Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ --- Λιβύη: Πυλώνας σταθερότητας, δολοπλοκίες, αλλοίωση, χάος. Μια ιστορία μυστικών υπηρεσιών.

Η Λιβύη ως χώρα αποτελεί μια από τις κυριότερες διόδους για λαθρεμπόριο κάθε
είδους και υπηρεσιών, ενώ παράλληλα αποτελεί γεωγραφική ένωση με την Μέση Ανατολή
και την υποσαχάρια Αφρική. Η χώρα δημιουργήθηκε μετά την συμφωνία Σάικς Πικό και τέθηκε
υπό Ιταλική διοίκηση.


22.2.2016

Σε όλα τα think tanks, που ασχολούνται με το θέμα της διεθνούς τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού, είναι κοινός τόπος πως το επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης του DAESH με την παγκόσμια κοινότητα είναι η Λιβύη. Η εκτίμηση αυτή αποτελεί λογική συνέχεια στην ανάλυση των συνεπειών της ανατροπής του Muammar GADDAFI από τη Δύση, συνέπειες που η Δύση ουδέποτε αναλογίστηκε προκαταβολικά, είτε θεώρησε ότι θα είναι πολύ απλό να αντιμετωπίσει. Για να αντιληφθούμε όμως τα κίνητρα που οδήγησαν τη Δύση σε αυτή την απόφαση, καθώς και τους μηχανισμούς που εμπιστεύτηκε για να αντικαταστήσει το status quo της Τρίπολης, θα πρέπει να ξεκινήσουμε την αναζήτησή μας από την δημιουργία αυτού του μορφώματος.

Ίδρυση μίας «βάσης-κράτους»
Η Λιβύη, αν και αρχαία ως έννοια, είναι πολύ πρόσφατη ως κράτος. Δημιουργήθηκε ως προτεκτοράτο της Μ. Βρετανίας, το 1951, ώστε να μπορεί να ελέγξει τη Μεσόγειο και τη Βόρειο Αφρική σε έναν κόσμο που ήδη έστηνε το «Σιδηρούν Παραπέτασμα», μεταξύ ανατολικού και δυτικού μπλοκ. Η διακυβέρνηση δόθηκε στον βασιλιά IDRIS, δισέγγονο του ιδρυτή της φυλής Sennusi, λόγω της υποστήριξης που η φυλή παρείχε προς τα βρετανικά στρατεύματα στον Β’ ΠΠ. Το σημαντικότερο στοιχείο ήταν πως οι ΗΠΑ έχτισαν τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση τους και το μεγαλύτερο στρατιωτικό νοσοκομείο, για την εποχή, εκτός συνόρων τους, τη Wheelus Air Base, με 15.000 προσωπικό. Η επιλογή μοναρχικού πολιτεύματος για τη διακυβέρνηση μίας τόσο κατακερματισμένης, σε φυλές, κοινωνίας και ιδιαίτερα λόγω της φτώχειας που βασάνιζε την περιοχή ήταν φυσιολογική, ιδιαίτερα για την σταθερότητα σε μία επικράτεια, που η Δύση επιθυμούσε να προωθήσει τα συμφέροντά της και δη τη στρατιωτική της παρουσία.

Ο Θείος Σαμ κοιμήθηκε
Το 1969, με την υποστήριξη του NASSER της Αιγύπτου, που αντιστοίχως εξυπηρετούσε σοβιετικά συμφέροντα, έγινε το αναίμακτο πραξικόπημα του MUAMMAR GADDAFI. Η ήττα των ΗΠΑ ήταν τεραστίων διαστάσεων, αφού εντός 18 ετών χανόταν αμαχητί ένα στρατηγικό έδαφος εντός 2 ωρών (!). Η γεωστρατηγική σημασία της Λιβύης ήταν τεράστια για τη Δύση δεδομένου ότι η ΕΣΣΔ ήλεγχε πλέον όλη τη Β. Αφρική, μετά και την άνοδο του Nasser στην Αίγυπτο. Οι ΗΠΑ οργάνωσαν δύο αντιπραξικοπήματα εντός των επομένων μηνών, αλλά απέτυχαν κι έτσι ήταν καταδικασμένες να παραδώσουν εντός ενός έτους τη μεγαλύτερη στρατιωτική τους βάση στο εξωτερικό. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινούσε μία ιστορία αναζήτησης εκδίκησης των γερακιών της Ουάσιγκτον απέναντι στον 27χρονο πραξικοπηματία.

