Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

H EΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ!





3-2-16


Η οικονομική κρίση που βιώνει η Ελλάδα διαφοροποιείται σημαντικά από την περιοχή αυτών που ονομάζουμε περιοδικών κύκλων του καπιταλισμού καθώς αναδεικνύεται σε μείζονα οικονομική, πολιτική και ηθική κρίση. Η συγκεκριμένη κρίση, όσο και εάν προσεγγιστεί από την άποψη των κινδύνων που δυναμικά και εκθετικά περικλείει, μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις επιπτώσεις και τις αλλαγές που επέφερε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας του δυτικού κόσμου και στην χώρα μας.



Γράφει ο Βασίλης Αργυρόπουλος
INVESTMENT BROKER



Η προσέγγιση της παρούσας κρίσης δεν μπορεί να γίνει μέσα από ένα αυστηρά οικονομικό πλαίσιο καθώς δεν είναι επαρκής και δεν μπορεί να κατανοηθεί επαρκώς η σημαντικότερη πλευρά της κρίσης, αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και η πολιτική και ηθική συμπεριφορά κυρίως των χωρών που ασκούν παρεμβατική πολιτική σημαντικού βαθμού επιρροής όπως της Αμερικής και της Ευρώπης.

Ο παγκόσμιος οικονομικός επηρεασμός από αυτές είναι πολύ μεγάλος και ειδικά στην Ελλάδα, η οποία πλέει ανυπεράσπιστη μέσα σε μια ενορχηστρωμένη σύγχυση μεθοδευμένη σε όλα τα επίπεδα (πολιτικά, οικονομικά, δημοσιογραφικά) απόρροια της μητροπολιτικής προπαγάνδας, την οποία μεγεθύνει η εγχώρια άγνοια και υποτέλεια.

Η Ελλάδα εισήλθε στην γενικευμένη κρίση και μέσα στην πολιτική και οικονομική κρίση του δυτικού πολιτισμού που δεν ανήκουν στις κανονικές δυσκολίες του δυτικού κόσμου. Η ενεργοποίηση δυνάμεων ασύμμετρου μετασχηματισμού εν πλήρη δημοκρατία και ειρήνη μόνο μέσα στα πλαίσια της εντεινόμενης κρίσης οφείλει να εστιαστεί και να κατανοηθεί σε βάθος και με δεύτερη σκέψη.... Μόνο σε κοινωνίες με σαθρή δομή, όπως η χώρα μας η οποία είναι από κάθε άλλη χώρα του δυτικού κόσμου πιο ευάλωτη και απροστάτευτη στις καταστροφικές επιπτώσεις των κρίσεων σαν και αυτή που βιώνουμε τις σημερινές μέρες, μπορούν να σχεδιαστούν και να εκτελεσθούν με τόση ευκολία παρόμοια σχέδια αχαρτογράφητων μετασχηματισμών !

Επτά χρόνια οικονομικής και όχι μόνο κρίσης, το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να συγκλίνει στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης. Το πολιτικό σκηνικό αδυνατεί να χρησιμοποιήσει την γλώσσα της αλήθειας για το τι συμβαίνει και τι χρειάζεται για να βγούμε από το βάλτο που έχουμε περιπέσει ως κοινωνίας και ως έθνος. Χρόνια τώρα είναι εθισμένο σε μια ιδιότυπη λογική της επικάλυψης και των παροχών που επέφερε την υφιστάμενη κατάσταση στην χώρας μας. Το πολιτικό σύστημα στην παρούσα χρονική στιγμή, αδυνατώντας να αλλάξει και να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις των καιρών και της εξαιρετικά επικίνδυνης κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα και οι πολίτες αυτής, συνεχίζει να κινείται σε θολά, αχαρτογράφητα νερά άνευ πυξίδας, οράματος και προοπτικής.

Είναι πασιφανές ότι αδυνατεί να σχεδιάσει την απαραίτητη στρατηγική, ενταγμένη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής, υιοθετώντας τις ριζικές και ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται δεδομένων των συσχετισμών τόσο της ελληνικής πραγματικότητας, όσο και του παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος. Πρωταρχικώς αδυνατεί να εξαλείψει τις παθογένειες και τις στρεβλότητες που τόσα χρόνια επιμελώς δημιούργησε, έτσι ώστε να προχωρήσει σε ένα δικό της σχέδιο ανασυγκρότησης, το οποίο θα μας βγάλει μια ώρα αρχύτερα από την μέγγενη των ατερμόνων μνημονίων.

