίστοιχες σημαίνουσες επετείους εθνικής μνήμης και η ύψιστη απόδοση στρατιωτικών τιμών στους πεσόντες κατά τους εθνικούς μας αγώνες.

Η μόνη ελπίδα διαιώνισης ενός λαού στο ιστορικό διηνεκές, είναι η τήρηση της ιστορικής μνήμης και η μεταλαμπάδευση των ηθικών αξιών που εμπνέουν οι ανά την ιστορία ηρωϊκώς αγωνισθέντες και πεσόντες υπέρ της ελευθερίας του έθνους και υπέρ των βωμών και των εστιών του.

Ιδιαίτερα η Ελληνική Ιστορία, συγκρινόμενη με αυτή των υπολοίπων εθνών με κρατική υπόσταση, απαριθμεί πληθώρα επετείων ιστορικής μνήμης που επιβάλλεται η τιμή, τόσο από τους φορείς της εξουσίας, όσο και από τους υπό τα όπλα υπηρετούντες.

Ο Στρατός, διασκορπισμένος στα μήκη και τα πλάτη της επικράτειας, ιδιαίτερα στις επαρχιακές πόλεις και χωριά της μεθορίου, συνυφάνει την ύπαρξή του με τις τοπικές κοινωνίες.

Είναι η αναγκαία και αναμφίβολη συνθήκη για να εδραιωθεί το αίσθημα ασφάλειας εκεί, να τονισθεί ο ωφέλιμος ρόλος των ενόπλων δυνάμεων και να εξασφαλισθεί ο άρρηκτος δεσμός που προαπαιτείται για την αγαστή συνεργασία των τοπικών κοινωνιών τόσο στην ειρήνη όσο και σε περίοδο που πρώτοι αυτοί θα νιώσουν την ενδεχόμενη εχθρική απειλή.

Ο συνυφασμός στα τοπικά ήθη, έθιμα, ειωθότα και δρώμενα, είτε θρησκευτικά είτε πολιτιστικά, αλλά και η συνδρομή του στρατεύματος στην ανακούφιση και την αντιμετώπιση των τοπικών προβλημάτων, είναι αναγκαίος μονόδρομος αλλά και ρόλος τιμής για τους εκεί υπηρετούντες.

Για όσους υπηρετούν και υπηρέτησαν στην επαρχία και στη μεθόριο, είναι κοινή η εμπειρία της εκτίμησης που τρέφουν αυτές οι τοπικές κοινωνίες στο στράτευμα και δεδομένη η παρουσία του στις πανηγυρικές εκδηλώσεις τους.

Το δομημένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του στρατεύματος, η εξασφάλιση των απαιτήσεων ασφαλείας, ασφαλώς και δεν διασαλεύεται και είναι αστείο να κινδυνολογείται δημόσια ότι απειλείται από τη συμμετοχή του προσωπικού στις εκδηλώσεις αυτές.

Πολύ δε περισσότερο σήμερα, που η πολιτική ηγεσία του ΥΕΘΑ των τελευταίων ετών, έχει εξασφαλίσει πλουσιοπάροχα, ιδιαίτερα στο κατώτερο προσωπικό της, μέτρα μέριμνας υπέρ του, που συχνά υπερβαίνουν την καλώς εννοούμενη ανακούφιση των επαυξημένων υποχρεώσεων και εν πολλοίς γίνονται και αντικείμενο μονομερούς εκμετάλλευσης από κάποιους επιτήδεια σκεπτόμενους υπηρετούντες.

Οι θεσμοθετημένες άδειες στις εορταστικές περιόδους υπέρ των προβλεπόμενων κανονικών αδειών, οι απαλλαγές μετά την εκτέλεση διατεταγμένης υπηρεσίας ασφαλείας, οι τιμητικές άδειες για την όποια συμμετοχή σε ανάλογες εκδηλώσεις και η πληθώρα των υπολοίπων διευκολύνσεων είναι διόλου ασήμαντα ευεργετήματα που αντισταθμίζουν την υποτιθέμενη καταπόνηση από την υπέρ των συνηθισμένων καθηκόντων συμμετοχή του προσωπικού στις κατά τόπους και χρόνο ανάλογες εκδηλώσεις.

Οι προβληματιζόμενοι συντάκτες του άρθρου, που κόπτονται να διαμηνύσουν την κατά δική τους τεκμηρίωση άσκοπη κατασπατάληση των ενόπλων δυνάμεων σε μη στρατιωτικές δραστηριότητες, καλό θα είναι να ενδοσκοπήσουν και να διεγείρουν στους εγκεφάλους τους τον συνειρμό μιας φαντασίωσης:

Πως θα ένιωθαν, ως στρατιωτικοί, εάν κάποια 25η Μαρτίου θα εορταζόταν χωρίς στρατιωτική παρέλαση και χωρίς καμία συμμετοχή των ενόπλων δυνάμεων;

Πόση λαμπρότητα θα είχε ο Επιτάφιος μιας Μεγάλης Παρασκευής χωρίς τη συμμετοχή του στρατού;

Πως θα έβλεπαν στα μάτια τις τοπικές κοινωνίες που συγχνωτίζονται, εάν η παρουσία τους εκεί περιοριζόταν μόνο στα στρατόπεδα τους;

Σε τι βαθμό νομίζουν ότι θα ήταν η εκτίμηση των τοπικών κοινωνιών, ακόμη και του μουσουλμανικού στοιχείου -που τώρα διατείνονται ότι τους προσβάλλει η παρουσία των μουφτήδων του- αν αδιαφορούσαν ως στρατιωτική τοπική δύναμη σε μια πλημμύρα, σε μια χιονόπτωση, σε ένα σεισμό, σε μια φωτιά που θα απειλούσε τη γη, τις περιουσίες και τη ζωή του τοπικού πληθυσμού;

Μήπως η θωπεία των ώτων και το κανάκεμα της πολιτείας στους εν λόγω στρατιωτικούς που συνυπογράφουν την εν λόγω διαμαρτυρία, μετατρέποντάς την εντέχνως σε θεσμικό προβληματισμό, δεικνύει ότι το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων -ιδιαίτερα το νέο σε ηλικία και χαμηλό σε βαθμό ιεραρχίας- έχει μεταλλαχθεί σε κατώτερης ποιότητας και χείριστης δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας εργατικό δυναμικό;

Μήπως όλοι όσοι φέρουν την τιμημένη στρατιωτική στολή, οφείλουν να αναλογισθούν επιτέλους τα λίγα αλλά σημαίνοντα που κάνουν την ειδοποιό διαφορά μεταξύ του κρατικοδίαιτου υπαλληλίσκου και του ενόρκως και εθελοντικά υπηρετούντος την εθνική άμυνα;

Μήπως εύπεπτα αποδέχονται κατασκευασμένες απόψεις κάποιων, που τελικά αποδομούν την ίδια τους την στρατιωτική υπόσταση;

Εάν αυτό επιθυμούν κάποια σκοτεινά κέντρα διαμόρφωσης νοοτροπίας μηδενισμού των πάντων, ταπεινά τους πληροφορώ ότι έχουσιν γνώσιν οι φύλακες και γρηγορούν και ακόμη ταπεινότερα τους προειδοποιώ να ανακρούσουν πρίμα.




geopolitics