Ζητούνται Πράκτορες
Η μόνη επιλογή που διέθετε η Ουάσιγκτον ήταν η δημιουργία μίας οργάνωσης, εκτός συνόρων Λιβύης, που θα προωθούσε την ιδέα της επανάστασης εναντίον του καθεστώτος. Η National Front for the Salvation of Libya ή αλλιώς NFSL ήταν το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας και ιδρύθηκε το 1981 από τον MOHAMMED YOUSEF EL-MAGARIAF, που τότε τελούσε πρέσβης της Λιβύης, στην Ινδία. Η οικονομική υποστήριξη της οργάνωσης προερχόταν από τη CIA και τη Σαουδική Αραβία, μέσω της οποίας ήρθε σε επαφή με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η επιλογή του προσώπου δεν ήταν διόλου τυχαία, αφού ο ίδιος δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης από το καθεστώς, ως αγγλόφιλος (συνεργάτης του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΛΟΓΙΣΤΩΝ ΑΓΓΛΙΑΣ και Ουαλίας και συνεργάτης του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ από το 1971), γεγονός που εξηγεί και το λόγο που επιλέχτηκε η λιβυκή πρεσβεία στο Λονδίνο για την πρώτη μεγάλη διαδήλωση εναντίον του GADDAFI από το NFSL το 1984.

Τμήμα του βιογραφικού του MOHAMMED YOUSEF EL-MAGARIAF όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του.

Με την ίδρυση της οργάνωσης, ο MOHAMMED αυτομόλησε στις ΗΠΑ, όπου και παρέμεινε για 30 χρόνια μέχρι την επιστροφή του στη Λιβύη μετά την πτώση του GADDAFI. Σημειώνεται ότι το NFSL διέθετε αρκετά μέλη του στις ΗΠΑ, όπου πραγματοποιούσαν και εκλογές για την ανάδειξη προέδρου του ΜΕΤΩΠΟΥ, ενώ ήταν μία από τις έξι οργανώσεις που συνέθεσαν τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις που επαναστάτησαν ενάντια στον GADDAFI. Η στρατιωτική του πτέρυγα είχε εγκατασταθεί στο Σουδάν, από όπου επιχειρούσε, κατόπιν εκπαίδευσης που λάμβανε από «ειδικούς συμβούλους» του Langley.
Ο «από μηχανής» ήρωας
Οι ΗΠΑ πίεζαν, μέσω του NFSL στο εξωτερικό, αλλά δεν διέθεταν τους κατάλληλους συνεργάτες στο εσωτερικό της Λιβύης για την οργάνωση της επανάστασης. Η ευκαιρία που αναζητούσε η Δύση, για τη διείσδυσή της στον εσωτερικό μηχανισμό της χώρας, ήρθε λίγο αργότερα. Στον πόλεμο Λιβύης-Τσαντ συνελήφθη, ως αιχμάλωτος πολέμου, ο συνταγματάρχης Khalifa HAFTAR που ήταν ένα από τα στελέχη που πρόσκειντο στον GADDAFI και τον είχαν στηρίξει στην άνοδό του στην εξουσία. Ο GADDAFI, προς έκπληξη πολλών, δεν πρότεινε ποτέ να διαπραγματευτεί την ελευθερία αυτού ή των αντρών του. Η περίεργη αυτή απόφαση φαίνεται πως προέκυψε μέσα από τις αρχές του νασσερισμού, που είχαν επηρεάσει τον GADDAFI, ο οποίος προσπαθούσε να διατηρηθεί ως μοναδικό σύμβολο εξουσίας και ο μοναδικός πολιτικός πυλώνας της χώρας. Ενδεχομένως, η επιστροφή του HAFTAR θα συνοδευόταν από ανάλογες εκδηλώσεις τιμών και διακρίσεων, προς τον ήρωα πολέμου και αυτό θα του απέδιδε αρκετή δύναμη για να θέσει εαυτόν «βεζίρη στη θέση του βεζίρη».


