Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Η Ρωσία επιδιώκει το Status Quo στην Κύπρο ;



 4/11/16


Μόσχα Πάνος Ιγνατίου.



Η κυρίαρχη άποψη και τα στερεότυπα, ότι η Δύση και οι χώρες που ενδιαφέρονται να λύσουν το κυπριακό πρόβλημα διατυπώνουν την ισχυρή εκτίμηση πως η Ρωσία δεν θέλει λύση στο κυπριακό, και ότι επικαλείται θέματα αρχών τα οποία όμως δεν υφίστανται ως εξωτερική πολιτική της Ρωσίας. Αυτή η αντίληψη πηγαίνει και έρχεται στις πρωτεύουσες αυτών των χωρών, περνά μέσα από την Κύπρο και έφτασε και στην Stratfor που είναι σκιώδης εταιρεία πληροφοριών της CIA!

Σε πρόσφατο άρθρο της, αμέσως μετά την επίσκεψη του ΥΠΕΞ της Κύπρου Γ Κασουλίδη στη Μόσχα και την προηγούμενη επίσκεψη του Γεν Γραμματέα του ΑΚΕΛ Α Κυπριανού, είναι πεπεισμένη όπως αναφέρει ότι « Ο Σ. Λαβρόφ κάλεσε τον ΟΗΕ να μην επιβάλει το όραμα του για την διευθέτηση στην Κύπρο» και συνεχίζει αναφέροντας ότι η Μόσχα έχει σοβαρό ενδιαφέρον για τη διατήρηση του Status quo στην Κύπρο. Είναι ξεκάθαρος ο υπαινιγμός της διπλής όψης προσέγγισης, ότι η Ρωσία θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή και να προδώσει τους Ε/Κ φίλους της αλλά και να προκαλέσει κρίση στις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή τις ΗΠΑ, την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο και το ΗΒ καθώς « Το μέλλον του μικρού νησιού της Μεσογείου θα έχει υπερμεγέθη επίδραση όχι μόνο για την περιοχή αλλά και για τους στόχους και τις φιλοδοξίες των μεγαλύτερων παγκόσμιων δυνάμεων με έννομο συμφέρον στην Κύπρο»

Πάμε στο Ναγκόρνο – Καραμπάχ να δούμε την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας όπου υπάρχει μια παγωμένη σύγκρουση από το 1994 μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και ο ΟΗΕ μαζί με το Συμβούλιο Aσφαλείας ενέκριναν ψήφισμα για αυτή την σύγκρουση, το οποίο επικυρώθηκε το 2008 και η Ρωσία υποστήριξε το ψήφισμα 62/243 που επιβεβαιώνει την εδαφική ακεραιότητα του Αζερμπαϊτζάν και το οποίο ζητά την άνευ όρων απόσυρση των στρατευμάτων της Αρμενίας από το Ναγκόρνο- Καραμπάχ και τον πλήρη σεβασμό των συνόρων της χώρας.

