Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Η αλήθεια για το «ορφανό» πραξικόπημα της Τουρκίας.

5-8-16



Γράφει ο Γιώργος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας

Μετά τις 15 Ιουλίου και το αποτυχημένο «ορφανό» πραξικόπημα της Τουρκίας έχουν ακουστεί πολλές θεωρίες για αυτό, οι περισσότερες εκ των οποίων αγγίζουν τα όρια σεναρίων συνομωσίας. Η αλήθεια είναι ότι ένα πραξικόπημα το οποίο έχει τη συμμετοχή τόσων χιλιάδων στρατιωτικών, δεκάδων αεροσκαφών και ελικοπτέρων, εναέριο ανεφοδιασμό μέχρι και τον τακτικό έλεγχο από μονάδα RADAR δε θα μπορούσε να οργανωθεί από ένα ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης, όπως μία συγκέντρωση αγανακτισμένων στο Σύνταγμα. Είναι λογικό ότι ακόμα αναζητούμε τον οργανωτή πίσω από την επιχείρηση και όσο δεν εντοπίζεται αυτός ένα νέο πραξικόπημα είναι πάντα προ των πυλών.

Η κινητοποίηση των πραξικοπηματιών φαίνεται και από τις μετέπειτα ενέργειες του καθεστώτος. Ενδεικτικά θα αναφέρω πως 105 χειριστές μαχητικών από το αεροδρόμιο του AKINCI πάφθηκαν από τα καθήκοντά τους ή συνελήφθησαν. Αυτό ισοδυναμεί με όλη την επιχειρησιακή δύναμη του αεροδρομίου! Επίσης πολλοί στρατιωτικοί συνελήφθησαν στο INCIRLIK όπου εδρεύει η πολυεθνική δύναμη καταπολέμησης της ισλαμικής τρομοκρατίας, ενώ και όλοι οι Διοικητές των στρατιωτικών αεροδρομίων απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους. Τα παραπάνω έχουν οδηγήσει πολλούς να θεωρούν ότι το πραξικόπημα διοργανώθηκε από την ΠΑ της Γείτονος… αλλά ας είμαστε πιο σοβαροί! Κανένα πραξικόπημα και καμία επιχείρηση εδάφους δε μπορεί να διοργανώνεται από αεροπόρους και αυτό οφείλεται από το γεγονός ότι η ΠΑ μίας χώρας έχει εκπαιδευτεί να δρα στον αέρα και όχι στο έδαφος, αλλά και στο γεγονός ότι από την χρονική στιγμή που εμφανίστηκε το αεροπορικό όπλο ουδέποτε ήταν στην κουλτούρα των στρατιωτικών των χερσαίων τμημάτων να λαμβάνουν εντολές από αεροπόρους.

Η στοχοποίηση του αεροπορικού όπλου οφείλεται καθαρά στην προσπάθεια του καθεστώτος να εμπλέξει στην όλη διαδικασία τις ΗΠΑ, αφού οι δικές της δυνάμεις βρίσκονται στο INCIRLIK. Εδώ έρχεται να προστεθεί ένα επιπλέον στοιχείο. Η, φαινομενικά, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Erdogan κατά τη διενέργεια του πραξικοπήματος, όταν αιτήθηκε άσυλο πρώτα από τη Γερμανία, την οποία λίγες μέρες πριν ύβριζε για το ψήφισμα υπέρ της γενοκτονίας των Αρμενίων. Ας αναλύσουμε όμως λίγο τις συμμετέχουσες δυνάμεις στο INCIRLIK και το πώς αυτές θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τις τουρκικές αιτιάσεις:

