Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Ρώσικη "ήρεμη δύναμη"






3.3.2016

Πρόσφατα έλαβε χώρα στη Ρωσία ετήσιο συνέδριο υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Στρατιωτικών Επιστημών με θέμα την αντιμετώπιση και καταστολή των «επαναστάσεων των χρωμάτων» με τη συμμετοχή του αναπληρωτή Π/Θ Dmitriy Rogozin και του Α/ ΓΕΕΘΑ Valeriy Gerasimov, καθώς και αρκετών ειδικών στρατιωτικών αναλυτών και ακαδημαϊκών.


Σύμφωνα με τους συμμετέχοντες, ενέργειες, όπως οι κυβερνοεπιθέσεις και η στρατολόγηση νέων μελών από κοινωνικής δικτύωσης ιστότοπους,θα πρέπει να θεωρούνται ανατρεπτικές ενέργειες. Προκειμένου να αντιμετωπιστούν θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα σχέδιο «ήρεμης δύναμης» (soft power). Ένα τέτοιο σχέδιο είναι η προσέγγιση, που επέλεξε η Ρωσία επί του συριακού θέματος ,κυρίως με διπλωματικές οδούς παρά με στρατιωτικές, σε περιπτώσεις όπως η κατάρριψη του Su-24 και η επόμενη μέρα του καθεστώτος Assad.

Ο Gerasimov δήλωσε πως, το ρωσικό ΥΠΑΜ πιστεύει ότι οι «επαναστάσεις των χρωμάτων» αποτελούν μέρος υβριδικού πολέμου και οφείλουν να αντιμετωπίζονται ως εφάμιλλες, με τη διενέργεια πραξικοπήματος, ενέργειες. Ο Andrey Manoilo, μέλος της ακαδημίας, υποστήριξε αυτές τις θέσεις, παρουσιάζοντας τις εν λόγω επαναστάσεις ως σοβαρές απειλές και τους στρατολογούντες νέα μέλη, σε αυτά τα εγχειρήματα, ως παράνομους που θα έπρεπε να τιμωρούνται με την κατηγορία της επιχείρησης συνταγματικής ανατροπής.

Επιπλέον ανέφερε ότι τέτοια δίκτυα είναι πανομοιότυπα με αυτά που χρησιμοποιούν οι τρομοκράτες, επικαλούμενος την εμπειρία του ρωσικού ΥΠΑΜ, από τα δρώμενα σε Βόρειο Καύκασο και άλλες πρόσφατες συρράξεις, βάσει της οποίας η Μόσχα ασκεί το σχέδιο «ήρεμης δύναμης» στο διεθνές στερέωμα, με μία πιο άκαμπτη μορφή, από το επιθυμητό, αντιγράφοντας την προσέγγιση άλλων χωρών, επί του θέματος.

Σύμφωνα με τον Dmitriy Gavra, πολιτικό επιστήμονα και κοινωνιολόγο, η θεωρία της «ήρεμης δύναμης» έχει αναπτυχθεί πολύ καιρό πριν, τόσο για εσωτερική χρήση, όσο και για αντιμετώπιση διεθνών καταστάσεων, ενώ ο τρόπος εφαρμογής καθορίζεται από τα πολιτικά συστήματα, που την εφαρμόζουν. Πρόκειται για μία θεωρία που χρησιμοποιείται, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τους αντιπάλους της, ενώ θεωρεί πως μία ανάλογη επανάσταση και ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης στη Ρωσία δεν είναι ενδεχόμενα πολύ μακρινά, γι’ αυτό το λόγο η Δούμα πρέπει να αντιμετωπίσει εν τη γενέσει του κάθε πυρήνα πρόκλησης τέτοιων μη ελεγχόμενων καταστάσεων.

Ο Gavra πρόσθεσε πως η κατάσταση σταθερότητας εξαρτάται από την εφαρμογή του κοινωνικού συμβολαίου, ανάμεσα στις αρχές και τον τοπικό πληθυσμό και βασίζεται ξεκάθαρα σε θέματα εμπιστοσύνης. Όταν αυτή η λεπτή μεμβράνη εμπιστοσύνης αρχίσει να φθείρεται, τότε αποκαλύπτονται τομείς, οι οποίοι μπορούν να αναπληρωθούν από μηχανισμούς αποσταθεροποίησης. Η πολιτική της ήρεμης δύναμης μειώνει την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών επαναστατικής κινητοποίησης. Η άρχουσα τάξη δεν πρέπει να είναι μία κλειστή κάστα, αντίθετα οι κοινωνίες θα πρέπει να αναπτύξουν τις ανάλογες διαδικασίες σταδιακής ανάδειξης νέων μελών από τα αντίστοιχα πιο αξιόλογα των κατώτερων τάξεων, περιλαμβανομένου ακόμα και εθνικών μειονοτήτων.

Επίσης στο χώρο της πληροφόρησης η ύπαρξη μίας κλειστής κοινωνίας πληροφοριών το μόνο που εξασφαλίζει είναι την ανάδειξη εξτρεμιστικών στοιχείων. Η δριμύ κριτική στο χώρο των ΜΜΕ οφείλει να αποφεύγεται, αφού δεν είναι εξτρεμισμός η έκφραση της αντίθετης άποψης. Κατά αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται η εκτόνωση, μέσω της έκφρασης της αντίθετης άποψης προς το ευρύτερο κοινό, αντί της ανάπτυξης ανατρεπτικής δράσης. Φυσικά και είναι ένα εργαλείο στα χέρια κάθε κυβέρνησης ο έλεγχος, μέσω κανόνων, του διαδικτύου, ιδιαίτερα σε ιστότοπους που αναφέρονται στη νεολαία μίας χώρας. Ωστόσο η «ήρεμη δύναμη» δεν περιορίζεται μόνο στον χώρο της πληροφορίας, όπως μερικοί ρώσοι σύμβουλοι στρατηγικής πράττουν.