Στην Αρμενία εξέλαβαν τη θέση αυτή ότι « Η Ρωσία προδίδει την Αρμενία». Όμως από την αρχή αυτής της κρίσης η Ρωσία υποστήριξε αυτή τη θέση αρχής για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα των κρατών και με τον ίδιο τρόπο υποστήριξε και τα συγκεκριμένα ψηφίσματα. Αυτή είναι η δεδηλωμένη κατευθυντήρια αρχή της Ρωσίας που όμως δεν είναι μη αναστρέψιμη. Δεν είπε η Ρωσία ότι στο μέλλον δεν θα αναγνωρίσει το Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Αυτή η αρχή αναιρέθηκε το 2008 στο πρόβλημα της Ανεξαρτησίας της Οσετίας και της Απχαζίας, όπως και στην περίπτωση της Κριμαίας επειδή κρίθηκαν ως ειδικές περιπτώσεις « κάτω από το βάρος των γεωπολιτικών εξελίξεων αλλά κυρίως της ασφάλειας της χώρας». Στην Κριμαία η Ρωσία θεωρεί ότι «πρόκειται για απόφαση που αποκαθιστά την Ιστορική Δικαιοσύνη». Ωστόσο η Ρωσία γνώριζε ότι η ανατροπή του Γιανουκόβιτς από τη Δύση σηματοδοτούσε και την μεγάλη προσπάθεια των ΗΠΑ και κάποιων χωρών της ΕΕ να σύρουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και να μετατρέψουν την Κριμαία σε στρατιωτική βάση μέσα στην αυλή της Ρωσίας και το πρόβλημα πλέον εξέλαβε τεράστιες γεωπολιτικές διαστάσεις που απειλούσαν τη χώρα. Όλες οι περιοχές αφορούν χώρες που βρίσκονται στον μετασοβιετικό χώρο και παρουσιάζονται από τη Ρωσία ως ελαφρυντικό και ότι κρίνει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Ούτε η Ρωσία ούτε η Αρμενία αναγνωρίζουν το Ναγκόρνο – Καραμπάχ και η Ρωσία έχει ιστορική δέσμευση με συμφωνία να υποστηρίξει στρατιωτικά την Αρμενία αν δεχτεί επίθεση από γειτονικές χώρες εντός των δικών της συνόρων εκτός από το Ναγκόρνο –Καραμπάχ. Η Ρωσία διατηρεί καλές σχέσεις και με το Αζερμπαϊτζάν γιατί δεν θέλει να αφήσει τη χώρα σε ασφυκτικό εναγκαλισμό με την Τουρκία. Η Μόσχα δεν θα ακολουθήσει λανθασμένες αποφάσεις της Αρμενίας να αναγνωρίσει το Ναγκόρνο – Καραμπάχ που θα την φέρουν σε δυσάρεστη θέση επιλογής ανάμεσα στις δυο χώρες και να εγκαταλείψει το δυναμικό φυλάκιο της διαπεριφερειακής στρατηγικής επιρροής στο Αζερμπαϊτζάν. Θα βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα με εκτεταμένες γεωπολιτικές διαστάσεις για τη Ρωσία και κάνει ό,τι μπορεί για να παραμείνει ουδέτερη και να διαπραγματευτεί ως αξιόπιστος συνεργάτης των δυο πλευρών την ειρηνική επίλυση της κρίσης για να αποφύγει αποσταθεροποίηση που θα είναι καταστροφική στην περιοχή του νότιου Καυκάσου. Οι δυο χώρες για διαφορετικούς λόγους θέλουν την υποστήριξη της Ρωσίας. Την ίδια στιγμή η Αρμενία που είναι σύμμαχος της Ρωσίας στο CSTO ( Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας ) δηλώνει ότι αποτελεί προτεραιότητα της η στενότερη ανάπτυξη των σχέσεων της με την ΕΕ και η Ρωσία διαβλέπει ότι θα έχει μπροστά της μια νέα Ουκρανική κρίση αν, πιθανόν, τεθεί σύντομα στην Αρμενία το δίλημμα : Με την Ρωσία ή μαζί μας; Στην αντίθεση πορεία κινήθηκε και το Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία αλλά και την ΕΕ.

Είναι δυνατόν αυτή η πολιτική της Ρωσίας να χαρακτηριστεί ως πολιτική του διαίρει και βασίλευε. Αν όμως δεν ακολουθούσε αυτή την πολιτική της εξισορρόπησης τότε θα ακολουθούσαν όλοι την πορεία προς την καταστροφή και την γενικευμένη αποσταθεροποίηση του Καυκάσου με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους.

Έχει η Ρωσία συνάψει με την Κύπρο στρατιωτική συνεργασία που να απειλούνται τα συμφέροντα της στην Κύπρο ; Δεν έχει. Στην Κύπρο υπάρχουν στρατιωτικές βάσεις του ΗΒ τις οποίες χρησιμοποιούν και οι ΗΠΑ και η Ρώσικη ηγεσία είναι πραγματιστική και γνωρίζει πως αν επιχειρήσει να έχει παρουσία στο νησί η αντίδραση της Δύσης θα είναι τρομακτικότερη από την αντίδραση στην Κριμαία και θα επιτεθούν όλοι στη Ρωσία καθώς η Κύπρος για τη δύση είναι ένα από τα δυναμικά και ασφαλέστερα φυλάκια κοντά στην Μ Ανατολή. Ωστόσο η ανακοίνωση της Ρωσίας ότι αποχωρεί από τη Συρία σηματοδότησε στην πραγματικότητα την μόνιμη παραμονή της στη χώρα στην ναυτική και αεροπορική βάση. Η Ρωσία δεν χρειάζεται στρατιωτικά την Κύπρο και έχει και άλλες επιλογές στην περιοχή για στρατιωτική συνεργασία όπως είναι η Αίγυπτος αλλά και άλλη μια χώρα.








