Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Ο καταστροφικός ρόλος της συριακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας

28-9-16



Συντάκτης: Αλομπέιντ ΆρεφΔρ Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής
(Το είδαμε: http://www.efsyn.gr/)


Περίπου πέντε χρόνια πέρασαν από την έναρξη του συριακού δράματος και δεν φαίνεται να υπάρχει φως στο τούνελ, ώστε να δοθεί ένα τέλος στα δεινά του συριακού λαού.

Πράγματι, στην αρχή της εξέγερσης τα αιτήματα των Σύρων, λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, επικεντρώθηκαν σε πολιτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις και όχι στην ανατροπή του Ασαντ.



Από τις 18 Μαρτίου 2011 μέχρι τις αρχές το 2012 ο αγώνας των Σύρων περιορίστηκε σε διαδηλώσεις και πορείες διαμαρτυρίας.

Ωστόσο, η αντίδραση των καθεστωτικών αρχών ήταν προκλητική, ακραία, καθώς ελεύθεροι σκοπευτές σκότωναν μέχρι και 20 άτομα σε κάθε κύμα διαμαρτυρίας και η πλειονότητα των θυμάτων, ως επί το πλείστον, ήταν μικρά παιδιά.

Ενα χρόνο μετά, ο λανθασμένος προσανατολισμός που πήρε η εξέγερση, με τη στρατιωτικοποίησή της και τη χρηματοδότησή της από εξωτερικούς πολιτικούς φορείς, επέτρεψε την εμπλοκή των περιφερειακών και μεγάλων δυνάμεων στο ιστορικό παρασκήνιο.

Ετσι, οι Σύροι έχασαν τον έλεγχο των εξελίξεων και την εθνική τους κυριαρχία. Για τον αποπροσανατολισμό της εξέγερσης από τους κύριους στόχους της, όπως η επίτευξη της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας κ.λπ., ευθύνονται αρκετοί παράγοντες και κυρίως τα μέλη του κινήματος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Στους άνδρες αυτούς επιρρίπτονται πολλές ευθύνες για την επιδείνωση της συριακής κρίσης.

Η μεταφορά του πεδίου των μαχών, που έμοιαζε τότε με επιτυχημένο ανταρτοπόλεμο, από τις επαρχίες στα μεγάλα αστικά κέντρα, η υποβάθμιση χιλιάδων αξιωματικών που αποσχίστηκαν από τον Ασαντ -συνταγματαρχών, ταξιάρχων, ακόμη και στρατηγών- και ο αποκλεισμός τους από οποιονδήποτε ηγετικό ρόλο στην εξέγερση είναι κάποιες από αυτές.

Επίσης, τους κατηγορούν για την ίδρυση των γνωστών πρώτων ισλαμικών ταγμάτων «Αλ Φαρούκ», με δεινό αποτέλεσμα την εκμηδένιση του ρόλου του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, για τη λεηλασία και τη διασπάθιση των οικονομικών πόρων που διοχετεύτηκαν από τρίτες χώρες για τη βοήθεια των Σύρων προσφύγων εντός και εκτός Συρίας, καθώς και για τη διάλυση του πρώτου θεσμού της συριακής αντιπολίτευσης, του Εθνικού Συμβουλίου.

Επιπρόσθετα, αυτοί μετέτρεψαν τον αναγνωρισμένο από τουλάχιστον εκατό κράτη ως επίσημο εκπρόσωπο του συριακού λαού, τον Εθνικό Συνασπισμό, σε διεφθαρμένη εταιρεία που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των περιφερειακών και διεθνών δυνάμεων και όχι του συριακού λαού.

Ακόμη, το βαρύ κατηγορητήριο εναντίον τους συμπεριλαμβάνει τις κρυφές ατζέντες με ορισμένα περιφερειακά κράτη εις βάρος των συριακών συμφερόντων, την παροχή προνομίων και δικαιωμάτων εξόρυξης σε πολυεθνικές εταιρείες στη μετά Ασαντ εποχή, την εξάλειψη κάθε ίχνους ανθρωπισμού, την καταπολέμηση κάθε προσπάθειας ανθρώπων της επιστήμης και των γραμμάτων για την ανάληψη των ηνίων της εξέγερσης (επικαλούμενοι τον κοσμικό τους χαρακτήρα και την πιθανή σχέση τους με μπααθιστές) και την εξαπάτηση των περιφερειακών αρχών με όπλα τη δύναμή τους και τη μεγάλη επιρροή τους στη συριακή κοινωνία.

Καταλυτικός ήταν ο ρόλος τους και στον εξισλαμισμό της εξέγερσης καθώς και στον αποκλεισμό των κοσμικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα να χάσουν οι αντικαθεστωτικοί τη συμπαράσταση της παγκόσμιας κοινής γνώμης.

Επιπλέον, αποκαλύπτεται ο κύριος στόχος τους, που συνίσταται στην ίδρυση ενός ισλαμικού κράτους με την προσωπική τους σφραγίδα, αλλά και η δίψα τους για την εξουσία.

Εν κατακλείδι, εκτός από τον αρνητικό τους ρόλο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, υπάρχουν σοβαροί παράγοντες που καταργούν κάθε δυνατότητα και εκμηδενίζουν κάθε ελπίδα για ανάληψη της εξουσίας από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους.

Πρώτον, οι αιματηρές ενέργειες του 1980 και οι βίαιες πράξεις τους εναντίον οποιουδήποτε στήριζε τον τότε πρόεδρο Χάφεζ αλ Ασαντ.

Δεύτερον, ο νόμος 49, που εκδόθηκε από τον πατέρα Ασαντ και επιτρέπει την εκτέλεση των μελών της οργάνωσης Μουσουλμανική Αδελφότητα χωρίς δίκη, με αποτέλεσμα η οργάνωση αυτή να μην έχει επαφή με τα κοινωνικά στρώματα και να μην είναι αποδεκτή από την πλειονότητα του συριακού λαού.

Τρίτον, η ποικιλία και πολυμορφία των πολιτικών δυνάμεων και η νοοτροπία του συριακού λαού, που δεν ταυτίζονται με τη θέση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Τέλος, είναι ανάγκη να τονιστούν οι διαφορές μεταξύ των σουνιτών Σύρων, που δεν επιτρέπουν στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, σε οποιαδήποτε μελλοντική εκλογική αναμέτρηση, να πετύχει την απόλυτη πλειοψηφία.

geopolitics