Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Αφιέρωμα: Η Γεωπολιτική της Γλώσσας Μέρος Γ'.




25-5-16




Γράφει ο Γιώργος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας



(Το πρώτο μέρος μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
http://www.geopolitics.com.gr/2016/05/blog-post_64.html

Το δεύτερο μέρος μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
http://www.geopolitics.com.gr/2016/05/blog-post_789.html )




Η ινδοευρωπαΙκή θεωρία χρησιμοποιεί δύο θεωρίες προκειμένου να μειώσει την αξία της ελληνικής γλώσσας, την Κάθοδο των Δωριέων και το Φοινικικό Αλφάβητο.

Θεωρία Δωριέων

Σε πρώτη φάση οι Δωριείς κατέβηκαν στον βόρειο ελλαδικό χώρο «κάπου από βόρεια και υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες» την δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Σε δεύτερη φάση εξαπλώνονται στην νοτιότερη Ελλάδα. Οι Δωριείς ήταν μαζί με τους Ίωνες, τους Αιολείς και τους Αχαιούς, τα τέσσερα μεγάλα ελληνικά φύλα, τα οποία εξαπλώθηκαν στην Ελλάδα σε διαφορετικές περιόδους κατά τη διάρκεια της 2ης χιλιετίας π.Χ. και διαμόρφωσαν το ελληνικό έθνος. Οι Δωριείς περιγράφονται ως πρωτόγονο και πολεμοχαρές φύλο, ενώ μαζί τους εμφανίζεται και η χρήση του σιδήρου.

Γενικά, η εποχή της «Καθόδου των Δωριέων», που επέφερε μεγάλες αλλοιώσεις στον πολιτικό χάρτη της Ελλάδας και επέδρασε καθοριστικά στην ιστορική της πορεία, ονομάζεται «Ελληνικός Μεσαίωνας», επειδή ελάχιστα γνωρίζουμε γι’ αυτήν και παλαιότερα πιστευόταν ότι αποτελούσε μια εποχή βίαιης διακοπής της πολιτιστικής δημιουργίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Δωριείς αποτελούν το τρίτο κύμα καθόδου των ινδοευρωπαίων που δίνουν στο τοπικό στοιχείο τη γλώσσα.

Η απάντηση


Θα πρέπει να τονίσουμε, πως Δώρος (από τον οποίο ονομάστηκε και το φύλο των Δωριέων) λεγόταν ο γιος του Ίωνα (από τον οποίο κατάγονταν οι Ίωνες, άλλο ελληνικό φύλο). Γεννάται, λοιπόν, το εύλογο ερώτημα, αν οι Δωριείς ήταν ελληνικό φύλο, πώς βρέθηκαν στα βόρεια; Στην πραγματικότητα δε θα έπρεπε να μιλάμε για κάθοδο, αλλά για επιστροφή τους, καθώς οι Έλληνες είχαν ήδη αναπτύξει πολιτισμό προ πολλών χιλιάδων ετών και υπάρχουν δείγματα των μετακινήσεών τους, εντός και πέριξ της Αιγηίδος. Οριστική απάντηση στη διαχρονική παρουσία των Μακεδόνων στο βορειοελλαδικό χώρο δίνουν τα αρχαιολογικά ευρήματα στην Αιανή Κοζάνης. Καταρρίπτουν την παλαιά θεωρία περί κατακλυσμικής εισβολής των Δωριέων στα τέλη της 2ης χιλιετίας, η οποία είναι αστήρικτη ούτως ή άλλως. Ενισχύει ταυτόχρονα την άποψη για την άμεση καταγωγή των Δωριέων από Μακεδονικά φύλα και την ειρηνική διείσδυσή τους στη νότια Ελλάδα, όπως φαίνεται και από την μυθολογία του γάμου της Ωραίας Ελένης.

