Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Οι φανατικοί του Ισλάμ επιτίθενται στο Δυτικό τρόπο ζωής

27-7-16




Στην ταινία "The Siege" ή στα ελληνικά Η Πολιορκία (μια ταινία που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1998 στις ΗΠΑ - δυο χρόνια περίπου πριν την 9-11 και όσα επακολούθησαν) υπάρχει μια σκηνή κάπου στην μέση της προβολής. Στη συγκεκριμένη σκηνή, ο πρωταγωνιστής της ταινίας Denzel Washington περπατάει στον δρόμο με τον συνάδερφο του. Τις προηγούμενες μέρες έχουν γίνει βομβιστικές επιθέσεις τρομοκρατών στη Νέα Υόρκη δημιουργώντας ένα κλίμα έντασης αλλά και πανικού. Καθώς περπατάνε δίπλα τους σκάει μια εξάτμιση λεωφορείου και τότε όλοι γύρω πέφτουν κάτω ή κρύβονται πίσω από εμπόδια σε μια προσπάθεια να σωθούν από την επικείμενη επίθεση. Η ψυχολογία του θύματος αλλά και ο φόβος έχουν επικρατήσει.



Η σκηνή αυτή είναι χαρακτηριστική της κατάστασης που προσπαθούν να δημιουργήσουν οι συνεχόμενες επιθέσεις των φανατικών στις ευρωπαϊκές πόλεις.

Η επίθεση του φανατικού Ισλάμ είναι πάνω στον τρόπο ζωής της Δύσης. Το λένε άλλωστε και οι ίδιοι με μηνύματα τους μέσα από clips και ηχητικά.


Το πρόβλημα είναι πώς ο δυτικός άνθρωπος εδώ και πολλές δεκαετίες έχει ξεχάσει να μάχεται και θεωρεί δεδομένη την ασφάλεια του. Θεωρεί δεδομένο πώς θα προστατευθεί από κάθε απειλή, από το κράτος και το σύστημα του. Επίσης, θεωρεί αδιανόητο πώς υπάρχει κάποιος άλλος που δεν δέχεται τον τρόπο ζωής και την δυτική κουλτούρα του ως ορθό και θέλει να τον καταστρέψει.

Με αυτό το σκεπτικό η μάχη είναι χαμένη από χέρι. Όπως έχω γράψει και αναφέρει και παλαιότερα,  οι πολιτισμοί που επαναπαύθηκαν, σταδιακά αποσυντέθηκαν και κατακτήθηκαν από πιο βάρβαρους διότι δεν υπήρχε πλέον η ικανότητα άμυνας και προστασίας.

Το βίωσε η Αρχαία Ελλάδα από την Ρώμη, η Ρώμη στη συνέχεια από τους Ούνους και τους Γότθους. Το Βυζάντιο από τους Οθωμανούς. Οι Οθωμανοί από την εξελιγμένη βιομηχανική Ευρώπη. Η παρηκμασμένη Ευρώπη από τον Ναζισμό (ίσως η μοναδική περίπτωση που ο πολιτισμένος αντέδρασε με ικανή βία).

Η Δύση τώρα έχει ένα δίλημμα. Ή θα λειτουργήσει με το ίδιο σκεπτικό της υπερβολικής ανοχής στο όνομα του πολυπολιτισμού και θα ρισκάρει την αποσύνθεση της  ή θα πρέπει να κοιτάξει το πρόβλημα και να λειτουργήσει και πάλι με ικανή βία κατά του Μουσουλμανικού φανατισμού, ακριβώς όπως έκανε και με τον φανατικό ναζιστή.

Αυτό όμως σημαίνει πώς στην δεύτερη επιλογή, ο μέσος Δυτικός θα πρέπει να θυμηθεί να πολεμάει. Είτε με ψυχική στάση , είτε ακόμα και με φυσικό τρόπο, απέναντι στην απειλή κατά του δυτικού τρόπου ζωής του. Κανείς δεν θα επιβληθεί ως από μηχανής θεός στο πρόβλημα. Τα κεράκια, οι προσευχές και οι ολονυχτίες είναι καλά προς τιμή των νεκρών, αλλά πρέπει να λειτουργήσουμε πλέον και υπέρ των ζωντανών.


Αλέξανδρος Νίκλαν
Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας 




geopolitics