Ενέργεια.

Η Ρωσία υπέγραψε συμφωνία για την κατασκευή του αγωγού Turkish Stream πρόσφατα με την Τουρκία και αυτός ο αγωγός προβλέπεται να προμηθεύει την Τουρκία με 14 δις κβ μέτρα φυσικού αερίου. Ταυτόχρονα η Ρωσία θα κατασκευάσει Ατομικό Ηλεκτρικό Σταθμό στο Ακουγιού της Τουρκίας το κόστος του οποίου θα φτάσει τα 20 δις δολάρια και η χώρα θα εισπράξει αυτό το ποσό μέχρι το 2040, ενώ ο ΑΗΣ θα είναι ανταγωνιστικός με το φυσικό αέριο που θα πουλά στην Τουρκία ! Πριν τρία χρόνια ο Β Πούτιν και Τ Ερντογάν έθεσαν στόχο να φτάσουν οι εμπορικές συναλλαγές των δυο χωρών στο 100 δις δολάρια αλλά δεν ξεπέρασαν τα 30 δις και τώρα έθεσαν τον ίδιο στόχο…. Η συμφωνία για τον αγωγό δεν είναι αρκετή για τη Ρωσία, αφού στόχος είναι να περάσει μέσω των Ελληνικών συνόρων προς την Ευρώπη και oι ποσότητες που θα προμηθεύει την ευρωπαϊκή αγορά θα φτάνουν συνολικά τα 64 δις κβ φυσικού αερίου. Η Ρωσία ζητά από την ΕΕ να δεσμευτεί ότι ο αγωγός θα συνεχίσει από την Τουρκία προς την Ευρώπη, διαφορετικά είναι πολύ πιθανόν ότι δεν θα υλοποιηθεί αυτό το έργο. Σε αυτή την περίοδο η ΕΕ είναι πιθανόν να θέλει αυτό τον αγωγό αλλά, αν δεν το θέλουν οι ΗΠΑ, δεν πρόκειται να υλοποιηθεί και αν, ακόμα, ο Τ Ερντογάν επιχειρήσει να υλοποιήσει αυτό το σχέδιο, είναι πιθανόν να αρχίσει νέο κύμα αποσταθεροποίησης της Τουρκίας αλλά και των υπολοίπων χωρών κατά μήκος της γραμμής που θα συμμετέχουν στο σχέδιο. Αυτά τα γνωρίζει η Ρωσία όπως τα γνωρίζει και η Τουρκία του Τ Ερντογάν.


Την ίδια στιγμή, η Ρωσία βρίσκεται σε συνεχείς παρασκηνιακές διαβουλεύσεις και με την Αίγυπτο και το Ισραήλ στο μεγάλο θέμα της ενέργειας και ήδη άρχισε συνομιλίες με την κατακερματισμένη κυβέρνηση του Λιβάνου, προκειμένου να εξέλθει από το αδιέξοδο και να αξιοποιήσει τις ενεργειακές της πηγές. Σε αυτή την περίοδο η Ρωσία πουλά στην Ευρώπη 164 δις κβ φυσικού αερίου ετησίως. Αν όλες οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου συγκεντρώσουν τις υφιστάμενες ποσότητες που έχουν εντοπιστεί, θα καλύψουν μόνο το 8% της αγοράς της ΕΕ και δεν μπορούν να θεωρηθούν ανταγωνιστές της Ρωσίας.