Σε ομιλία της η προϊσταμένη της Λ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, Γεωργία Καραμήτρου-Μεντεσίδη, που οργάνωσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (ΕΜΣ), επισήμανε ότι τα ευρήματα της Αιανής δίνουν οριστική απάντηση στο ότι δεν υπήρξε «κάθοδος των Δωριέων», δηλαδή Μακεδόνες, οι οποίοι ως «βάρβαροι» και «αλλόφυλοι» κατέστρεψαν τους Μυκηναίους, Αχαιούς και Έλληνες. «Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αμφιβολίας για τη νότια προέλευση της μακεδονικής αμαυρόχρωμης κεραμικής από φορείς, οι οποίοι επανέρχονται βόρεια-βορειοδυτικά (το 15ο αι. π.Χ. στην Αιανή) έπειτα από πολύ προγενέστερη (γύρω στο 2000 π.Χ.) κάθοδό τους ή από συνεχείς καθόδους και ανόδους λόγω του κτηνοτροφικού χαρακτήρα της οικονομίας και του νομαδικού τρόπου ζωής. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Μακεδόνες των ιστορικών χρόνων, τους οποίους η φιλολογική παράδοση συνδέει άμεσα με τους Δωριείς.»

Συνεπώς, υπογραμμίζει η Γ. Καραμήτρου-Μεντεσίδη, με το εύρημα της Αιανής αποκτάται το πλέον ισχυρό επιχείρημα για την απόρριψη της παλαιάς θεωρίας, περί κατακλυσμικής εισβολής των Δωριέων στα τέλη της 2ης χιλιετίας. Το μεγάλο πλήθος και τα είδη των μυκηναϊκών ευρημάτων, τονίζει, υποχρεώνουν την επιστημονική κοινότητα να αναθεωρήσει τις απόψεις της για τα όρια του μυκηναϊκού κόσμου και τις σχέσεις του με τα μακεδονικά και δωρικά φύλα, ενώ η άποψη για μόνιμη εγκατάσταση Μυκηναίων στην περιοχή τεκμηριώνεται ολοένα και περισσότερο.


Όσον αφορά την χρήση του σιδήρου, αυτή τοποθετείται χρονολογικά τουλάχιστον μερικούς αιώνες πριν την υποτιθέμενη κάθοδο των Δωριέων. Συγκεκριμένα στη Λακεδαίμονα, βασίλειο του Μενελάου και της ωραίας Ελένης, η οποία ανακαλύφθηκε στην περιοχή Πελλάνα από τον κύριο Σπυρόπουλο, ανακαλύφθησαν και δύο χυτήρια μετάλλων τα οποία τοποθετούνται χρονολογικά πριν από το 2000 π.Χ.




Ο κ. Ντούμας, καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μας λέει: «Ωστόσο, όσο κι αν ο μύθος και η παράδοση δεν αποτελούν ιστορία, άλλο τόσο δε μπορεί να αποκλειστεί ο απόηχος κάποιου ιστορικού γεγονότος στο μύθο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (ΙΧ 27) οι Δωριείς, τμήμα κάποτε του μυκηναϊκού κόσμου, αυτοεξορίστηκαν προκειμένου να γλιτώσουν από την τυραννία των Μυκηναίων («φεύγοντες δουλοσύνην προς Μυκηναίων»). Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, η παράδοση που αναφέρει επιστροφή των Ηρακλειδών γίνεται πιο κατανοητή: Για να επιστρέψει κανείς κάπου, πρέπει προηγουμένως να έχει φύγει. Άλλωστε, έχει γίνει αποδεκτό, ότι η λεγόμενη «Πρωτο-δωρική» είναι μία από τις διαλέκτους της Μυκηναϊκής Ελληνικής, η οποία έχει θεωρηθεί ως κοινωνικά κατώτερη, δηλαδή ότι ομιλείτο εκτός ανακτορικού περιβάλλοντος και γι' αυτό δε γραφόταν στις πινακίδες. Επίσης, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, οι Δωριείς επέστρεψαν «κατιόντες», κατερχόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είχαν καταφύγει σε ψηλά μέρη, σε βουνά, όπου ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια από τους διωγμούς των Μυκηναίων.