Η Δύση άδραξε την πρωτοφανή ευκαιρία να διαθέτει έναν ήρωα πολέμου της Λιβύης στα χέρια της, ο οποίος πλέον είχε απογοητευτεί και ορκιστεί εκδίκηση εναντίον του καθεστώτος. Με ενέργειες των ΗΠΑ ο HAFTAR απελευθερώθηκε το 1987 και ηγήθηκε της στρατιωτικής πτέρυγας του NFSL. Μαζί με 320 από τους 600 άντρες του εκπαιδεύτηκαν από τη CIA έως το 1990, όταν και οι Γάλλοι φρόντισαν για την αλλαγή του καθεστώτος του Τσάντ, λόγω των επιχειρήσεων γενοκτονίας του Προέδρου της χώρας. Η νέα κυβέρνηση ακολούθησε μία πιο φιλική πολιτική προς τον GADDAFI, με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να αναγκαστούν να μετακινήσουν, ανάμεσα σε αφρικανικές χώρες, τους 600 Λίβυους, που είχαν συλληφθεί μαζί με τον HAFTAR, μέχρι την τελική αποδοχή των μισών εξ αυτών στις ΗΠΑ μέσω του προγράμματος μετανάστευσης (σ.σ. οι υπόλοιποι μισοί επέλεξαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους).                                                                  .                                                  
Άρθρο της NYT 16-05-91 όπου αποκαλύπτει την εκπαίδευση των Λίβυων από Αμερικανούς πράκτορες αλλά και τη μεταφορά τους στις ΗΠΑ.

Όσοι επέλεξαν τις ΗΠΑ διασκορπίστηκαν σε όλες τις πολιτείες, με τον HAFTAR να εγκαθίσταται στη Β. Virginia και συγκεκριμένα στην γειτονιά Falls Church, πλησίον του Langley και του Λευκού Οίκου, ενώ το 2007 μετακόμισε σε πιο ήσυχη γειτονιά στη Vienna, επίσης πλησίον της CIA και του Αμερικανού Προέδρου… Μάλιστα υπάρχουν και στοιχεία πως ψήφισε στις εκλογές των ΗΠΑ, το 2008, και στις εκλογές για κυβερνήτη της Virginia, το 2009, γεγονός που αποδεικνύει ότι ασκούσε τα καθήκοντά του ως Αμερικανός πολίτης.

Χάρτης με τη συνολική διαδρομή από Λευκό Οίκο στα κεντρικά της CIA διά μέσου της οικίας του Haftar.


Χάρτης με τις αποστάσεις με ταξύ Λευκού Οίκου και CIA από το σπίτι που περίπου διέμενε ο Haftar μετά το 2007.

Ο μηχανισμός της CIA Νο1: Sam says…«Ας κάνομεν Επανάστασην!!!»

Όπως προαναφέρθηκε το πολιτικό τμήμα της NFSL που η CIA είχε δημιουργήσει είχε εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, μέσω διαφόρων διανοούμενων και σημαντικών προσωπικοτήτων της Λιβύης. Η NFSL με πρωτεργάτη τον MOHAMMED YOUSEF EL-MAGARIAF, επηρέαζε διάφορους κύκλους (π.χ. Γερουσιαστές, Κογκρέσσο, επιχειρηματίες) ώστε να μην αποδεχτούν την κατάσταση στη Λιβύη ως δεδομένη. Στο παρακάτω οπτικοακουστικό υλικό βλέπουμε τον IBRAHIM SAHAD, Γ.Γ. της NFSL, αρχηγό της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Λιβύης (1963-1969) και εκπαιδευμένο σε θέματα πληροφοριών στο New Jersey, όπου ζητά από τις ΗΠΑ την άμεση στρατιωτική επέμβαση των Δυνάμεών τους στη Λιβύη.