ΗΠΑ: Είναι γνωστό ότι στην Τουρκία δραστηριοποιείται μεγάλο μέρος αμερικανικών δυνάμεων. Μέσα σε αυτές είναι αδύνατο, κατά πάγια τακτική των ΗΠΑ, να μη συμμετέχουν και στελέχη των Υπηρεσιών Πληροφοριών της χώρας. Όσοι σκέφτεστε τη CIA θα πρέπει να αναθεωρήσετε τις σκέψεις σας. Οι ξένες αποστολές των ΗΠΑ συνοδεύονται πάντα από Αξιωματικούς Πληροφοριών του Πενταγώνου, το οποίο τον τελευταίο καιρό δεν έχει τόσο καλές σχέσεις με το Langley, αφενός λόγω των αντιπαραθέσεων μεταξύ των δύο για την υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων που πρόσκεινται στην Al Nusra, αφετέρου λόγω των παλαιότερων ενεργειών CIA και Department of State (βλ. Hilary) με τις οποίες ενισχύθηκε και υποστηρίχτηκε ακόμα και το ISIS. Ένα πραξικόπημα από τις ΗΠΑ δεν είναι απαραίτητο ότι έγινε από τη CIA, όπου τότε θα είχαμε προεξασφαλισμένη την επιτυχία του. Άλλωστε σε μία τέτοια περίπτωση θα είχε φανεί ήδη ποιος θα ήταν ο επικεφαλής και το πραξικόπημα θα διέθετε και πολιτική στήριξη από μερίδα του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας. Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι στιγμής η Άγκυρα έχει κατηγορήσει τρεις αμερικανούς Στρατηγούς για στήριξη των πραξικοπηματιών.

Γερμανία: Ο Erdogan, ως γνωστόν, διέθετε πληροφόρηση, έστω και την τελευταία στιγμή, για τη διενέργεια πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου. Αυτό σημαίνει ότι είχε έναν ελάχιστο χρόνο για να σχεδιάσει κάποιες ενέργειές του. Το γεγονός ότι αιτήθηκε άμεσα άσυλο από τη Γερμανία μόνο τυχαίο δεν είναι, αντιθέτως χαρακτηρίζεται προσχεδιασμένο. Η συνέχεια αυτής της πράξης παίζεται τώρα, μέσω του αιτήματός του για προβολή μηνύματός του από τα γερμανικά μέσα, το οποίο γνώριζε εκ των προτέρων ότι δε θα γίνει αποδεκτό, αλλά και μέσω της επιθετικής στάσης του για την κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, τη στιγμή που δεν έχουν ολοκληρωθεί όλα τα βήματα της συμφωνίας του με την Ε.Ε. Σε όλα αυτά ο Τούρκος Πρόεδρος κατηγορεί το γερμανικό κράτος και βρίσκει την αφορμή να στρέψει τα βέλη του στη Δύση τονίζοντας αλλεπάλληλες φορές πως αυτοί είναι οι υποστηρικτές του πραξικοπήματος. Αν αναλογιστούμε το βαθμό στον οποίο η Τουρκία είχε καταφέρει να προσεγγίσει την ευρωπαϊκή της ένταξη (κατάργηση βίζας κτλ.) τότε βλέπουμε και το κίνητρο του Βερολίνου να ανατρέψει την πολιτειακή κατάσταση στην Άγκυρα και να δικαιολογήσει την διακοπή όλων των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με μία χώρα που θα διέθετε δικτατορία.

Σαουδική Αραβία: Σε παλαιότερο άρθρο είχαμε αναφέρει ξανά τη μεταβολή των σχέσεων των δύο χωρών λόγω του κουρδικού θέματος. Η Τουρκία προβλέποντας τις εξελίξεις και τη στάση του διεθνούς παράγοντα, φρόντισε να βρει συμμάχους στο ζήτημα του «Κουρδιστάν», οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τους παλιούς αντιπάλους της: Συρία και Ιράν. Αυτές οι δύο χώρες επηρεάζονται από το κουρδικό ζήτημα στον ίδιο βαθμό με την Τουρκία και είναι οι μόνες που στηρίζουν τις τουρκικές διπλωματικές θέσεις περί δημιουργίας ενός κουρδικού κράτους στα αυστηρά όρια του Β. Ιράκ, ώστε να εξασφαλίσουν την εδαφική τους ακεραιότητα. Ωστόσο το μπλοκ Ιράν-Συρίας είναι το λεγόμενο σιιτικό μπλοκ, δηλαδή η αντίθετη γεωθρησκευτική συμμαχία από αυτή της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, στην οποία συμμετείχε και η Τουρκία. Η φυγή της Άγκυρας από τη σουνιτική συμμαχία θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με σκληρή στάση από τη Σαουδική Αραβία του Mohammad bin Salman Al Saud, του οποίου τον χαρακτήρα έχουμε δείξει επίσης σε παλαιότερο άρθρο.