Οι ορεσίβιοι πληθυσμοί ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία και την υλοτομία και φαίνεται ότι οι Δωριείς δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Γι' αυτό και η παράδοση, τους σκιαγραφεί ως συντηρητικούς και άξεστους. Όταν δε οι λόγοι, για τους οποίους είχαν αυτοεξοριστεί, εξέλιπαν, μετά δηλαδή την κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου, επέστρεψαν ως Ηρακλείδες «κατιόντες». «Κάτειμι» σημαίνει«κατέρχομαι από τα ψηλά μέρη στα χαμηλά», αλλά και «επιστρέφω από εξορία», σημασίες που ταιριάζουν στην περίπτωση των Δωριέων, οι οποίοι επέστρεψαν από την εξορία τους, «κατελθόντες». Η ερμηνεία που δίνουν οι σύγχρονοι ιστορικοί στο «κατιόντες» ως«κατερχόμενοι από το Βορρά» φαίνεται να προέκυψε από τη νεότερη χαρτογραφική σύμβαση, που θέλει την ανάρτηση του χάρτη με το γεωγραφικό Βορρά προς τα πάνω. Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε αυτή η σύμβαση και αν είχαμε μάθει να κρεμάμε το χάρτη με το Νότο στο πάνω μέρος, το «κατιόντες» θα σήμαινε, σύμφωνα με την ερμηνεία των ιστορικών, «κατερχόμενοι από το Νότο».

Κάτι ακόμα που αξίζει να αναφερθεί είναι οι νεολιθικοί οικισμοί στην Ελλάδα, στους οποίους είναι διάχυτο το ελληνικό στοιχείο από τη δομή και την οχύρωση, μέχρι τη διακόσμησή τους. Αυτοί, βεβαίως, δε θα μπορούσαν να έχουν φτιαχτεί από ξένους εισβολείς, καθώς:

α) η αρχιτεκτονική τους - με κάποιες διαφοροποιήσεις - προσομοιάζει σ' εκείνη που χρησιμοποιούσαν και τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα και

β) δείχνουν ήδη ανεπτυγμένο πολιτισμό για εκείνη την εποχή.

Ένας πολιτισμός για να ακμάσει χρειάζεται σταθερότητα, ώστε να αναπτύξει την καλλιέργεια της γης και κτηνοτροφία και, κατά συνέπεια, όλα τα υπόλοιπα. Ένας τέτοιος ανεπτυγμένος πολιτισμός, σαν των νεολιθικών οικισμών, τόσες χιλιάδες χρόνια πριν, δε θα μπορούσε παρά να έχει ακμάσει στη γη, όπου το επέτρεπαν οι κλιματολογικές και γεωλογικές συνθήκες. Τέτοιος προηγμένος πολιτισμός δε θα μπορούσε να προέλθει από νομάδες της στέπας.

Θεωρία Φοινίκων

Οι Φοίνικες που κατοικούσαν στην περιοχή του σημερινού Ισραήλ, πήραν από τους Αιγύπτιους ορισμένα γραφικά σύμβολα και με την εξέλιξή τους σχημάτισαν το πρώτο αλφάβητο (γνωστό κι ως σημιτικό αλφάβητο). Περιλάμβανε 22 γράμματα, σύμφωνα και ημίφωνα, χωρίς να έχει φωνήεντα. Από τα πρώτα αυτά γράμματα σχηματίστηκαν τα νεότερα αλφάβητα. Οι Έλληνες καθώς ταξίδευαν στα τέλη του 9ου π.Χ. αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο, πήραν το αλφάβητο των Φοινίκων, το πλούτισαν με φωνήεντα και το προσάρμοσαν στην ελληνική γλώσσα.