 Τα αντίστοιχα βήματα ακολουθούσε και ένας άλλος Λίβυος διπλωμάτης και βοηθός του MOHAMMED από το 1975 στην πρεσβεία της Τρίπολης στην Ινδία, ο ALI ZEIDAN. Ο ZEIDAN διέμενε στη Ζυρίχη και είχε ιδρύσει την οργάνωση «ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ». Μέσω αυτής της οργάνωσης ασκούσε τη δική του προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος GADDAFI και στην ουσία λειτουργούσε στο χώρο της Ε.Ε., παράλληλα με τον EL-MAGARIAF. Η σημασία της εν λόγω οργάνωσης φαίνεται από το οτι ο DR. SLIMAN BOUCHUIGUIR, Γ.Γ. της οργάνωσης  «ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ», αποκάλυψε με ποιο τρόπο εξαπάτησαν την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ για τις «αγριότητες» του GADDAFI και για την υποτιθέμενη εκτέλεση 6000 πολιτικών αντιπάλων και αντιφρονούντων.
Εδώ, απλά θα θυμίσουμε ότι και στην υπόθεση του Ιράκ και της ανατροπής του SADDAM HUSSEIN ένας άλλος ιρακινός ο AHMED CHALABI ήταν ο πληροφοριοδότης των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, που οδήγησε στην επέμβαση για την καταστροφή των υποτιθέμενων «κινητών εργαστηρίων παραγωγής χημικών όπλων»

Ο μηχανισμός της CIA Νο2: Sam says… «Βοηθείστε τους δύσμοιρους»
Το 2011 ξεκίνησαν τα γνωστά επεισόδια στη Λιβύη. Η αντιπολίτευση δεν δεχόταν επουδενί διαπραγματεύσεις και τη λήξη του εμφυλίου. Ξαφνικά στις 21-02-2011 παραιτείται ο MUSTAFA ABDUL JALIL, Υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος και αυτομολεί προς την αντιπολίτευση, θέτωντας εαυτόν ως τον πρώτο αξιωματούχο που παραιτήθηκε και συνεργάστηκε με τις επαναστατικές δυνάμεις. Οι λόγοι που παρουσίασε ήταν η ακραία βία του καθεστώτος εναντίον των αντιφρονούντων και των κρατουμένων με την οποία δε συμφωνούσε... Μάλιστα σε συνέντευξη τύπου στις 24-02-2015 υποστήριζε πως είχε στοιχεία πως η κυβέρνηση GADDAFI ήταν αυτή που διέταξε την τοποθέτηση της βόμβας στην πτήση «PANAM 103» γνωστή και ως υπόθεση Lockerbie.

Παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν δόθηκαν ποτέ αυτά τα στοιχεία, η δήλωση αυτή του MUSTAFA ABDUL JALIL ήταν αρκετή για να προκαλέσει κύμα αντιδράσεων στο δυτικό κόσμο. Ο πρώην Υπουργός φαίνεται πως είχε αρκετές συζητήσεις με τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Τρίπολη αλλά και με εκπροσώπους αμερικανικών επιτροπών σε τεχνικά θέματα δικαιοσύνης. Αυτό φαίνεται και από διαρροή εγγράφων της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λιβύη προς το State Department όπου χαρακτηρίζεται «ανοιχτός και συνεργάσιμος».