Ανταγωνιστικός θα είναι ο αγωγός με τον διαμελισμό της Συρίας και του Ιράκ από το Κατάρ και  τη Σαουδική Αραβία προς την Τουρκία και την Ευρώπη. Η Ρωσία όμως δεν θα αντιδράσει αν η Τουρκία θα μετατραπεί σε ενεργειακό κόμβο και θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Μέση Ανατολή, τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και τη Ρωσία προς την Ευρώπη. Κρίνει όμως πως το μέλλον του φυσικού αερίου θα είναι η αναπτυσσόμενη Ασία και είναι αναγκαία η αναδιάταξη των διαδρομών των ενεργειακών πηγών. Η Ρωσία προτείνει την επίλυση της ενέργειας με τρεις λύσεις. Διέλευση του αγωγού από την Τουρκία στην ΕΕ μέσω της Ελλάδας καθώς η Ελλάδα θα είναι η χώρα εισόδου μέλος της ΕΕ και η Τουρκία ως τρίτη χώρα θα πουλά στην Ελλάδα το φυσικό αέριο της Ρωσίας προς την Ευρώπη. Η Αίγυπτος και το Ισραήλ θα είναι το κέντρο διανομής του φυσικού αερίου των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου είτε προς την Ευρώπη είτε στην Μέση Ανατολή ακόμα και στην Ασία νοουμένου ότι θα εντοπιστούν και άλλες ποσότητες στο μέλλον. Η Ρωσία κατανοεί ότι η πιο επικερδής διαδρομή είναι η διέλευση μέσω της Τουρκίας αλλά αυτό συνεπάγεται την επίλυση των διαφορών ανάμεσα στην Τουρκία, την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κύπρο και αυτό θα ενθαρρύνει τους επενδυτές. Ωστόσο, αυτός ο αγωγός δεν θα είναι ανταγωνιστικός στα συμφέροντα της Ρωσίας.



Η ρώσικη ρουλέτα της Τουρκίας.



Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο που η Τουρκία φαίνεται να προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη γεωπολιτική της θέση, η Ρωσία χρησιμοποιεί τις συμφωνίες που συνάπτει με την Τουρκία συμπεριλαμβανομένης και της Συρίας ως εργαλεία που στρέφονται κατά των εχθρικών ενεργειών της Δύσης προς τη Ρωσία. Η Τουρκία χρησιμοποιεί αυτές τις συμφωνίες με τη Ρωσία επίσης ως εργαλεία κατά της Δύσης για να ασκήσει πιέσεις τόσο για το κουρδικό σε Συρία και Ιράκ, όσο και για το κυπριακό και ο Ερντογάν εκβιάζει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ με πρόφαση το «πραξικόπημα», το οποίο όμως μέχρι τώρα έμεινε ορφανό, αλλά ο Ερντογάν άρχισε την εκκαθάριση στη χώρα του την οποία εξάγγειλε πριν δυο και πλέον χρόνια.



Στέλνει το μήνυμα στις ΗΠΑ ότι θα ακολουθήσει το δικό του δρόμο. Το ΝΑΤΟ όμως δεν είναι κοινωνικό Club στο οποίο οι ηγέτες πηγαίνουν και πίνουν τσάι, αλλά στρατιωτική συμμαχία με δεσμεύσεις και υποχρεώσεις και ο Ερντογάν το γνωρίζει αυτό. Παίζει όμως και στις δυο πλευρές του φράκτη, και με τη Ρωσία και με τη Δύση, και προσπαθεί να πατήσει και στην τρίτη βάρκα, αυτή της ΕΕ. Δεν είναι περίεργο που η Τουρκία μπήκε στη Συρία και στο Ιράκ και καμία χώρα δεν έθεσε το θέμα ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας; Κανένας δεν θα παραδεχτεί ότι με δική τους έγκριση άρχισε η στρατιωτική επιχείρηση της Τουρκίας στη Συρία καθώς όλα δείχνουν πως πρόκειται για υψηλού επιπέδου πολύ- πολική συνεννόηση των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ, του Ιράν ακόμα και του Ιράκ και της Συρίας έστω και αν οι δυο τελευταίες χώρες αντέδρασαν εντονότερα. Η Τουρκία θέλει να αποδείξει στις ΗΠΑ ότι δεν έχουν ανάγκη τους κούρδους και θα κάνει ο τουρκικός στρατός την δουλειά της εκκαθάρισης των τρομοκρατικών οργανώσεων στη Συρία και στο Ιράκ αλλά και των κούρδων που απειλούν την ασφάλεια της. Έχει έννομο συμφέρον η Τουρκία να προστατεύσει τα σύνορα της και να αποτρέψει τον διαμελισμό της και τη δημιουργία κουρδικού κράτους. Αναγκάστηκε όμως και σύρθηκε πίσω από τη Ρωσία και συντάχθηκε με τη νομιμότητα και το ψήφισμα 2254 για την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Δεν είναι εντυπωσιακό; Δεν ακολουθεί όμως τον ίδιο δρόμο για την Κύπρο και αυτό την βρίσκει σε πλήρη διαφωνία με τη Ρωσία. Για αυτό επιμένει η Ρωσία στην διεθνή νομιμότητα και στο διεθνές δίκαιο αλλά και στην διατήρηση των συνόρων των χωρών και δεν θα αποδεχτεί ούτε τον διαμελισμό της Συρίας ούτε τον διαμελισμό της Κύπρου. Αυτό είπε ο Σ Λαβρόφ ενώπιον του Α Τσίπρα όταν συνέδεσε τα δυο προβλήματα στις δηλώσεις του και υπέδειξε την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. 