Οι ανωτέρω χώρες συμμετέχουν όλες με δυνάμεις τους στη διεθνή επιχείρηση Inherent Resolve που εδρεύει στο αεροδρόμιο του INCIRLIK, για το κομμάτι της Συρίας. Το κίνητρό τους, πέραν των όσων αναλύσαμε για τη Σαουδική Αραβία και τη Γερμανία, είναι και οι τελευταίες διπλωματικές κινήσεις του Erdogan. Ο Τούρκος Πρόεδρος, σε μία προσπάθεια να περισώσει ότι προλάβαινε από τις ανεπιτυχείς διπλωματικές εμπνεύσεις αποκλεισμού της χώρας του από τους γειτόνους του, ήρθε σε συμφωνία επίλυσης των διαφορών με το Ισραήλ του Netanyahu («μισητό» στους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ) και προσέγγισε επικίνδυνα τη Ρωσία, η οποία τελευταία έχει αναφερθεί ότι ήταν αυτή που προειδοποίησε τον Erdogan για το πραξικόπημα.

Από το Φεβρουάριο τρέχοντος έτους ο Erdogan φοβόταν κάτι περισσότερο από το κουρδικό ζήτημα: Τις συμφωνίες Ρωσίας και ΗΠΑ επί της Μέσης Ανατολής και φυσικά εντός αυτών βρισκόταν και το μέλλον της Τουρκίας! Ο ίδιος έχει επιχειρήσει στο παρελθόν να προσεγγίσει την ευρασιατική ένωση και να συνεργαστεί με τα μέλη της σε μία ανοιχτή εμπορική ζώνη. Οι πρώτες προσπάθειες έγιναν το 2014, όταν ο τότε Πρωθυπουργός Erdogan είχε δηλώσει στο Καζακστάν ότι θα τον ενδιέφερε η ένταξη της χώρας του στην Ευρασιατική Ένωση (EEC). Επίσης είχε δηλώσει ότι προκειμένου να αποφευχθεί το εμπόριο σε ισοτιμίες δολαρίου, αυτό θα μπορούσε να γίνει με τη χρήση των εθνικών νομισμάτων των χωρών της EEC και της Τουρκίας, κάτι το οποίο θα επηρέαζε την δύναμη των ΗΠΑ. Ωστόσο ήδη το Νοέμβριο του 2013 ο Erdogan είχε εκφράσει ανοιχτά σε συνάντησή του με τον V. Putin πως επιθυμούσε την ένταξη της Τουρκίας στο Shangai Cooperation Organization (SCO) δηλαδή το «ΝΑΤΟ» Ρωσίας και Κίνας! Λίγους μήνες πριν (Ιούλιος 2013) και λίγους μήνες μετά (Μάιος 2014) η Τουρκία αντιμετώπιζε πρωτόγνωρες διαμαρτυρίες και επεισόδια στην πλατεία Taksim της Κωνσταντινούπολης…

Είναι σημαντικό σε αυτό το σημείο να προσθέσουμε ότι οι δηλώσεις Erdogan περί ένταξης της χώρας του στο SCO αντιμετωπίστηκαν από τα διεθνή ΜΜΕ με εντελώς διαστρεβλωμένο τρόπο, αφού δικαιολόγησαν το αίτημα αυτό ως αντίδραση στην καθυστέρηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Ωστόσο η Ε.Ε. είναι καθαρά μία οικονομική ένωση και όχι ένα αμυντικό σύμφωνο όπως ο SCO, ως εκ τούτου το αίτημα Erdogan ήταν καθαρά ένα μήνυμα προς το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ και τους σχεδιασμούς αυτών έναντι της Μέσης Ανατολής, της περιφέρειας δηλαδή που η Τουρκία επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει.

Η κατάρριψη του Su-24 από την ΠΑ της Τουρκίας αποτέλεσε μίας πρώτης τάξης ευκαιρία για τις ΗΠΑ ώστε να διακοπεί αυτή η συνεργασία Ρωσίας και Τουρκίας. Η ξαφνική μεταστροφή της Άγκυρας δείχνει πως ο Τούρκος Πρόεδρος έχασε την υπομονή του αναμένοντας τη δικαίωση της Τουρκίας από την πολιτική Obama, αλλά κυρίως από την εμμονή των ΗΠΑ στη διατήρηση του plan B, το οποίο δεν είναι άλλο από το γκιουλενικό κατεστημένο.

