Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

Το ελληνικό κράτος,η Σαυρώπη,η ελληνική κοινωνία και ο κουτσαβακισμός του πρώτου στην υπηρεσία της δεύτερης.

18-4-16






του Δημητρίου Δάβαρη



Όταν απελευθερωθήκαμε,τότε το καιρό εκείνο,τον οποίο εορτάσαμε προ μηνός,είχαμε άλλα σχέδια για το μέλλον,μετά τον πόλεμο,που στόχευαν στην επαναφορά της πολιτικής και κοινοτικής κληρονομιάς του 1453,δηλαδή την απλή ένταξη ξανά όλων των κοινοτήτων υπό ένα κοινό ενωσιακό κέντρο.Το όραμα αυτό διαψεύστηκε οικτρά.Αντ'αυτού,επιλέχθηκε το ευρωπαϊκό πρότυπο και η πολιτειακή του καθημερινότητα,καταλύθηκαν βιαίως τα θέσμια και η αντιπροσωπευτική/δημοκρατική μας κληρονομιά η οποία εξορίστηκε οριστικά στην ιστορία,εξορκιζόμενη με αυξανόμενη επιθετικότητα προϊόντος του χρόνου έως σήμερα.


Η επιλογή της Ευρώπης είχε θεωρηθεί καίρια,καθώς στα ηγεμονικά(και όχι ηγετικά)στρώματα της ελληνικής κοινωνίας,είχε θεωρηθεί ότι επιτύγχανε τον πολλαπλό στόχο,πρώτον της πολιτικής των κυριαρχίας,δεύτερον την εύκολη και άκοπη λύση του βιοποριστικού της προβλήματος,επιτυχημένης έως σήμερα,κλοπής κοινωνικού πλούτου μίας κοινωνίας που σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή ήταν αυτόνομη πλήρως από καιρό,ήξερε να δημιουργεί πλούτο.Και φυσικά τέλος την θανατική εκτέλεση,διαγενομένου του χρόνου,όλων των στοιχείων του παρελθόντος που θύμιζαν την αρχική αποστολή του ελληνικού κράτους,και αναμόχλευαν και έπλητταν την μετεπαναστατική,ακροδεξιά ως προς το προοδευτικό της σημείο,πραξικοπηματική χωρίς την κοινωνική βούληση,επιλογή κατεύθυνσης προς δυσμάς.Ήταν τέτοια η σχιζοφρένεια που δεν επετράπει ποτέ η σταδιοδρομία στην συνθετική λύση:το ελληνικό κοσμοσύστημα με τα καλύτερα στοιχεία της ευρωπαϊκής περιμέτρου.

Στο επίπεδο των ιδεών στήθηκε και επιβλήθηκε μία γραμμή σκέψης,που συμπυκνωνόταν στην επιβολή των ευρωπαϊκών ιδεών και συμπληρωματικά στην συντριβή των αντιστάσεων της κοινωνίας στον νέο προσανατολισμό,που σήμερα συμποσούται στην κατηγορία της αυτάρκειας εναντίον του ελληνικού δήμου.Όσον αφορά την Ευρώπη,εκείνη την εποχή,αυτή ύφαινε την ολοκληρωτική της επιβολή στον κόσμο,και συνέπεσε σε αυτό με την βούληση του ελληνικού κράτους να κυριαρχήσει στην ελληνική κοινωνία.Χάρη στον νέο εταίρο,το κράτος αυτό οδήγησε στην ήττα και στην οριστική εγκατάλειψη των οραμάτων της ελληνικής κοινωνίας,με κορυφαία την δια χειρός των Αθηνών,την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.Το όνειρο τότε,τελείωσε στο λιμάνι της Σμύρνης για αναβίωση της βυζαντίδας ομοσπονδίας στον σύγχρονο κόσμο.Μεταφορικά φυσικά,αναφέρομαι στην πολιτική αρχή του βυζαντινού κράτους,όχι στην οπισθοδρόμηση πίσω στις πορφυρές χλαμύδες και τα διαδήματα της εποχής,παρότι σήμερα αποτελούν παραδόξως καλύτερο ρουχισμό,από τα ημίρουχα και την γύμνια της εποχής,που υποκριτικά λέγεται μόδα,και τέχνη.Επιβίωσε μόνο στην προφητειολογική γραμματεία,ως σκιά αναιμική,που παρά την χρήση και εκεί από τους νεοτερικούς σοφούς αυτής,σε βάρος της ελληνίδας κοινωνίας,σήμερα δεν χρησιμεύει μόνο παρά σαν απλή παραμυθία,που διατηρεί την ελπίδα,χωρίς σοβαρή πιθανότητα πραγματοποίησης,απλώς για να μην αποκάμει ο άνθρωπος σήμερα εντός της ελληνικής επικράτειας από την μελανή καθημερινότητα του.

