Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Τα μέτωπα που διαλύουν την Ευρώπη

20-9-16



Ο Αντενάουερ, μεσούσης της κρίσης στο Σουέζ, απο το Παρίσι είχε πεί:" Η Γαλλία και η Αγγλίαδεν θα γίνουν ποτέ δυνάμεις που να μπορούν να συγκριθούν με τις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση.Το ίδιο και η Γερμανία. Μόνο ένας τρόπος τους απομένεινα παίξουν ρόλο στον κόσμο.Και αυτός είναι να ενωθούν για να δημιουργήσουν την Ευρώπη...Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο:Η Ευρώπη θα είναι η εκδίκησή σας..."

Υπό αυτή την έννοια, αυτή η δήλωση ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης της σημερινής ΕΕ.
Αυτός και ο Ντε Γκόλ βασισμένοι στα κοινά συμφέροντα ξεκίνησαν την προσπάθεια να "εκδικηθούν". Χρειάστηκε παραπάνω απο μισός αιώνας για να γίνει το όραμα τους πραγματικότητα. Η οικονομική κρίση , απαίτησε μόλις έξι χρόνια για να αποδομήση την έννοια "κοινά" και να αναβαθμίσει την έννοια "συμφέροντα". Οι επίγονοι τους κατάφεραν να τραντάξουν το οικοδόμημα που έκτισαν οι δύο αυτοί πολιτικοί και σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον δέκα σημεία που αποτελούν σημεία τριβής των "εταίρων" . Οι διαφορές που υπάρχουν και αναδύθηκαν απο την κρίση αλλά και απο την στρεβλή αίσθηση του "ηγέτη" που διαμορφώθηκε απο το 2010 μέχρι σήμερα έχουν οδηγήσει πολλούς να μιλούν ανοικτά πλέον για να σπάσει .

Το Brexit, το προσφυγικό, οι εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν προγραμματιστεί σε τουλάχιστον 10 μέλη της ένωσης για την επόμενη διετία, οι ευρωσκεπτικιστές και οι λαϊκιστές, η λιτότητα , οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες , η τρομοκρατία και η ασφάλεια, οι "βόρειοι" και οι "νότιοι", οι κυρώσεις στην Ρωσία αλλά και οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και την Κίνα αποτελούν ένα εκρηκτικό κοκτέηλ. Το χειρότερο απο όλα είναι ότι όλα αυτά τα "συστατικά": αναμειγνύονται, αλληλοεπηρεάζονται και αλληλουποστηρίζονται και όλα δείχνουν ότι σύντομα μπορεί να έχουν ανεξέλεγκτες επιπτώσεις για το μέλλον της κοινής προσπάθειας για την οποία μίλησε ο γερμανός πολιτικός.

Για παράδειγμα, οι "νότιοι" που υφίστανται τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης καλούνται να σηκώσουν το κύριο βάρος του προσφυγικού. Οι ίδιοι που αναζητούν τρόπους για να αντιμετωπίσουν το "σύμφωνο σταθερότητας" καλούνται ταυτόχρονα να πληρώσουν για το δημοσιονομικό κοστος για το προσφυγικό αλλά και να μετρήσουν απώλειες απο τις οικονομικές κυρώσεις στην Ρωσία. Απο την αλλη πλευρά πολλοί απο τους "βόρειους" υπερμαχους της λιτότητας αντιμετωπίζουν με περισσή επιφυλακτικότητα τους ρώσους γείτονες τους , και επιμένουν στην σκληρή γραμμή στο προσφυγικό. Και κάπου εκεί έρχονται οι διαπραγματεύσεις για την βρετανική έξοδο που ανατρέπει πολλά απο τα διπλωματικά "στατους" που ίσχυαν , δημιουργούν νέες συμμαχίες εντός της ΕΕ και υποθάλπουν διεκδικήσεις. Και η βρετανίδα πρωθυπουργός δεν το έχει κρύψει άλλωστε ότι αυτές οι νέες συμμαχίες εντάσσονται στις προτεραιότητές της όπως και ο διάλογος με τον πρόεδρο Πούτιν. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς τις εκλογές στην Γερμανία και την Γαλλία , στις οποίες ο τρόμος των ευρωσκεπτικιστών κάθε μέρα που περνά θα γίνεται πιο οξύς τότε δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να διαπιστώσει ότι η "πολιτική των συμβιβασμών" στην οποία στηριχθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες η ευρωπαϊκή διακυβέρνηση οδεύει προς την δύση της. Και αυτό ισχύει διότι πλέον οι συμβιβασμοί έχουν γίνει για κάποιους τόσο επώδυνοι και τόσο κοστοβόροι που πολύ δύσκολα θα τους αποδεκτούν και ακόμα δυσκολότερα θα μπορέσουν να τους εξηγήσουν στο εκλογικό τους κοινό.

Δηλαδή βρισκόμαστε μπροστά στο απόλυτο αλαλούμ το οποίο ένα απλό «ατύχημα» μπορεί να το μετατρέψει σε τραγωδία ενεργοποιώντας την δυναμική των κανόνων του Μέρφυ. Όλα αυτά , φυσικά θα μπορούσαν να έχουν αναδεικνύουν και την αδυναμία της Γερμανίας να φανεί αντάξια των απαιτήσεων του ηγετικού της ρόλου. Αυτό φάνηκε στους χειρισμούς της στην υπόθεση της διαχείρισης της κρίσης χρέους, στο θέμα της νομισματικής πολιτικής ακόμα και στις κόντρες του Ντράγκι με τους γερμανους πρωθιερείς της «νομισματικής ορθοδοξίας». Ακόμα και στην υπόθεση του προσφυγικού αντί να παραδεχθεί το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει και το ρόλο που μπορεί να έχουν οι πρόσφυγες στην επίλυση τους προσπάθησε να προβάλλει ανθρωπιστικά επιχειρήματα.

Αποτέλεσμα; Μύλος...



geopolitics