Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Προεδρικές εκλογές ΗΠΑ: Και μετά τι;



Γράφει η Γιώτα Χουλιάρα

Η φετινή προεδρική προεκλογική εκστρατεία στις Ηνωμένες Πολιτείες σε λίγες ημέρες φτάνει στο τέλος της. Μια εκστρατεία  που χαρακτηρίστηκε από έλλειψη ευγένειας και τις τεράστιες διαφορές μεταξύ των δυο υποψηφίων. Από την μια πλευρά, έχουμε την υποψηφιότητα του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων με τον αντισυμβατικό επιχειρηματία Ντόναλντ Τραμπ, έναν άνθρωπο που μοιάζει πρώτα να μιλάει και μετά να σκέφτεται και από την πλευρά του Δημοκρατικού κόμματος την απαστράπτουσα και εκλεκτή Χίλαρι Κλίντον που ΜΜΕ και αστέρες του Hollywood προωθούν με κάθε τρόπο.  Ο φετινός όμως προεκλογικός αγώνας μοιάζει να διαφέρει από τους παλαιότερους καθώς έχει αφήσει βαθιά ρήγματα μέσα στην αμερικανική κοινωνία και με τον τρόπο του καταστρέφει την παγκόσμια φήμη της χώρας. Ας μην αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη το γεγονός ότι οι Αμερικάνοι επιθυμούν να τελειώσει αυτή η προεκλογική εκστρατεία, η οποία από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως παρωδία, την ώρα που το ερώτημα που τους απασχολεί είναι τι θα επακολουθήσει μετά το τέλος των εκλογών.  




Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις (η τελευταία που διάβασα δίνει στην Κλίντον προβάδισμα 6 μονάδων έναντι του Tραμπ), η Κλίντον θα κερδίσει τον αμφιλεγόμενο Τραμπ. Όμως εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι άλλο οι δημοσκοπήσεις και άλλο τελικά η πραγματικότητα. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στις περιπτώσεις της Ελληνικής πολιτικής σκηνής όπου δημοσκοπήσεις παρουσίασαν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα από τα πραγματικά. Θα αναφερθώ,όμως, σε δυο περιπτώσεις της διεθνούς πολιτικής σκήνης: Η πρώτη είναι η περίπτωση του Brexit, όταν πριν από το δημοψήφισμα του Ιουνίου οι δημοσκοπήσεις ισχυρίζονταν πως επικρατούσε το Bremain και η δεύτερη η περίπτωση της Κολομβίας, όπου οι ψηφοφόροι τελικώς απέρριψαν μια ειρηνευτική συμφωνία, η οποία αναμενόταν ευρέως να λάβει την λαϊκή έγκριση.



Επομένως, η νίκη της Κλίντον μπορεί να διαφαίνεται, με βάση την στήριξη που της παρέχουν τα ΜΜΕ και πολλοί αναλυτές, αλλά το μόνο αποτέλεσμα που θα μετρήσει και τελικά θα κρίνει ποιος θα είναι ο επόμενος ένοικος του Λευκού Οίκου, θα είναι το αποτέλεσμα της 8ης Νοεμβρίου. Μέχρι την στιγμή του αποτελέσματος, όλοι, και κυρίως οι μη Αμερικάνοι αναλυτές και πολιτικοί συντάκτες, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι εικασίες  που συνήθως βασίζονται και στις προσωπικές μας προτιμήσεις. 

Το ερώτημα που μας απασχολεί, όμως, είναι η επόμενη μέρα. Άραγε οι ΗΠΑ θα βγουν δυνατότερες απ΄αυτήν την εκλογική αναμέτρηση ή θα παρουσιάσουν μια διαιρεμένη εικόνα, ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι πρόεδρος ή ποιο κόμμα θα έχει την πλειοψηφία σε κάθε θάλαμο του Κογκρέσου;  Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε πως ούτε οι Δημοκρατικοί ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι θα είναι σε θέση να υλοποιήσουν τους στόχους τους χωρίς την υποστήριξη της άλλης πλευράς.