 Το Σήμα της Αμερικανικής Πρεσβείας στη Λιβύη προς το State Department από το 2010, δηλαδή πριν την επανάσταση εναντίον του GADDAFI
Επίσης στο οπτικοακουστικό υλικό του DR. SLIMAN BOUCHUIGUIR δηλώνεται πως αυτός ήταν ο πληροφοριοδότης σχετικά με την ακραία αντιμετώπιση των 6000 αντιφρονούντων από το καθεστώς μαζί με την Αμερικανική ΜΚΟ, «INTERNATIONAL FEDERATION FOR HUMAN RIGHTS» (FIDH)... Η τύχη του: Ο MUSTAFA ABDUL JALIL ανακηρύχθηκε πρώτος Πρόεδρος της Λιβύης στην μετά GADDAFI εποχή.

Ο μηχανισμός της CIA Νο3: Η ανάδειξη του Ηγέτη
Η στήριξη της επανάστασης σε φονταμεταλιστικά στοιχεία που αντιδρούσαν στο κοσμικό χαρακτήρα του κράτους του GADDAFI είχε εγείρει κινδύνους εκμετάλλευσης του αποτελέσματος της επανάστασης από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (π.χ. Περίπτωση MORSI στην Αίγυπτο). Το χάσμα στις σχέσεις της Αδελφότητας με τη Σαουδική Αραβία συνεχώς μεγάλωνε εκείνο το χρονικό διάστημα και ήταν απαραίτητος ο έλεγχός της, αφού ενδεχόμενη οικονομική απομόνωση θα ριζοσπαστικοποιούσε την οργάνωση ακόμα περισσότερο. Αυτό οδήγησε στην ανάληψη της Προεδρίας από τον MOHAMMED YOUSEF EL-MAGARIAF (2012), που όπως προαναφέρθηκε ήταν «άνθρωπος του Λονδίνου» και διέμενε στις ΗΠΑ επί 30 χρόνια. Ήταν ο άνθρωπος που είχε προσχεδιαστεί να προωθήσει τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή και ιδανικός πολιτικός λόγω της διπλωματικής του εμπειρίας. Αντίπαλός του στις πρώτες ελεύθερες εκλογές ήταν ο γνωστός μας... ALI ZEIDAN(!), που όπως είπαμε ήταν συνιδρυτής του NFSL. Ένα παιχνίδι δηλαδή δημοκρατίας, στο οποίο οι ΗΠΑ είχαν δεδομένη την επιρροή τους. Ουσιαστικός σκοπός των δύο αντρών, ασχέτως του ποιος θα κατέληγε Πρόεδρος και ποιος Πρωθυπουργός ήταν ο έλεγχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την οποία διέθεταν καλές σχέσεις λόγω του ΜΕΤΩΠΟΥ.
Ο Θείος Σαμ δεν (ξανα)κοιμάται
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα στηριζόταν πλέον κατά πολύ στην Αίγυπτο του MORSI. Η επικράτηση της Οργάνωσης σε μία υπερδύναμη της Β. Αφρικής έδωσε την πεποίθηση ότι θα μπορούσε να επεκταθεί και στη γειτονική Λιβύη, χώρα ιδιαίτερα σημαντική για τα πετρέλαιά της. Αυτή η πεποίθηση οδήγησε και στην ανατροπή του EL-MAGARIAF, μέσω αλλαγής του νομοθετικού πλαισίου από τους υποστηρικτές της Αδελφότητας. Η αλλαγή αυτή απαγόρευε σε όσους είχαν διατελέσει σε κρατικές θέσεις του καθεστώτος GADDAFI να αναλαμβάνουν θέσεις στη νέα κυβέρνηση.