Η απάντηση

Η θεωρία ότι το Αλφάβητο είναι εφεύρεση των Φοινίκων συντηρήθηκε εκτός των άλλων με το επιχείρημα ότι ορισμένα σύμβολα της φοινικικής γραφής μοιάζουν με τα αλφαβητικά γράμματα, π.χ. το φοινικικό Α (άλεφ) είναι αντεστραμμένο ή πλαγιαστό το ελληνικό Α κλπ. Το επιχείρημα αυτό φαινόταν ισχυρό μέχρι προ 100 ετών περίπου, όταν οι γλωσσολόγοι και οι ιστορικοί ισχυρίζονταν ακόμη ότι οι Έλληνες δεν γνώριζαν γραφή προ του 800 π.Χ.! Γύρω στο 1900 όμως ο Arthur Evans ανέσκαψε την ελληνική Μινωική Κρήτη και ανακάλυψε τις ελληνικές Γραμμικές Γραφές, των οποίων σύμβολα ήταν ως σχήματα πανομοιότυπα προς τα 17 τουλάχιστον εκ των 24 γραμμάτων του ελληνικού Αλφαβήτου. Με δεδομένα ότι:

α) τα αρχαιότερα δείγματα των ελληνικών αυτών γραφών (Γραμμική Α και Β), που στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν και στην Πύλο, στις Μυκήνες, στο Μενίδι, στη Θήβα, αλλά και βορειότερα, μέχρι τη γραμμή του Δούναβη και χρονολογήθηκαν τότε πριν από το 1500 π.Χ. και

β) οι Φοίνικες και η γραφή τους εμφανίζονται στην ιστορία όχι πριν το 1300 π.Χ.,

Ο Evans στο έργο του Scripta Minoa διετύπωσε, πρώτος, αμφιβολίες για την αλήθεια της θεωρίας, ότι δηλαδή οι Έλληνες έλαβαν τη γραφή από τους Φοίνικες, εκφράζοντας ταυτόχρονα την επιστημονική υποψία ότι μάλλον συνέβη το αντίθετο: Οι Φοίνικες παρέλαβαν τη γραφή από τους Κρήτες αποίκους κατά τον 13ο αιώνα π.Χ., όταν αποίκησαν τις ακτές της Παλαιστίνης, ως Φιλισταίοι (Μύθος της τριανδρίας της Μινωικής Κρήτης και οι διωγμοί του Μίνωα προς τους αδελφούς του).





Περίπου την ίδια εποχή ο Ρενέ Ντυσσώ διατύπωσε μία ανάλογη άποψη: «Οι Φοίνικες είχον παραλάβει πρωϊμότατα το αλφάβητον παρά των Ελλήνων, οίτινες είχον διαμορφώσει τούτο εκ της Κρητομυκηναϊκής γραφής».
Για να το καταλάβουμε λοιπόν καλύτερα: η διαφορά είναι ότι το φοινικικό σύστημα παρέμεινε συλλαβάριο, όπως ακριβώς ΤΟ ΠΑΡΕΛΑΒΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ενώ η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ κατέληξε στο σημερινό γνωστό αλφαβητικό σύστημα γραφής.

Οι αμφιβολίες για την μη προτεραιότητα των Φοινίκων έναντι των Ελλήνων στην ανακάλυψη της γραφής, έγιναν βεβαιότητα, όταν ο καθηγητής Πωλ Φωρ, διεθνής αυθεντία της Προϊστορικής Αρχαιολογίας, δημοσίευσε στο αμερικάνικο αρχαιολογικό περιοδικό, εκδόσεως του Πανεπιστημίου της Ινδιάνας, Nestor, ανακοίνωση, στην οποία παραθέτει και αποκρυπτογραφεί πινακίδες ελληνικής Γραμμικής Γραφής, που βρέθηκαν σε ανασκαφές στο κυκλώπειο τείχος των Πιλικάτων της Ιθάκης και χρονολογήθηκαν με σύγχρονες μεθόδους στο 2700 π.Χ. Γλώσσα των πινακίδων είναι η Ελληνική και η αποκρυπτογράφηση του Φωρ απέδωσε φωνητικά το συλλαβικό κείμενο ως εξής: Α]RE-DA-TI. DA-MI-U-A-. A-TE-NA-KA-NA-RE(ija)-TE. Η φωνητική αυτή απόδοση μεταφράζεται, κατά τον Γάλλο καθηγητή πάντοτε, :«Ιδού τι εγώ η Αρεδάτις δίδω εις την άνασσαν, την θεάν Ρέαν:100 αίγας, 10 πρόβατα, 3 χοίρους».






