Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Εκλιπόν κράτος από επιλογή




της Πωλίνας Ανύφτου*
διεθνολόγου

Διάβαζα τα σχόλια στα Κοινωνικά Μέσα σχετικά με το Κυπριακό, πολλοί ήσαν αυτοί που έβλεπαν το Κυπριακό ‘μη δογματικά’ και ήταν έτοιμοι να παραδωθούν στις εγγυήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων για το τάχα θετικό της λύσης στην ανάπτυξη του τόπου, άλλοι ήσαν πιο προσεκτικοί στις διατυπώσεις του. Εντύπωση μου έκανε το σχόλιο ενός φοιτητή μόλις 20 ετών, δεν είναι εκλιπούσα η Κυπριακή Δημοκρατία γιατί το λέει η Τουρκία αλλά γιατί η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία επέλεξε να είναι εκλιπούσα, ανέφερε στο σχόλιο του ο φοιτητής. Και πώς μπορείς να μην λογαριάσεις τη γνώμη του, και δη όταν πολύ ορθά διατυπώνει και τους πόρους της μίζερης και κενότυπης μας εθνικής πολιτικής στα εσωτερικά ζήτηματα και στο Κυπριακό. Πώς μπορεί κανείς στα 20 του αφού υπηρέτησε αυτό το κράτος επί δύο χρόνια να αποτείνεται με τόση δυστυχία ως προς το μέλλον του κράτους και του λαού;

Δυστυχώς ο φοιτητής έχει απόλυτο δίκαιο. Ζούμε σε ένα κράτος όπου οι πολιτικές δυνάμεις χώρισαν το λαό σε ιδεολογικά στρατόπεδα που ούτε και οι ίδιες δεν υποστηρίζουν, ντόπαραν τον κόσμο με τη στεναχώρια του Κυπριακού και τον μετέτρεψαν από εκφραστή της πολιτικής του τόπου σε εφαρμοστή πολιτικών και πολιτικών που ουσιαστικά μετατρέπουν τον πολίτη σε δούλο του συστήματος, σε πολίτη των τραπεζών και αρωγό των αντιλαικών τους σταθμισμάτων. Ο φοιτητής αυτός μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας σπουδάζει στο εξωτερικό, βιώνει την δραματική οικονομική κατάσταση της οικογένειας του, εργάζεται ο ίδιος για να σπουδάσει, μαθαίνει πως το κράτος που υπηρέτησε ανοίγει παντοπωλεία για φτωχούς αντί να φροντίζει να μην υπάρχει φτώχεια, ακούει για το πως οι νέοι μεταναστεύουν και βλέπει μια Δημοκρατία να διαπραγματεύεται στο Κυπριακό χωρίς στρατηγική, υπάκουη στους διεθνείς νόμους που θέλουν τους λαούς έρμαιο της εκμετάλλευσης και της μαζικής απώλειας εθνικής γης, ταυτότητας και συναισθήματος και αντιλαμβάνεται πως του επιφυλάσσεται ένα μέλλον σε ένα κράτος που μια λύση του Κυπριακού θα είναι μια πέτρινη περίοδος με πείραμα τον ίδιο το λαό και που τα κόμματα δεν μπορούν να εγγυηθούν την ισορροπία του νέου κρατικού μορφώματος με πιθανότητα πολιτειακών εκρήξεων και σύρραξης.

Πώς λοιπόν αυτή η Δημοκρατία να μην είναι από αυθυποβολή εκλιπούσα! Σε ένα κράτος όπου ο κομματισμός διέπει το σύνολο της πολιτικής και οικονομικής ζωής μας, η διαφάνεια και η αξιοκρατία δεν υφίστανται, η κοινωνία έχει καθηλωθεί στο γκρέμισμα των κοινωνικών παροχών από τους νεοφιλελεύθερους αυλικούς, η δικαιοσύνη έρχεται χωρίς το δίκαιο. Σε αυτό το εκλιπόν από επιλογή κράτος οι κύριοι πολιτικοί μας καλούν να αναλάβουμε την ευθύνη των επιλογών τους τη στιγμή που και οι ίδιοι δεν γνωρίζουν το αποτέλεσμα που θα αποφέρουν. Οι κύριοι πολιτικοί μας ζητούν αποκοπές επιδομάτων όταν το μόνο που προσφέρει αυτό το κράτος στις ευπαθείς ομάδες είναι χρήματα που δεν αντιπροσωπεύουν καν τις ανάγκες των ομάδων αυτών σε σύγκριση με τα όσα αυτές δίνουν πίσω στο κράτος. Οι κύριοι πολιτικοί μας καλούν να εμπιστευθούμε την Τουρκία όταν η ίδια η Τουρκία παραβιάζει συμφωνίες με διεθνείς οργανισμούς μη σεβόμενη τους όρους αυτών. Αυτοί λοιπόν οι κύριοι πολιτικοί στέκονται μακριά από τις ιδιότητες του πολίτη αυτού του κράτους και έχουν οικειοποιηθεί κάθε του πλούτο και αποστολή, αυτοί οι κύριοι πολιτικοί επέλεξαν να διανύουν θητείες και θητείες και να αφήνουν πίσω τους μια Κυπριακή Δημοκρατία απούσα από τα κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά τεκταινόμενα και να μεταφράζει το ΑΕΠ της που σχηματίζεται από τις εταιρικές δραστηριότητες σε εισόδημα για κάθε πολίτη, τη στιγμή που ο μέσος πολίτης πεινά. Αυτή η εκπλιπούσα Δημοκρατία δεν είναι η δημοκρατία που χρειαζόμαστε, παρά ένα μόρφωμα που χρέος έχουμε να αναδιαμορφώσουμε αμφισβητώντας και δρώντας.



*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ το Σαββάτο 4/6/2016


geopolitics