Ο EL-MAGARIAF παραιτήθηκε και η χώρα άρχισε να διαβαίνει ξανά την πύλη του δεύτερου εμφυλίου. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα τον Οκτώβριο του 2013 επιχείρησε πραξικόπημα εναντίον της εκλεγμένης κυβέρνησης, το οποίο και απέτυχε. Ωστόσο τον Ιούνιο του 2013 υποστήριξε και πέτυχε την εκλογή του NOURI ABUSAHMAIN. Όπως ήταν κατανοητό, η Δύση δε μπορούσε να αποδεχτεί ότι σταδιακά η Λιβύη χανόταν για άλλη μια φορά από τον έλεγχό της, ιδιαίτερα μετά την άνοδο του SISI στην Αίγυπτο, που είχε εκδιώξει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, με αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση της οργάνωσης, καθώς και την εισχώρηση της AL-QAIDA και του DAESH στις τάξεις της.
Ο μηχανισμός της CIA Νο4: Η ανάδειξη του Ήρωα
Ο HAFTAR ζούσε ανελλιπώς στις ΗΠΑ από το 1991, εκτός από ένα μικρό διάστημα το 1996, οπότε είχε μεταβεί πρόσκαιρα στη Λιβύη, προκειμένου να οργανώσει ένα κίνημα με τη συμμετοχή φυλακισμένων, που απέδρασαν από τις πολιτικές φυλακές του δικτάτορα. Τα 20 έτη παραμονής του στην Ουάσιγκτον δεν αναφέρθηκε ποτέ ότι εργαζόταν αυτός ή κάποιο μέλος της οικογενείας του, ενώ το σπίτι στο οποίο διέμεναν πουλήθηκε προς $612.000. Η άνετη αυτή ζωή δεν μπορούσε ποτέ να δικαιολογηθεί, αφού η οικογένεια HAFTAR δε διέθετε περιουσιακά στοιχεία κατά τη φυγή της από τη Λιβύη. 

Ο Στρατηγός Khalifa HAFTAR έγινε αποδεκτός στη Λιβύη ως ήρωας, ανάμεσα στις ανθίζουσες επαναστατικές δυνάμεις. Ωστόσο, ο πρώτος Πρόεδρος, της μετά GADDAFI εποχής, το 2011, ανέθεσε τη διοίκηση των δυνάμεων στον Στρατηγό ABDUL FATTAH YOUNIS, κάτι που δυσαρέστησε έντονα τον HAFTAR που επιζητούσε την εξουσία. Παρόλα ταύτα η άλυτη, έως σήμερα, δολοφονία του YOUNIS έφερε τον HAFTAR στην κορυφή της ιεραρχίας του Λιβυκού Στρατού.
 Ο μηχανισμός της CIA Νο5: Το αντι-πραξικόπημα
Ο Στρατηγός HAFTAR, γνωστός για την αναζήτηση περαιτέρω εξουσίας εξαπόλυσε επίθεση εναντίον του Κοινοβουλίου της Λιβύης στις 18-05-2014, στον πόλεμο εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας, όπως ο ίδιος έλεγε. Ο Στρατηγός ήταν ένα πολύτιμο εργαλείο εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας διότι από την εποχή του πραξικοπήματος του ‘69 δήλωνε φανατικός οπαδός του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους και νασσεριστής. Η επίθεση αυτή οδήγησε σε εκλογές τον Ιούνιο του 2014, όπου νικητές αναδείχτηκαν οι κοσμικοί, ωστόσο το αποτέλεσμα δεν έγινε αποδεκτό από τους ισλαμιστές. Αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, οδήγησε σε νέο εμφύλιο ανάμεσα στις δύο πραξικοπηματικές ομάδες. Προς αποσαφήνιση της ήδη περίπλοκης κατάστασης, να θυμίσουμε ότι η Δύση (ΗΠΑ) αναγνωρίζει ως επίσημη κυβέρνηση αυτή του δεύτερου (ένοπλου) πραξικοπήματος, ενώ ουδέποτε έγινε λόγος για τον τρόπο και την εγκυρότητα των εκλογών του 2014.