Ως εκ τούτου, τόσο ο πολιτικός μετασχηματισμός, όσο και οι μεταλλάξεις που μέχρι τώρα έχουν προκληθεί από την κοινωνία, έχουν αναδείξει κυβερνήσεις, οι οποίες συνεχώς κινούνται behind the curve των εξελίξεων. Ο ατέρμων κύκλος των μνημονιακών δεσμεύσεων και στην συνέχεια η αδυναμίας εφαρμογής τους, δημιουργούν συνεχώς ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και αναγκαιότητας εκ νέου, νέων μνημονίων για νέα μέτρα για να καλυφτούν οι νέες τρύπες και προβλήματα που δημιουργούνται από την υφεσιακή πολιτική.

Είναι προφανές ότι οι παλινωδίες και η έλλειψη οράματος και ρεαλιστικού σχεδιασμού για την ανασυγκρότηση της χώρας, επιφέρουν τεράστια ανασφάλεια και έλλειψη επενδυτικού ενδιαφέροντος ένθεν και ένθεν, βυθίζοντας την χώρα στην θέση 130 του δείκτη οικονομικής ελευθερίας. Το οικονομικό περιβάλλον είναι απόλυτα εχθρικό για την πλειονότητα του επιχειρίν και το χειρότερο διαφαίνεται μια δομική εχθρότητα προς την επιχειρηματικότητα. Αυτονόητο, οι επιχειρήσεις να κλείνουν, αλλά και υγιείς μικρομεσαίες και μεγάλες να σχεδιάζουν ή να προβαίνουν σε relocation.Οι ελεύθεροι επαγγελματίες αδυνατούν να πληρώσουν ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις σε ένα σύστημα που σχεδιάζει νομίζοντας ότι τρέχουν από τα μπατζάκια τους χρήματα και κέρδη. Οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα δεχόμαστε ορδές μεταναστών και προσφύγων που φαίνεται ότι η χώρα μας θα αποτελέσει χώρα τελικού προορισμού και ενσωμάτωσης με ότι αυτό συνεπάγεται για την σύνθεση ή την αλλοτρίωση.

Το ελληνικό ατέρμων drama εξελίσσεται αδυσώπητα, καταστρέφοντας τα πάντα γύρο του και κάποιοι είναι στην γυάλα και αλλού τυρβάζουν. Η μόνη άμυνα σε αυτή την θύελλα είναι η πολιτική και πνευματική συγκρότηση, η δομημένη πνευματική και κριτική στάση της κοινωνίας στα γεγονότα και τις εξελίξεις, τα οποία ξεδιπλώνονται από τους ίδιους τους παραγωγούς του εφιαλτικού θεατρικού έργου που εξελίσσεται χωρίς κανένα ενδοιασμό…



Η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης καθώς από την μια συνθλίβεται κυριολεκτικά οικονομικά και από την άλλη κατακλύζεται με χιλιάδες μετανάστες και προσφυγές με ταυτόχρονη δυσκολία να ολοκληρώσει την πρώτη αξιολόγηση προδιαθέτει ότι μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι θα έχουμε κορύφωση του τοξικού μίγματος, επαναφέροντας στο τραπέζι όλα τα ενδεχόμενα, καθώς η τύχη της Ελλάδας έχει δυστυχώς αφεθεί στην λογική του βαθμού αλληλεγγύης από την Ευρώπη, η οποία μέχρι στιγμής αλλού τυρβάζει.

