Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΑ ΧΕΡΑΚΙ;


6-2-16




Γράφει ο Παναγιώτης Κούφας
Aξιωματικός Τεθωρακισμένων Ελληνικού Στρατού


Απορίας άξια η αντίδραση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, στην πρόσφατα αναληφθείσα κρατική δράση, για την αντιμετώπιση του προβλήματος των εισερχόμενων λαθρομεταναστών.

Υποδυόμενοι επάξια την συμπεριφορά ηρώων του Μολιέρου, αντιδρούν στην όποια προσπάθεια καταβάλλεται για τον περιορισμό του φαινομένου, με ιλαροτραγική δικαιολογία του τύπου «δέκα πιθαμές μακριά από μας κι όπου θέλει ας είναι».

Και βέβαια, στο πλαίσιο της γενίκευσης των οικτιρμών κατά παντός δεν έμειναν στο απυρόβλητο και οι Ένοπλες Δυνάμεις, που διατάχθηκαν να περατώσουν τεχνικά την προετοιμασία της υποδομής, υπό χρονικό περιορισμό, λόγω του κατεπείγοντος.

Ποικίλοι οι αιτιολογικοί σχολιασμοί, περιστρέφονται στην εκτροπή από την αποστολή των ενόπλων δυνάμεων, στην απαξίωση τους σε πάρεργο, στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, στην ατιμωτική εκδούλευση για την απάνθρωπη χειραγώγηση των ανθρωπίνων μαζών……

Μάλλον χρειάζεται υπενθύμιση η νοσηρώς βραχεία μνήμη των Ελλήνων, ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις μας:

- Λειτουργούν ως συγκροτημένο σύνολο, υπό δομημένη διοίκηση και λεπτομερή καθοδήγηση.

- Αναλαμβάνουν την διεκπεραίωση εντολών της συνταγματικά εκλεγμένης κυβέρνησης.

- Εκτιμούν δια της έμπειρης ηγεσίας τους, όλες τις παραμέτρους της όποιας εντολής δέχονται και την αναλαμβάνουν μόνον όταν είναι σίγουρη η επιτυχής έκβασή της, έχοντας ήδη αποσαφηνίσει ότι η ληφθείσα εντολή, βρίσκεται μέσα στα νόμιμα πλαίσια της διαφύλαξης της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας.

- Σχεδιάζουν, μελετούν και εκπονούν τάχιστα, σχέδια δράσης για την αναληφθείσα αποστολή, συντονίζουν, διοικούν και ελέγχουν την εκτέλεση της, τηρώντας όλες τις απαραίτητες δεσμεύσεις και τις ιδιαίτερες κατά περίπτωση παραμέτρους της, ώστε αυτή τελικά να ολοκληρωθεί και με ασφάλεια και με επιτυχία.

- Αναπτύσσουν πρωτοβουλίες, μόνο στα πλαίσια της αποστολής που διατάσσονται και μόνον επιδιώκοντας την επιτυχία και την εντός των προθεσμιών περάτωσής της.

- Δεν αμείβονται εργολαβικά και με εξειδικευμένο τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών στα όποια έργα εκτελούν, αλλά αναλαμβάνουν αυτά, στα πλαίσια της κοινωνικής προσφοράς τους και σε επίπεδο οργανωμένης πολιτικής και στρατιωτικής συνεργασίας.

- Φθείρουν και καταπονούν προσωπικό και μέσα, στην προσπάθεια εκτέλεσης του όποιου έργου, αλλά έχουν υγιή μηχανισμό αποζημίωσης και αποκατάστασης, με εντελώς αντικειμενικά κριτήρια και απολύτως πραγματική κοστολόγησή τους.

- Αμείβονται για την προσπάθειά τους ηθικά, αφενός με την ικανοποίηση της επιτυχούς αποπεράτωσης της αποστολής που αναλαμβάνουν, αφετέρου με την απότοκη κοινωνική ωφέλεια αυτής.

- Κατά την εκτέλεση της όποιας αποστολής τους, διακρίνουν τα εμπόδια της ως προκλήσεις, τις δυσκολίες αυτής ως βαθμίδα κλιμάκωσης της προσπάθειας και επικεντρώνονται μόνο στην επίτευξη του σκοπού, συνεχίζοντας άοκνα και μεθοδικά μέχρι το τέλος της.

Αντί των αντιδράσεων λοιπόν, ας προβληματιστεί τόσο η ελληνική κοινωνία, όσο και η αιρετή κυβέρνησή της δια των περίφημων πλέον δεξαμενών φρόνησης (think tanks):

- Κατά πόσο το κράτος μας, βρίσκεται σε βαθμό ετοιμότητας να αναλάβει και να διεκπεραιώνει ανάλογες δράσεις, έστω και στο μέλλον;

- Με ποιό διαθέσιμο τρόπο, κάτω από τον ασφυκτικό δημοσιονομικό περιορισμό που υφιστάμεθα ως κράτος, πρέπει να ανταποκριθούμε σε μια συλλογική πανευρωπαϊκή δράση για την αντιμετώπιση ενός απειλητικού προβλήματος;