Στις 28-11-2014 ο HAFTAR δήλωνε ότι η αναγνωρισμένη κυβέρνηση ζητούσε απεγνωσμένα όπλα για να αντικαταστήσει τον παλαιό οπλισμό που λάμβανε από Σ. Αραβία, Κατάρ, Αλγερία και Η.Α.Ε. (αλήθεια πού είναι η απαγόρευση όπλων του ΟΗΕ?). Συγκεκριμένα, ανέφερε πως δε χρειαζόταν να τον υποστηρίξουν με αεροσκάφη ή με ξένες δυνάμεις, κι ότι είχε το προσωπικό για να απομακρύνει τον κίνδυνο των τζιχαντιστών από τη Λιβύη οριστικά. Χαρακτήριζε την μάχη του εναντίον της ισλαμικής κυβέρνησης ως μάχη που προστατεύει την Ευρώπη από νέο κύμα τζιχαντιστών. Και φυσικά δηλώνει υποταγή στην κυβέρνηση της Λιβύης, αφού ο ίδιος δεν αναζητά την πολιτική καριέρα, αλλά αν το ζητήσει ο λαός δε θα φοβηθεί να αναλάβει...

Η συνέντευξη του Στρατηγού HAFTAR στην «CORRIERE DELLA SERA» με την οποία ζητούσε μοντέρνο εξοπλισμό.

Ο μηχανισμός της CIA Νο6: Η Λιβύη, προπύργιο και άλλων «επαναστάσεων»

Τον Σεπτέμβριο του 2015, δύο τμήματα της οργάνωσης «SUDAN LIBERATION MOVEMENT» εισήλθαν στη Λιβύη και έλαβαν οπλικό φορτίο από τον στρατηγό HAFTAR, ο οποίος είναι γνωστό ότι έτρεφε αντιπάθεια για τον Σουδανό Πρόεδρο al-BASHIR και την ισλαμιστική κυβέρνησή του. Τα τμήματα αυτά υποστηριζόντουσαν εντός των λιβυκών εδαφών από ομάδες της φυλής TEBU, η οποία φαίνεται πως υποστηρίζει τον Στρατηγό HAFTAR, ενώ την ίδια στιγμή είναι θανάσιμοι εχθροί με τη φυλή TOUAREG. Αν και προκαλεί εντύπωση, πώς ένας Στρατηγός που αναζητά «απεγνωσμένα» οπλισμό έχει περιθώρια να δίνει όπλα σε γειτονικές συρράξεις, ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αμερικανόφιλος HAFTAR στην ουσία στηρίζει με αυτό τον τρόπο την ανατροπή του υποστηριζόμενου από Ρωσία και Κίνα Σουδανού Προέδρου.

 Ο μηχανισμός της CIA Νο7: Η ανάδειξη του «Αναγκαίου»
Από τη στιγμή που η κοινωνία της Λιβύης είναι εκπαιδευμένη στην έννοια του απολυταρχισμού και λόγω των ψυχολογικών συνεπειών μίας μακροχρόνιας διαμάχης, δεν αναμένεται πως «δημοκρατικές» λύσεις θα επιφέρουν κάποιο αποτέλεσμα. Η περίπτωση του SISI στην Αίγυπτο αποτελεί σίγουρα έναν οδηγό για το πώς πρέπει να εξελίσσονται τα πράγματα στην περιοχή της Β. Αφρικής. Οι ΗΠΑ είναι δεδομένο ότι έχουν ανάγκη από ένα προτεκτοράτο που θα ικανοποιεί τους σχεδιασμούς του 1952, που σήμερα ίσως να είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Στο πρόσωπο του HAFTAR η Ουάσιγκτον διαθέτει έναν νασσεριστή, που έχει ως οδηγό το παράδειγμα του SISI στη γειτονιά του αλλά κυρίως έχει τη γνώση και την εμπειρία της απόκτησης και διατήρησης της εξουσίας από έναν εκ των καλυτέρων μαθητών του νασσερισμού: του MUAMMAR GADDAFI.


--- Πολυδεύκης ---
Ειδικός Συνεργάτης

=============================================================
 
Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.
Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

geopolitics