Αν η Κλίντον κερδίσει τις εκλογές,  ο Τραμπ έχει ήδη δηλώσει πως δεν θα δεχτεί το αποτέλεσμα, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι θα θεωρήσουν πως η επιτυχία της Κλίντον οφείλεται καθαρά και μόνο στο γεγονός ότι αντίπαλος της ήταν ο Τραμπ (ας μην λησμονούμε πως πάρα πολλοί από το ρεπουμπλικάνικο κόμμα δεν επιθυμούσαν την υποψηφιότητα Τραμπ, με πρώτους και καλύτερους τους αδεφούς Κωχ που είναι εκφραστές της δεξιάς πτέρυγας Τea Party και από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του κόμματος). Σ΄αυτή την περίπτωση οι Ρεπουμπλικάνοι θα δεχθούν την τρίτη θητεία Δημοκρατικού υποψήφιου στο Λευκό Οίκο αλλά θα κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να ακυρώσουν μια τέταρτη θητεία σε περίπτωση που η Χίλαρι θελήσει να είναι ξανά υποψήφια το 2020. Αυτό σημαίνει ότι το Ρεπουμπλικανικό κόμμα θα ακολουθήσει μια σκληρή πολιτική απέναντι στη πρώτη γυναίκα πρόεδρο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πολιτική των ΗΠΑ σε μια κρίσιμη χρονική στιγμή, ειδικά μετά τα λάθη Ομπάμα.

Αν τελικά κερδίσει ο Τραμπ, αρχικά θα υπάρξει έκπληξη σε συνδυασμό με απογοήτευση από την πλευρά της πολιτικής ελίτ των ΗΠΑ που δεν επιθυμούν τον αθυρόστομο επιχειρηματία στη θέση του POTUS. Στη συνέχεια, οι ίδιοι ακριβώς θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν ότι ο Τραμπ δεν θα έχει μια δεύτερη θητεία γεγονός που θα τον δυσκολέψει αφάνταστα στην άσκηση πολιτικής.
Όποιος κι αν είναι ο νικητής, ο επόμενος πρόεδρος θα πρέπει να μάθει από τα λάθη του Ομπάμα και κυρίως να συσπειρώσει γρήγορα γύρω του όλο το πολιτικό και επιχειρηματικό σύστημα. Και συνήθως αυτό γινόταν μέχρι το 2008,όταν εκλέχτηκε για πρώτη φορά ο Μπάρακ Ομπάμα, μια εκλογή που πολλοί την είχαν συγκρίνει με εκείνη του Κέννεντι. Ο μαύρος Κέννεντι έλεγαν για τον Ομπάμα και οι προσδοκίες για την περίοδο διακυβέρνησής του ήταν πολλές, προσδοκίες όμως που δεν εκπληρώθηκαν. Ταυτόχρονα, σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι διπλωματικές ήττες των ΗΠΑ στη συριακή κρίση,ήττες που συνδέθηκαν άμεσα με την άνοδο του Ισλαμικού Χαλιφάτου και την επιστροφή της Ρωσίας στα διπλωματικά σαλόνια.
Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι, τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ενδεχομένως να μην απασχολούν τόσο τον μέσο Αμερικάνο που ανέμενε από τον Ομπάμα βελτίωση στην καθημερινότητα του. Οι μεταρρυθμίσεις σε θέματα υγειονομικής περίθαλψης μπλοκαρίστηκαν και η οικονομική κρίση δημιούργησε τα δικά της βαρίδια στην ήση τεταμένη ατμόσφαιρα. Παράλληλα τα γεγονότα στο Φέργκιουσον του Μιζούρι απέδειξαν ότι οι φυλετικές διακρίσεις είναι βαθιά ριζωμένες στην αμερικάνικη κοινωνία.


Εδώ να τονίσουμε ότι σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, ο πρόεδρος απολαμβάνει μεγάλη ελευθερία. Ενώ μόνο το Κογκρέσο μπορεί να κηρύξει επισήμως τον πόλεμο ή την κύρωση των διεθνών συνθηκών, ο εκάστοτε πρόεδρο μπορεί να χρησιμοποιήσει (ή να αρνηθεί να χρησιμοποιήσει) στρατιωτική ισχύ χωρίς τη ρητή έγκριση του Κογκρέσου. Μπορεί επίσης να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες, εκτός από τις συνθήκες, να διορίσει ισχυρό προσωπικό στο Λευκού Οίκου, και να αλλάξει την  εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την εκτελεστική δράση όπως έκανε πρόσφατα ο Ομπάμα με ην περίπτωση της Κούβας. 


Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι πρόεδρος, ήδη στις ΗΠΑ έχουν ξεκινήσει να συζητάνε το όνομα του επόμενου υποψήφιου. Ο λόγος; Γιατί και οι δυο τωρινοί υποψήφιοι είναι στην πραγματικότητα αντιδημοφιλείς: Η Κλίντον το φαβορί που δεν αγάπησε κανείς και ο Τραμπ ένας αθυρόστομος επιχειρηματίας. Ίσως γιατί και οι δυο εμφανίζονται κατώτεροι των περιστάσεων. Όποιος όμως και να ορκιστεί στις 20 Ιανουαρίου 2017, η επόμενη μέρα θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη. 




------------------------------------




Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.



geopolitics