 Έτσι ο Φωρ απέδειξε, ότι οι Έλληνες έγραφαν και μιλούσαν ελληνικά τουλάχιστον 1400 χρόνια πριν από την εμφάνιση των Φοινίκων και της γραφής τους στην ιστορία. Επίσης ότι οι Ολύμπιες θεότητες λατρεύονται από το 2700π.Χ. τουλάχιστον. Αυτό το γεγονός δείχνει ότι τα ελληνικά φύλα, που ήρθαν μεταγενέστερα στην περιοχή, λάτρευαν τον ίδιο Θεό. Αν ήταν αλλόθρησκοι και κατακτητές, οι θεότητές τους θα ήταν ανώτερες των τοπικών αν δεν είχαν εξαλείψει αυτές τις θεότητες, που θα έβρισκαν εδώ. Με κοινή γλώσσα και κοινή θρησκεία μόνο ως ομοεθνή φύλα θα πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε.

Η «Φοινικική Θεωρία» καθιερώθηκε στην Ευρώπη σε μία εποχή που, όπως γράφει ο διαπρεπής σύγχρονος Άγγλος κλασσικός φιλόλογος S.G.Rembroke («The Legacy of Greece,εκδ. Oxford University Press,1984), «στους Φοίνικες γενικά εδίδετο ένας ρόλος ενδιαμέσων», που ξέφευγε από οιαδήποτε πληροφορία της ιστορίας, ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέων της σοφίας και του πολιτισμού του περιουσίου λαού του Ισραήλ στους απολίτιστους λαούς και δη στους Έλληνες».

Το πόσο στρατευμένη είναι η επιστήμη έναντι του ελληνισμού, προκειμένου ορισμένοι πανεπιστημιακοί κύκλοι να δοξαστούν, μέσω της διατύπωσης νέων θεωριών, με ανθελληνικό περιεχόμενο, που θα επιτρέψουν την ανάδειξη νέων εθνοτικών ομάδων στην περίοπτη ιστορική θέση των αρχαίων ημών προγόνων, φαίνεται ακόμα περισσότερο σε ένα καίριο ερώτημα. Αποτελεί η φοινικική γραφή αλφάβητο;

Κατά τη Γλωσσολογία ως "αλφάβητο" ορίζεται το «σύνολο συμβόλων με ορισμένη σειρά και τάξη, που χρησιμεύουν για να αποδίδονται οι στοιχειώδεις φθόγγοι μιας γλώσσας, με τον περιορισμό ο κάθε φθόγγος ν' αντιστοιχεί σ' ένα μόνο σύμβολο και αντίστροφα». Στην αλφαβητική γραφή επομένως (δηλαδή τη γραφή των λαών της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αυστραλίας αλλά και άλλων περιοχών του πλανήτη) κάθε γράμμα αποδίδει ένα στοιχειώδη ήχο.