Αυτό που ο Dmitriy Gavra εννοούσε με την τελευταία του πρόταση ήταν πως η «ήρεμη δύναμη» είναι ένα διπλωματικό εργαλείο, στρατηγικής φύσης, το οποίο περιλαμβάνει, πέραν της πληροφόρησης, την οικονομική, εκπαιδευτική και πολιτιστική επιρροή σε μία κοινωνία. Οι ΗΠΑ εφαρμόζουν την πολιτική αυτή χρόνια τώρα και θεωρούνται οι πρωτοπόροι στο χώρο. Τούτο επιτυγχάνεται μέσω της διείσδυσης σε κοινωνίες του εξωτερικού με τον αμερικανικό κινηματογράφο, μέσω της προώθησης της αμερικανικής οπτικής επί ιστορικών θεμάτων, αλλά και της χρήσης διεθνών οργανισμών π.χ. UNICEF και UNESCO και ΜΚΟ για άμβλυνση διαφορών ή για ενίσχυση των δεσμών σε διεθνές επίπεδο, προκειμένου να προωθηθούν τα συμφέροντά τους, όπως στην περίπτωση προώθησης εκπαιδευτικών βιβλίων από το Υπουργείο Παιδείας της Αλβανίας στα σχολεία του Κοσσόβου, με την αιγίδα της UNICEF, αλλά και μέσω οικονομικής διείσδυσης με αμερικανικά προϊόντα και τεχνολογίες, που ξεκινούν από την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ και φτάνουν μέχρι την πώληση δορυφορικών υπηρεσιών, απαραίτητων για τη λειτουργία ιδιωτικών και δημόσιων φορέων.

Η σκληρή στάση της Ρωσίας, κυρίως επί εποχής ΕΣΣΔ, άφησε το περιθώριο σε ΜΚΟ τύπου Open Societies.org, καθώς και στην αμερικανική διπλωματία, να παρεισφρήσουν στα πρώην μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αυτό δημιουργεί έτι μεγαλύτερα στρατηγικά προβλήματα, όπως την ανάπτυξη μονάδων της αντιβαλλιστικής ομπρέλας του ΝΑΤΟ, πλησιέστερα στα εδάφη της Ρωσίας. Ακόμα και σήμερα η Μόσχα, παρά τη μεταστροφή της εξωτερικής της πολιτικής, δεν έχει καταφέρει να αποβάλει, πλήρως, την διπλωματική της αδιαλλαξία, η οποία έχει οδηγήσει ακόμα και πολιτικές δυνάμεις, όπως η παρούσα ηγεσία της Λευκορωσίας, να εμφανίζουν σημάδια διπλωματικού αλληθωρισμού, επ’ ωφελεία της Δύσης.

Στην περιοχή μας, ανάλογη, μπορεί να χαρακτηριστεί η νέο-οθωμανική πολιτική της Τουρκίας στα Βαλκάνια. Η προβολή των θρησκευτικών δεσμών, της ύπαρξης μειονοτήτων, που η Άγκυρα αυτόκλητα ορίζει εαυτόν ως προστάτιδα δύναμη, αλλά και των κοινών πολιτιστικών δεσμών, η στρατιωτική διείσδυση και οικονομική ενίσχυση, με προμήθεια υλικού, σε χώρες όπως η Αλβανία, επιχειρεί να ενισχύσει τον περιφερειακό της ρόλο και να μειώσει την πολιτική εξουσία των χωρών αυτών σε νέο-κοτζαμπάσηδες της «αυτοκρατορίας», που ο Τούρκος Πρόεδρος ονειρεύεται. Αν αναλογιστούμε ότι, ενδεχόμενη επίτευξη των στόχων της Άγκυρας θα επιφέρει ανάλογες αρνητικές συνέπειες για τη χώρα μας, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι η «ήρεμη δύναμη» δύναται, σε βάθος χρόνου, να είναι εξίσου αν όχι και πιο αποτελεσματική από μία δραστική επέμβαση. Ακόμα και διπλωματικά σφάλματα του Ak Saray, ανάλογα με αυτά στην περίπτωση της Συρίας, δε θα μειώσουν τη δυναμική της Τουρκίας στα Βαλκάνια, αφού πρόκειται για διαφορετικούς γεωπολιτικούς χώρους.

Δεν έχουμε λοιπόν άλλη επιλογή, από την εξάσκηση της ανάλογης διπλωματίας «ήρεμης δύναμης», με υψηλή προσήλωση στις γραμμές αυτής, ιδιαίτερα ως μέλος μίας Ένωσης (Ε.Ε.), που επιθυμεί να ακολουθήσει τις αποφάσεις της, οι οποίες επιβάλουν, μεταξύ άλλων, μείωση των μέσων «δραστικής επέμβασης» (Ένοπλες Δυνάμεις) κάτω του ανεκτού ορίου αντιμετώπισης εξωτερικών απειλών.

---Πολυδεύκης----
Ειδικός Συνεργάτης για το Geopolitics


=============================================================
  
Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016. 
Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

geopolitics