Ως εκ τούτου, υπό αυτές τις συνθήκες το μέλλον φαντάζει ζοφερό. Μετά από μακρά περίοδο κοινωνικού σοκ και απραξίας, η χώρα μοιάζει να βρίσκεται στα πρόθυρα κοινωνικής έκρηξης από πολλές κοινωνικές ομάδες, καθώς υποσχέσεις και προσδοκίες αποδείχθηκαν κίβδηλες από την μια και από την άλλη λειτούργησαν ως καταλύτης στην κοινωνική αφύπνιση. Είναι αξιοσημείωτο ότι διαφαίνεται πλέον μετά από επτά χρόνια οικονομική και κοινωνική καθίζηση, μηδενική ανοχή σε επιπλέον ψέματα και επιζητείται διακαώς τρόπος απόδρασης από την μαύρη τρύπα, η οποία σταδιακά ρουφά αδυσώπητα όλο και περισσότερο κόσμο και επιχειρήσεις. Πρέπει κανείς να είναι εκτός τόπου και χρόνου ή παντελώς αδιάφορος για το εθνικό συμφέρον, για να μην αντιλαμβάνεται ή και χειρότερα να χαίρεται για την εξέλιξη των πραγμάτων. Είναι εντελώς επικίνδυνο να επικαλείται κάποιος την λογικής ότι έσπειραν ανέμους και θερίζουν θύελλες. Και αυτό γιατί οι θύελλες και οι ανεμοστρόβιλοι σαρώνουν ό,τι βρουν μπροστά τους, έχουν ιδεολογική και κομματική αχρωματοψία.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ η Ελλάδα είναι απροετοίμαστη πολιτικώς, διπλωματικώς, οικονομικώς και κυρίως πνευματικώς για την θύελλα που σαρώνει τα πάντα και θα μετασχηματίσει τα όσα μέχρι τώρα γνωρίζαμε. Το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση και όποιο άλλο κόμμα έχει ευρωπαϊκό προσανατολισμό), βρίσκονται κοντά σε εκείνη την ώρα που θα χρειαστεί να βάλουν εγωισμούς και πικρίες στην άκρη για το καλό του τόπου, καθώς , ελλοχεύει ο κίνδυνος να θεριέψουν, με άλλη μορφή και ένταση, οι δυνάμεις που θέλουν την Ελλάδα εκτός Ευρώπης και οι οποίες είναι έτοιμες να εκμεταλλευθούν το αίσθημα απελπισίας και προδοσίας που νιώθει ο καταταλαιπωρημένος Έλληνας πολίτης.

Ελπίζω να διαψευστώ, αλλά πολύ φοβάμαι ότι το εν λόγω έργο δεν θα έχει Happy End…

1 comments:

Σίγουρα, φίλε Βασίλη, βιώνουμε "μείζονα οικονομική, πολιτική και ηθική κρίση".
Σίγουρα επίσης, συγκρίνεται με "τις επιπτώσεις και τις αλλαγές που επέφερε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας του δυτικού κόσμου και στην χώρα μας".

Το πρόβλημα είναι ότι η βλέπουμε το "μάτι του κυκλώνα", αλλά όχι και τον ίδιο τον "κυκλώνα". Αν η Ευρώπη δ-ε-ν είναι στον κυκλώνα, τότε πράγματι ένας "ευρωπαϊκώς προσανατολισμός" είναι μία καλή επιλογγή. Και σε αυτή την περίπτωση, έχεις απόλυτο δίκιο στα όσα γράφεις στο εξαιρετικής σκοπιμότητας άρθρο σου.

Στην άλλη περίπτωση, όπου η Ευρώπη είναι η ίδια στον "κυκλώνα", απλώς ζητάς να ξεκινήσουμε έναν άσκοπο αγώνα. Είναι μαθηματικά βέβαιο.
Αλλά, ας δεχθώ ότι η Ευρώπη των επιδοτήσεων και του προστατευτισμού έχει απαντήσεις στην οικονομική μας κρίση. Ας …
Ας δεχθώ και ότι η Ευρώπη των ατελείωτων παζαριών και της ακραίας ιδιοτέλειας έχει απαντήσεις στην πολιτική μας κρίση. Ας …
Με τίποτα, όμως, δεν θα δεχθώ ότι η Ευρώπη έχει απαντήσεις στην ηθική κρίση. Στην εξαθλίωση κάθε ηθικής η Ευρώπη είναι απλώς πρωτοπόρα.

Ο ρόλος της Ελλάδας στην "γενικευμένη κρίση και μέσα στην πολιτική και οικονομική κρίση του δυτικού πολιτισμού" - πολύ απλά - δ-ε-ν είναι στην ουρά. Αναντίρρητα ο "δυτικός πολιτισμός" έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα. Επομένως, όταν αυτός ο πολιτισμός τρίζει συθέμελα, ο πρώτος ύποπτος είναι τα θεμέλια.
Αυτά τα θεμέλια, καλέ μου φίλε, μόνον Έλληνες μπορούν να τα διορθώσουν.

Να περιμένεις "σχέδια αχαρτογράφητων μετασχηματισμών" με την καλή έννοια. Πρωτοπόρα.

geopolitics