Από την Ουκρανία την Ευρώπη μέχρι και την Μ Ανατολή η Ρωσία βρίσκεται κάτω από συνεχή πίεση, κυρώσεις και στρατιωτικές απειλές του ΝΑΤΟ που κυκλώνουν τα σύνορα της και βαθαίνει η εσωτερική οικονομική κρίση. Το κυπριακό πρόβλημα αποτελεί για τη Ρωσία παρωνυχίδα μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα για να έχει στόχο της εξωτερικής της πολιτικής το status quo στην Κύπρο.

Τι κάνει η Ελλάδα και η Κύπρος ; Επικυρώνουν τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας εντός της ΕΕ καθώς οι αποφάσεις είναι ομόφωνες ή επιβάλλονται από την ΕΕ μετά από πιέσεις των ΗΠΑ, ενώ βρέθηκαν απέναντι από τη Ρωσία στο θέμα της Ουκρανίας και της Συρίας και συμφώνησαν ή παρέμειναν απαθείς απέναντι στη Δύση για την ανατροπή του Καντάφι, την ανατροπή του Άσαντ και την επιβολή της Αυτοκρατορίας του Χάους σε ολόκληρη την περιοχή που προκάλεσε η Δύση, ακόμα και αν όλοι θα έβλεπαν την μαύρη σημαία του Daesh να κυματίζει πάνω από τη Δαμασκό, τη στιγμή που η Ρωσία πολεμούσε τη βαρβαρότητα. Ελλάδα και Κύπρος επέλεξαν να βρεθούν στην λάθος πλευρά της Ιστορίας με την ελπίδα να έχουν όφελος από τη δύση στα δικά τους προβλήματα. Την ίδια στιγμή αναγκάστηκαν να κινηθούν στην άλλη πλευρά του φράκτη για να διατηρήσουν καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Στην Κύπρο ακουγόταν συχνά το σύνθημα η Τουρκία θα είναι πελάτης και αγορά για το φυσικό αέριο της Κύπρου αλλά μόλις η Ρωσία επιδιόρθωσε τις σχέσεις με την Τουρκία για να επιλυθούν τα περιφερειακά προβλήματα και να επαναπροσδιορίσουν οι δυο χώρες τις οικονομικές τους σχέσεις εν χορό αναφώνησαν:  ιδού η Ρωσία κοιτάζει τα συμφέροντα της και δεν βομβάρδισε την Τουρκία. Η Ρωσία δηλαδή προδίδει τους Κύπριους όπως αναφώνησαν και στην Αρμενία.

Έξω από το Υπουργείο Εξωτερικό του ΗΒ δεσπόζει σε επιγραφή αυτό που είπε ο Γουίστον Τσώρσιλ ότι «οι χώρες δεν έχουν μόνιμους φίλους ούτε μόνιμους εχθρούς αλλά συμφέροντα.» Κοιτάξτε, αυτή η αρχή έχει όμως καταργηθεί πλήρως και στα πανεπιστημιακά συγγράμματα, γιατί όταν οι ΗΠΑ επιβάλλουν στην Ευρώπη να επιβάλλει κυρώσεις στην Ρωσία και στη συνέχεια η Ρωσία να επιβάλλει αντί- κυρώσεις, αυτή η πολιτική δεν είναι προς το συμφέρον των χωρών της Ευρώπης αλλά οδηγεί την Γηραιά Ήπειρο και τη Ρωσία σε αμοιβαία καταστροφή. Η Ευρώπη δεν μπορεί χωρίς τη Ρωσία και η Ρωσία δεν μπορεί χωρίς την Ευρώπη. Αυτές οι αποφάσεις δεν συνάδουν με τα συμφέροντα της ΕΕ αλλά οι ΗΠΑ είναι φιλικά προσκείμενες στην Ευρώπη ! Όταν η οικονομία είναι παγκόσμια και οι χρηματοοικονομικές αγορές είναι κοινός τόπος για όλους και οι ΗΠΑ με την ΕΕ επιβάλουν κυρώσεις στη Ρωσία ή σε άλλες χώρες αυτοκαταργούν τον εαυτό τους και την παγκοσμιοποίηση….

