Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Τράπεζες στο City ετοιμάζουν «μετακόμιση» περιμένοντας το Brexit



Καθώς οι όροι του βρετανικού διαζυγίου με την ΕΕ παραμένουν απρόβλεπτοι και αρκετοί προδιαγράφουν σκληρό πόκερ, τράπεζες στο Σίτι του Λονδίνου προετοιμάζονται να μετακινήσουν την έδρα δραστηριοτήτων τους ώστε να διατηρήσουν την πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, σύμφωνα με τον επικεφαλής του Συνδέσμου Βρετανών Τραπεζιτών. Μεγάλα ιδρύματα εξετάζουν «μετακόμιση» στην αρχή του 2017 ενώ μικρότερα κάνουν σχέδια για ακόμη νωρίτερα.

«Έχουν τα χέρια πάνω στο 'κουμπί' της μεταφοράς δραστηριότητων» είπε στον Observer ο Άντονι Μπράουν, επικεφαλής του Συνδέσμου Βρετανών Τραπεζιτών (BBA). «Πολλές μικρές τράπεζες σχεδιάζουν να ξεκινήσουν μετεγκατάσταση πριν τα Χριστούγεννα, μεγαλύτερες τράπεζες αναμένεται να ξεκινήσουν στο πρώτο τρίμηνο του επόμενου χρόνου».

Η βρετανική κυβέρνηση έχει δείξει πως σκοπεύει να ενεργοποιήσει το άρθρο 50 των Ευρωπαϊκών Συνθηκών μέχρι το Μάρτιο του 2017, θέτοντας έτσι σε κίνηση τις διαπραγματεύσεις για τους όρους της μελλοντικής σχέσης Λονδίνου και ΕΕ.

Εξαρχής, το τραπεζικό Σίτι ανησυχούσε για τις επιπτώσεις που θα έχει το Brexit στο «ευρωπαϊκό του διαβατήριο». Το κατά πόσο και με ποιους όρους τα ιδρύματα με έδρα τη Βρετανία θα διατηρήσουν πρόβαση στο τοπίο πέραν της Μάγχης θα καθοριστεί και από το τι θα ισχύσει στα υπόλοιπα πεδία των σχέσεων με την ΕΕ, μεταξύ άλλων και στο ζήτημα της ελεύθερης μετακίνησης.

Αν επέλθει «σκληρό Brexit» και το νυν καθεστώς το οποίο απολαμβάνουν τα βρετανικά ιδρύματα αντικατασταθεί με το πλαίσιο που ισχύει για τρίτες χώρες, ο επικεφαλής του BBA προειδοποιεί πως ο περιορισμός στην ευελιξία δραστηριοτήτων θα είναι τέτοιος που δεν θα αποτρέψει «μετακόμιση» τραπεζών από το Σίτι. 


Πού θα βρίσκεται το επόμενο Σίτι;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο τη νέα γεωγραφία του ευρωπαϊκού οικονομικού τοπίου αλλά και θα αναμορφώσει ριζικά όποια ευρωπαϊκή πόλη διαδεχθεί το Λονδίνο (όπως και είχε γίνει και με την ίδια τη βρετανική πρωτεύουσα).

Προφανείς υποψήφιοι είναι δύο, η Φρανκφούρτη -που είναι ήδη το τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό κέντρο της Ευρωζώνης- και το Δουβλίνο, εξαιτίας κυρίως του πόσο φορολογικά ελκυστικό είναι για τις μεγάλες επιχειρήσεις. Αλλά η λίστα δεν εξαντλείται εκεί.

Εξετάζοντας το ερώτημα, οι New York Times προσθέτουν επίσης και άλλα πιο πρακτικά, κάπως δευτερεύοντα εκ πρώτης όψεως αλλά παρ' όλα αυτά σημαντικά, κριτήρια -επειδή κι οι τραπεζίτες άνθρωποι είναι: Καλά σχολεία για τα παιδιά τους, σχετικά μεγάλη προσφορά πολυτελών κατοικιών, ζωντανό πολιτιστικό πεδίο (ας συνυπολογιστεί σε αυτό και η γαστρονομία και τα εστιατόρια).

Όλα αυτά συνδυάζονται και στο τέλος θα αθροιστούν με ένα τελευταίο, καθόλου μετρήσιμο, δύσκολο ακόμη και να οριστεί σημείο: Τον «αέρα» κοσμοπολιτισμού και ανοικτών οριζόντων που έχει μία πόλη -αυτό που είχε το Λονδίνο και πριν τους ουρανοξύστες του, τότε ακόμη που το φαγητό του ήταν μόνο βρετανικό.

Με αυτά τα κριτήρια, οι NYT μίλησαν με στελέχη χρηματοπιστωτικών οίκων που έχουν εγκατασταθεί στο Λονδίνο και καταλήγουν σε μία λίστα υποψήφιων πόλεων με «κατάταξη καταλληλότητας».