Τούτο δεν ισχύει στις ατελέστερες, της αλφαβητικής, συλλαβικές γραφές, στις οποίες κάθε σύμβολο αποδίδει μία συλλαβή (δύο ή και περισσότερους ήχους-φθόγγους). Επί παραδείγματι, στις συλλαβικές ελληνικές γραφές Γραμμική Α και Β ένα σύμβολο αποδίδει τη συλλαβή κο (κ+ο), άλλο σύμβολο τη συλλαβή πο (π+ο) κ.ο.κ. Στη φοινικική γραφή (που διαθέτει μόνο σύμφωνα και κανένα φωνήεν), στα ελάχιστα διασωθέντα δείγματά της, η κατάσταση είναι ακόμα "χειρότερη", δεδομένου ότι κάθε σύμβολό της δεν αποδίδει, ούτε καν μία συγκεκριμένη συλλαβή, αλλά διαφορετικές, που το διάβασμά τους αφήνεται στην "έμπνευση" του αναγνώστη. Έτσι π.χ. ένα σύμφωνο μπορεί να διαβαστεί ως μπα, μπου, μπε, μπι, μπο κ.ο.κ., ή κάποιο άλλο ως γκου, γκα, γκε, γκο κ.λπ. Επομένως, η φοινικική γραφή, όχι μόνο δεν αποτελεί αλφάβητο, αλλά δεν είναι ούτε καν εξελιγμένη συλλαβική γραφή, του βαθμού τελειότητας των αντιστοίχων ελληνικών συλλαβαρίων.

Και είναι πράγματι καταπληκτικό το γεγονός, ότι έχει καθιερωθεί στην επιστήμη, κατά τα τελευταία 150 χρόνια περίπου, ο αντιφατικός όρος "φοινικικό αλφάβητο", προκειμένου για μία γραφή, που δεν έχει καμία σχέση με την αλφαβητική. Και είναι ακόμη πιο απίστευτη η επιβολή του επιστημονικού δόγματος, ότι το ελληνικό αλφάβητο προήλθε από το φοινικικό, το οποίο όχι μόνο δεν είναι αλφάβητο, αλλά είναι μία ατελέστερη γραφή από τις ελληνικές Γραμμικές Γραφές Α και Β. Για τους λόγους αυτούς κατά τον εκλιπόντα πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων Παν. Γεωργούντζο, ο χαρακτηρισμός που έδωσε ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης στη φοινικική γραφή "οιονεί συλλαβικό αλφάβητο" (;!) απορρίπτεται και πρέπει να αντικατασταθεί με το ορθό "καθαρώς συνεπτυγμένο συλλαβικό" σύστημα γραφής (βλ. Παν. Γεωργούντζου, Το Αλφάβητον Εφεύρεσις Ελληνική).

Επίσης, εκπληκτικό γεγονός αποτελεί η διατύπωση ότι ένας λαός που είναι γνωστός ως ΦΟΙΝΙΚΕΣ μετέδωσε το αλφάβητο στην Ελλάδα, όταν το ίδιο το όνομά τους είναι ελληνικό και σημαίνει ο ερυθρός, πορφυρός (εκ της ρίζας φόνου-φοίνιος-φονικός). Μάλιστα πατέρας του μυθολογικού προσώπου Φοίνικος ήταν ο Αγήνορας και αδέρφια του ο Κάδνος και η Ευρώπη.

Ιστορικά στοιχεία 


Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς που αναφέρονται στο Αλφάβητο («Γράμματα», όπως το έλεγαν), το θεωρούν πανάρχαια ελληνική εφεύρεση (του Προμηθέα, του Παλαμήδη, του Λίνου κλπ.). Η θεωρία του «Φοινικικού» Αλφαβήτου πάντοτε στηριζόταν και στηρίζεται ακόμη από τους υποστηρικτές της σε μία εξαίρεση του κανόνα αυτού. Την εξαίρεση αυτή αποτελεί ένα απόσπασμα του Ηροδότου, που ο ίδιος παρουσιάζει ως προσωπική γνώμη του («ως εμοί δοκέει» = όπως μου φαίνεται…), την οποία σχημάτισε, όπως αναφέρει σε προηγούμενη παράγραφο, «αναπυνθανόμενος» (=παίρνοντας πληροφορίες από άλλους). Αλλά ας δούμε το κείμενο του Ηροδότου («Ιστορία, Ε 58″):

«58. Οι δε Φοίνικες ούτοι οι συν Κάδμω απικόμενοι τών ήσαν Γεφυραίοι άλλα τε πολλά οικήσαντες ταύτην την χώρην εισήγαγον διδασκάλια ες τους Έλληνας και δη και γράμματα, ουκ εόντα πριν Έλλησι ως εμοί δοκέει, πρώτα μεν τοίσι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες· μετά δε χρόνου προβαίνοντος άμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων».