Ούτε η Ελλάδα ούτε η Κύπρος μπορούν να έχουν σήμερα οικονομικές και εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία σε φυσιολογικά επίπεδα αν δεν αποσυρθούν οι κυρώσεις και αυτό ισχύει και για άλλες χώρες μέλη της Ένωσης και άρχισαν να κατανοούν ότι βρέθηκαν στην παγίδα των ΗΠΑ.



Ρωσία – Ελλάδα- Κύπρος.




Η Ελλάδα είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ όπως και η Κύπρος χώρα μέλος της Ευρώπης και όσο η Ρωσία έχει με διαφορετικό τρόπο συμφέροντα στην Τουρκία, άλλο τόσο έχει συμφέροντα να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο την Ιταλία τη Γαλλία κλπ. Αν ο αγωγός σταματήσει στην Τουρκία, σε περίπτωση άρνησης της Ελλάδας, η Ρωσία δεν θα επιτύχει τον στόχο της να φτάσει το φυσικό αέριο στην Ευρώπη. Αν η Ελλάδα συνεχίζει να διατυπώνει διαφωνίες εντός της ΕΕ για τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και τις επιθετικές κινήσεις του ΝΑΤΟ γύρω από τη Ρωσία με άλλες χώρες που θέλουν τον διάλογο και προωθήσει τον διάλογο με τη Ρωσία, είναι δυνατόν να αποκτήσει εξισορροπητικό ρόλο στην περιοχή. Εντός της ΕΕ η Τουρκία δεν μπορεί να διαδραματίσει αυτό το ρόλο και η Ρωσία χρειάζεται και την Ελλάδα και την Κύπρο με πρώτη ευκαιρία τη Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης την προεδρία του οποίου αναλαμβάνει σύντομα η Κύπρος, αλλά χρειάζεται και πρωτοβουλίες μαζί με άλλες χώρες όπως η Γαλλία και η Ιταλία για ενεργοποίηση του Συμβουλίου Ρωσίας – ΝΑΤΟ με στόχο την συνεννόηση για να αποφευχθούν καταστροφικές εντάσεις.

Η Τουρκία επιμένει στο κυπριακό σε επίλυσή του εντός του 2016 και έθεσε αυτοβούλως χρονοδιάγραμμα, ενώ απειλεί ότι αν δεν υπάρξει λύση θα είναι η τελευταία ευκαιρία. Αυτό επανέλαβε και ο εκπρόσωπος του Γεν Γρ του ΟΗΕ. Ο Σ Λαβρόφ κατανοεί τους κινδύνους που εγκυμονούν και διαβλέπει τα εμπόδια στις διαπραγματεύσεις τόσο για το εδαφικό, για τα υπόλοιπα κεφάλαια και ειδικότερα στο θέμα της ασφάλειας. Η Τουρκία φαίνεται να μην είναι πρόθυμη να αποποιηθεί των δικαιωμάτων που κρίνει ότι απόκτησε στην Κύπρο από το 1570 , αποποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λοζάνης και επέστρεψε με τις Συνθήκες του 1960. Αυτό θα είναι το μεγάλο αγκάθι στις συνομιλίες και η Ρωσία δεν θέλει να βρεθούν οι δυο πλευρές σε αδιέξοδο και να καταρρεύσει η διαδικασία στο τέλος του χρόνου αν δεν καταφέρουν να φτάσουν σε λύση εντός του 2016 και για αυτό απορρίπτει το άτυπο χρονοδιάγραμμα που θέτει η Τουρκία. 