Σήμερα ο εξευρωπαϊσμός ως πρόταγμα έχει εγκαταλείψει τον ευγενικό τρόπο πρότασης και συνομιλίας και έχει γίνει ξαφνικά ολόπλευρα,σε όλα δηλαδή,επιθετικός με τον Άλλον.Και φυσικά πιο έμμεσος και πανούργος.Αρκεί σήμερα να δει κανείς πως,ακόμα και δήθεν κοινοτιστές και ''αμεσοδημοκράτες'',αντιμετωπίζουν σήμερα το έθνος:ως ακραία αναφορά και συμπεριφορά,αυτό ένα αναγνωρίσιμο μέσο του ανθρώπινου σκοπού της ολοκληρωμένης αυτονομίας.

Ένα ακόμα στοιχείο της ρητορικής αυτής,είναι η καταχρηστική και αδόκιμη πάντως αντικειμενικά καταχώρηση της πολιτικής εγκληματικότητας,και του στιγματισμού της,στον χώρο της συνωμοσιολογίας,ιδιαίτατα στα διαχρονικών γνωστά αδικήματα κλοπής δημοσίου πλούτου στην χώρα μας.Θεωρούνται συνωμοσιολογίες.Η μομφή αυτή ύπουλη ως συνήθως:όχι μόνο επιδιώκει να διασώσει το κράτος από την παρανομία του,όχι μόνο να του εξασφαλίσει την σταθερότητα από την κριτική,και την έκνομη παράταση ζωής του,αλλά και να νομιμοποιήσει την κλοπή,θερίζοντας ως στάχυα τους αντιπάλους του κράτους,που επιδιώκουν έστω και την απλή κάθαρση.Η σκηνή ομολογουμένως ομοιάζει με σκηνές αστυνομικής ταινίας όπου ο εγκληματίας που όντως έκανε το έγκλημα καλεί αδιάντροπα τον επιθεωρητή,να αποδείξει την ενοχή του (όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα-Κων/νος Σημίτης).

Επιπλέον εξαπέλυσαν ένα επιστημονικό κυνήγι,να αποδείξουν ότι ο αντίπαλος τους,για το συμφέρον τους φυσικά,ότι κατηγορίες του τύπου ως παραπάνω,στιγματισμού των κρατικών αδικημάτων,ήταν απόδειξη τρέλας,παράνοιας(οι θεωρίες συνωμοσίας),αλλά και το ότι εντέλει τέτοιες τάσεις και ακολούθως κατηγορίες έχουν ως ρίζα το γενετικό υλικό της ελληνικής κοινωνίας,και άρρωστή έκφραση της αλαφροϊσκιωτης παρανοϊκής συνωμοσιολογίας ήταν το σύμπτωμα να επινοεί ψευδείς εχθρούς,ακόμα και πολιτικούς που κλέβουν!Τρομερό;Όχι...



(Tο κείμενο αποτελεί επιλογή έρευνας με στόχο την πραγματολογία και όχι την απόλυτη πειθώ,καθώς τα δύο από την εποχή των πυρρωνιστών σκεπτικιστών έχουν διακριθεί ως πολλές φορές ασύμβατα).


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

geopolitics