- Ποιοί είναι οι εναλλακτικοί διαθέσιμοι πόροι σε έμψυχο δυναμικό και μέσα, που θα προσφερθούν να αναλάβουν, με επιτυχή μεθοδολογία, απέριττη οργάνωση και διεξαγωγή, αλλά και αφιλοκερδή εθελοντισμό, την συμμετοχή στην όποια γενικευμένη προσπάθεια ενάντια στην ήδη υλοποιημένη απειλή αποσταθεροποίησης του γεωπολιτικού μας περιβάλλοντος και της απότοκα σε βάρος μας εκμετάλλευσής της από άσπονδους σύμμαχους, όμορους και μη;

- Ποιά τελικά, ενεργός κοινωνική μερίδα, μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας κρίσης, που δικαιολογεί την ύπαρξή της ως οικονομική, αλλά απλώνεται πολύ βαθύτερα ως ηθική, πολιτική και πολιτισμική;

- Πως αντιλαμβάνεται αλήθεια η κοινωνία, την απειλή της εισροής λαθρομεταναστών στο κυρίαρχο έδαφος της πατρίδας;

- Πότε επιτέλους θα αντιληφθούμε στον τόπο αυτό, ότι η ισχύς βρίσκεται στην ένωση, ότι ο ρόλος των Ελλήνων στο θέατρο των γεωπολιτικών εξελίξεων που αφορούν άμεσα τον τόπο τους, οφείλει και πρέπει να είναι πρωταγωνιστικός και όχι αδρανούς κομπάρσου;

- Πότε θα εκφράσουμε επιτέλους αυτή μας την ενότητα, την ομόνοια και την κοινή μας προσπάθεια για εξέλιξη και ευημερία, τόσο με την επιλογή των αιρετών αντιπροσώπων μας, όσο και με την απαιτούμενη αξιοσύνη της κρατικής μας οργάνωσης;

Την ώρα, λοιπόν, που οι κοινωνικές δυνάμεις της πατρίδας, είναι διάσπαρτες σε μπλόκα, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, αγωνιζόμενες για την αποτροπή των ασφαλιστικών και φορολογικών κεκτημένων τους από το αποδεδειγμένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του πρόσφατου παρελθόντος που τις έφθασε στα σημερινά αδιέξοδα, με την επαναλαμβανόμενη ανοχή και την διαρκή συντήρηση του από τις ίδιες δυνάμεις που σήμερα διαμαρτύρονται, κάποιοι άλλοι, υπό λιτό σχήμα και απέριττη οργάνωση, εμπνεόμενοι μόνο από ανιδιοτελή αγάπη προς την πατρίδα τους και υπηρετώντας έμπρακτα την έννοια του καλώς εννοουμένου καθήκοντος, ενεργούν μεθοδικά και φέρνουν αποτέλεσμα.

Μήπως, αντί να φωνάζουμε αντιδρώντας απέναντί τους, να βάλουμε επιτέλους κι εμείς ένα χεράκι, μπας και στον έρμο τούτο τόπο τελειώσουμε κάτι στην ώρα του και επιτέλους, έστω και μια φορά, εμείς να προλάβουμε τις όποιες εξελίξεις;

1 comments:

Διαβασα με προσοχη το αρθρο του Κου Κουφα αλλα παρ'ολα αυτά δεν καταφερα να κατανοησω το παραπονο του για τις διαμαρτυρίες της κοινωνιας απέναντι στον Ε.Σ.
Από ότι εχω αντιληφθεί ουδεις εχει βαλει στο ιδιο καδρο τον στρατο οσο αφορα τις επιλογες της πολιτικης ηγεσιας,απεναντιας μαλιστα σχεδόν ολοι,εκτος από τους γνωστους 'ειρηνιστες',εξαγριωνόμαστε βλέποντας τον Ε.Σ. να εχει γινει το παιδι για ολες τις δουλειες στο συγκεκριμενο θεμα.
Όπως πολυ σωστα αναφερει ο αρθρογράφος για τις δυνατότητες και τον προορισμο του στρατου,ολοι μας νοιωθουμε σιγουρια όταν ο στρατος υπαρχει για την ασφαλεια της Πατριδος και όχι για να ασχολειται με συγυρισματα και ασβεστώματα πρωην στρατοπέδων που ετοιμάζονται για την 'υποδοχη'.
Δεν είναι τυχαιο το ποσοστο αποδοχης των Ενοπλων Δυναμεων στην Ελληνικη κοινωνια όπως φυσικα και του ποσοστού της Εκκλησιας και της οικογενειας,(ποσοι μιλανε ιδιως τωρα για έναν Χριστοδουλο η "δεν βρισκεται ένα παλληκαρι") ?.
Για να τα λεμε όλα όμως αγαπητε αρθρογραφε πρεπει να σημειώσουμε ότι από την εποχη που καποιοι ένστολοι 'ασχοληθηκαν' με πολιτικα κομματα προσδοκοντας ιεραρχικα οφέλη στην τυχον επικρατουσα πολιτικη του δικου τους κομματος,ε καπου χαλασε λιγάκι το πραγμα.
Φιλικα με σεβασμο.

geopolitics