Είναι γνωστό πως από το 1991 κι εντεύθεν η CIA έχει χρησιμοποιήσει την Τουρκία ως μακρύ χέρι αυτής μέσω των ισλαμικών σχολείων, που αυτή διαθέτει και που κατά κύριο λόγο ανήκουν στο ίδρυμα Gullen. Μέσω αυτών των σχολείων, οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει να διεισδύσουν σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπως το Ουζμπεκιστάν, το Κιργιστάν, η Τσετσενία και το Τουρκμενιστάν. Επίσης μπορούσαν να διεισδύσουν σταδιακά σε συμμάχους της Μόσχας, όπως η Συρία, μέσω του σουνιτικού μουσουλμανικού στοιχείου και των Τουρκμένων που διαβιούσαν εκεί. Ο ίδιος ο Gullen διαμένει στην Pennsylvania προστατευόμενος από ισχυρές δυνάμεις των ΗΠΑ. Προφανώς λοιπόν και η Ουάσιγκτον επιθυμεί να διατηρεί ζωντανό το σχέδιο επιστροφής της Τουρκίας στο κεμαλικό σύστημα, που η ίδια είχε εκμεταλλευτεί επί δεκαετίες και το οποίο εξασφάλιζε τον έλεγχο επί της μόνης ισλαμικής νατοϊκής συμμάχου.

Όπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό οι δηλώσεις από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, περί υποδαύλισης του πραξικοπήματος από τις ΗΠΑ δεν είναι τόσο φανφάρες ενός τρελού Προέδρου, αλλά διαθέτουν κάποια υπόσταση. Η αλληθορίζουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έχει φέρει πολλούς εχθρούς εντός και εκτός των πυλών της και μάλιστα μερικοί από αυτούς ήταν παραδοσιακοί σύμμαχοι. Το στοίχημα που παίζει αυτή τη στιγμή ο Τούρκος Πρόεδρος δεν είναι η επιτυχία της πολιτικής του αλλά η πολιτική του (έως και φυσική του) επιβίωση. Η έξοδος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ μετά από τόσες δεκαετίες αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, ωστόσο και η επιβίωση Erdogan σε μία νατοϊκή Τουρκία αποτελεί επίσης όνειρο απατηλό.

Η νέο-οθωμανική πολιτική που ακολουθεί ο Τούρκος Πρόεδρος δε μπορεί να εφαρμοστεί, απλά, στηριζόμενη σε μία στρατιωτική μηχανή αμφιβόλου αξιοπιστίας και υπακοής στις προθέσεις του και κυρίως λαμβάνοντας υπόψη τα γεωπολιτικά δεδομένα του αιώνα μας και τη διαφορετική οικονομική θέση της Τουρκίας, τότε και τώρα. Είναι δικαίωμα του καθενός να ονειρεύεται μεγαλεία και τη διάρρηξη των δεσμών υποτέλειας με τα παγκόσμια οικονομικά και πολιτικά κέντρα λήψης αποφάσεων, κατά τα πρότυπα ενός Τσε Γκεβάρα ή ενός Φιντέλ Κάστρο. Ωστόσο το μήνυμα που έχουμε λάβει εν έτει 2016 είναι απλό: Είτε οι επαναστάτες αναθεωρούν και αποκαθιστούν τις σχέσεις με τις σφαίρες επιρροής (Κούβα) είτε εξαφανίζονται ως ξεχασμένοι «ήρωες» (Λιβύη-Qaddafi). Στον αιώνα μας πλέον είναι λίγο αργά για επαναστάσεις (κύριε Erdogan)…


------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

1 comments:

Θεωρω ότι η αντιστροφη μετρηση του τελους Ερντογκαν εχει αρχισει και επισήμως από την βραδυα του πραξικοπήματος.
Ο σουλτάνος στην συνειδητη παραζαλη της πορειας του ελησμονησε τον χρυσο κανονα της σχεσης αφεντικου και υπαλληλου και με τουρκοπονηριες νομιζε ότι τους ξεγελάει και τους κοιμιζει ολους.

geopolitics