[58.Οι δε Φοίνικες αυτοί, που μαζί με τον Κάδμο αφίχθησαν, εκ των οποίων και οι Γεφυραίοι, και σε πολλά άλλα μέρη κατοικήσαντες την χώραν αυτήν εισήγαγαν και τέχνες (νέες ή άγνωστες) στους Έλληνες και μάλιστα και (κάποια) γραφή, η οποία δεν ήταν γνωστή πριν στους Έλληνες, καθώς εγώ νομίζω, πρώτα αυτήν την γραφή την οποίαν και όλοι οι Φοίνικες μεταχειρίζονται· μετά όμως με την πάροδο του χρόνου (οι Φοίνικες) μετέβαλλαν μαζί με τη γλώσσα (τους) και το είδος αυτό της γραφής.]


Στο απόσπασμα αυτό το σημαντικότερο είναι, ότι στην κρίσιμη φράση («άμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων») αποκαλύπτεται, ότι οι Φοίνικες-Γεφυραίοι, που πήγαν στην Βοιωτία με τον Κάδμο, έφεραν από την Φοινίκη κάποια γραφή τους, αλλά καθώς οι Φοίνικες άλλαξαν τη γλώσσα τους (έμαθαν πιά δηλαδή τα Ελληνικά), άλλαξαν και αυτή τη γραφή τους (έγραφαν πιά δηλαδή με την υπάρχουσα στη Βοιωτία πανάρχαια ελληνική γραφή). Στη δήλωση λοιπόν αυτή του Ηροδότου οι μεταφραστές δίνουν το νόημα, ότι οι ντόπιοι Ελληνες Βοιωτοί και όχι οι Φοίνικες μετανάστες άλλαξαν την δική τους γλώσσα και γραφή και υιοθέτησαν τη φοινικική!

Λόγοι διάδοσης της θεωρίας

Η θεωρία του φοινικικού αλφαβήτου διαμορφώθηκε, προ της ανακάλυψης της Τροίας και των μινωικών αρχαιολογικών ευρημάτων στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Είναι λογικό οι ευρωπαίοι ιστορικοί, που κατείχαν περίοπτες θέσεις σε μεγάλα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια να διετύπωσαν μία θεωρία, κατά τα πρότυπα της χριστιανικής διάδοσης της πίστης, όπως ακριβώς δηλαδή δίδασκε και το Βατικανό, το οποίο ιστορικά, αντιμαχόταν τους Έλληνες, ως συνεχιστές της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, εναντίον της οποίας είχαν οργανώσει ακόμα και σταυροφορία. Σε αυτή τη θεωρία οι «καλοί» Φοίνικες που δεν αναφέρονται ως Εβραίοι, μία λέξη που θα ενοχλούσε το αντισημιτικό καθολικό κατεστημένο των ευρωπαϊκών πανεπιστημιακών κύκλων, μετέφεραν τον πολιτισμό και τα γράμματα, όπως ακριβώς και ο «καλός» Απόστολος Πέτρος, ιδρυτής της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, όπως αυτή θέλει να τον αποκαλεί, μετέφερε την χριστιανική πίστη στην Ευρώπη. Άλλωστε ο ρόλος των Εβραίων, ως έμποροι και νομάδες, επέτρεπε την ιστορική τους χρήση ως μεταφορείς ιδεών και γραμμάτων, προκειμένου αυτή η ιδιότητα να στηρίξει την ινδοευρωπαϊκή θεωρία.





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

geopolitics