Ως τελευταία αναφέρεται η Βαρκελώνη. Πιάνει ψηλό σκορ στα πρακτικά κριτήρια του επιπέδου ζωής αλλά και συνδεσιμότητας, όμως ξεκινά να χάνει ήδη στην αγγλομάθεια και το ρυθμιστικό της πλαίσιο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το Μιλάνο. Η πρωτεύουσα της Λομβαρδίας είναι ήδη το οικονομικό κέντρο της Ιταλίας και η ελκυστικότητά της σε «αέρα» είναι (ως ιταλική πόλη) δεδομένη. Ακόμη και το ζήτημα των αγγλικών είναι κάπως καλύτερο από ό,τι στη Βαρκελώνη, όμως στα βασικά έχει έχει αρκετά μειονεκτήματα -κυρίως το επιχειρηματικό κλίμα αλλά ακόμη και τη συνδεσιμότητα.

Το επιχειρηματικό κλίμα είναι φιλικότερο στη Βαρσοβία, αλλά η πολωνική πόλη χάνει σε όλα τα υπόλοιπα -και ειδικά όσον αφορά την στέγαση δεν θεωρείται (ακόμη τουλάχιστον) ότι θα μπορούσε να πληροί τα κριτήρια.

Το Λουξεμβούργο, από την πλευρά, του θεωρείται ότι θα ήταν ήδη έτοιμο από κάθε άποψη (ξεκινώντας από το «φιλικό» ρυθμιστικό πλαίσιο και φτάνοντας μέχρι την ποιότητα ζωής) όμως το πρόβλημα είναι το μέγεθός του: Βρίσκεται κοντά στο σημείο κορεσμού, έχοντας ήδη γίνει ευρωπαϊκό κέντρο, και δύσκολα θα μπορούσε να σηκώσει τις δεκάδες χιλιάδες άλλων που θα έρχονταν.

Το Παρίσι και η Ντεφάνς του, αντιθέτως, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα. Όμως το πρόβλημα είναι το ρυθμιστικό πλαίσιο τόσο για τις επιχειρήσεις αλλά και αυτό που αρκετά στελέχη που επικαλούνται οι ΝΥΤ ανέφεραν ως «εχθρότητα στον πλούτο» -δείχνοντας στην αποτυχημένη μεν, αλλά ηχηρή απόπειρα για φόρο 75% στα πάρα πολύ μεγάλα εισοδήματα.

Ακολουθεί το Δουβλίνο για όλους τους προφανείς λόγους -κυριότερα, το ευνοϊκό ρυθμιστικό και φορολογικό πλαίσιο και το ότι εύκολα και σχετικά απλά θα μπορούσε να μετατραπεί απλώς σε ένα φθηνότερο Λονδίνο. Στα μείον όμως θεωρούνται το μέγεθός του (πρόβλημα ανάλογο του Λουξεμβούργου) και η διασυνδεσιμότητά του.

Απροσδόκητος υποψήφιος, έστω και με περιορισμένες αξιώσεις, ωστόσο θεωρείται η Βιέννη. Το ρυθμιστικό πλαίσιο της Αυστρίας είναι ανάλογο του ιρλανδικού, η ποιότητα ζωής κορυφαία, η συνδεσιμότητα επίσης, και η πόλη έχει κοσμοπολίτικο παρελθόν -αλλά κυρίως παρελθόν, και εκεί είναι και το πρόβλημα, καθώς παρ' όλα τα πλεονεκτήματά της η πόλη δεν έγινε ποτέ χρηματοπιστωτικό κέντρο.

Η Φρανκφούρτη, το «χωριό-διεθνής μεγαλούπολη» όπως το λένε οι κάτοικοί του, είναι ήδη έτοιμη από κάθε άποψη και ήδη η τραπεζική και χρηματοπιστωτική καρδιά της Ευρωζώνης. Θεωρείται πολύ ισχυρός υποψήφιος αλλά, και πάλι όπως ενδεικτικά ανέφεραν στους ΝΥΤ τα στελέχη που βολιδοσκόπησαν, εξαρχής ο ρόλος του Σίτι θεωρείτο βρετανικό «αντίβαρο» στη συγκέντρωση τόσων παραγόντων σε γερμανικό έδαφος.

Κι έτσι, οι ΝΥΤ καταλήγουν να θεωρούν καταλληλότερο υποψήφιο από όλους το Άμστερνταμ. Είναι ήδη (εδώ και αιώνες) οικονομικό και εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής, ο ορισμός της «στρατηγικής τοποθεσίας» από άποψη διασυνδεσιμότητας και με ευέλικτο ρυθμιστικό πλαίσιο -αν και το μείον παραμένει το ότι έχει βάλει πλαφόν, μετά την κρίση του '08, στα τραπεζικά μπόνους.

πηγή:in.gr

geopolitics