 Η Ρωσία θέλει να συνεχίσουν αδιάκοπα οι συνομιλίες μέχρι οι δυο πλευρές να βρουν λύση στο κυπριακό και θέλει να διατηρήσει ίση απόσταση και θέση απέναντι και στις δυο κοινότητες για να είναι αξιόπιστος συνεργάτης προς την κατεύθυνση της επίλυσης του προβλήματος. Η Τουρκία εκβιάζει τις ΗΠΑ και την ΕΕ και οι πιέσεις, πιστεύει η Ρωσία, θα στραφούν στον αδύναμο κρίκο που είναι η Ελλάδα και η Κύπρος και για αυτό το λόγο επιμένει να μην επιβληθεί λύση από τρίτους, επιμένει στην εφαρμογή των ψηφισμάτων ως θέση αρχής και δεν εγκρίνει την επιβολή χρονοδιαγραμμάτων προκειμένου να αποφύγει μια νέα παταγώδη αποτυχία όπως το 2004. 

Επιμένει με τον ίδιο τρόπο που επιμένει και στο Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Για την Κύπρο όμως έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αναγνωρίζει αυτοτελές τ/κ κράτος και ακολουθεί τη διεθνή νομιμότητα. Η Ρωσία έχει ξεκαθαρίσει ότι οι εγγυήσεις στην Κύπρο είναι ξεπερασμένες και πρέπει να αναζητηθεί ενώπιον του ΣΑ νέο σύστημα ασφάλειας και ο Σ Λαβρόφ ενώπιον του Γ Κασουλίδη δήλωσε ότι πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη η θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο θέμα της ασφάλειας και οι ηγέτες των δυο κοινοτήτων να αναζητήσουν κοινή φόρμουλα. 

Με τον ίδιο τρόπο επιδιώκει να δημιουργήσει ένα σύστημα ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, στο οποίο να συμμετέχουν ενεργά όλες οι χώρες της περιοχής και να καθορίζουν τους όρους της ειρηνικής συμβίωσης τους. Δεν υπάρχει κάποιος γραπτός νόμος που να λέει ότι κάθε 100 χρόνια αλλάζουν οι διεθνείς συνθήκες αλλά τα τελευταία 400 χρόνια η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι κάθε περίπου 100 χρόνια εκδηλώνονται διεθνικές και διαθρησκευτικές συγκρούσεις με στόχο την αλλαγή των Συνθηκών. Στην Μ Ανατολή κατέρρευσε η μυστική συμφωνία Σάικς –Πικο του 1916, όπως κατέρρευσαν οι συμφωνίες για τις Βαλτικές χώρες που προσχώρησαν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Η βραχύβια Συμφωνία της Συνθήκης των Σεβρών κατέρρευσε όταν ο Κεμάλ μετά την επιτυχή αναδιοργάνωση του στρατού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αντεπιτέθηκε και εξεδίωξε τους δυτικούς από τη χώρα του και επέβαλε το κοσμικό κράτος στην Τουρκία με τη Συνθήκη της Λοζάνης.
Ο Τ Ερντογαν ακολουθεί την ίδια τακτική αλλά με διαφορετικό δρόμο και προσπαθεί να συρράψει τον τουρκικό εθνικισμό με το πολιτικό Ισλάμ και τον φιλελευθερισμό για να ανακτήσει τον εξισορροπητικό ρόλο ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Για αυτό το λόγο παίζει σε όλες τις πλευρές του φράκτη με στόχο να μετατραπεί σε υπερδύναμη που φτάνει μέχρι την Αφρική και να έχει επιρροή στην Ευρώπη. Για αυτό το λόγο χρησιμοποιεί την γεωπολιτική της μετανάστευσης για να εκβιάσει την Ευρώπη και να κερδίσει την προοπτική ένταξης της ή να έχει επί μέρους οφέλη από την Ευρώπη. Οι τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών όμως προκαλούν πολέμους και η Ευρώπη οδηγείται από τους πλοίαρχους του πολέμου σε επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση της δεξιάς.

 Πρώτα η Τουρκία έγινε χώρα εκβιαστής με το προσφυγικό και αργότερα χώρα δωροδοκίας για να αποτρέψει τις προσφυγικές ροές και συνεχίζει να εκβιάζει για να έχει λόγο στο μέλλον της Μ Ανατολής και στο μέλλον της Νέας Ευρώπης. Σε αυτό το σκηνικό έχει βλέψεις στον Καύκασο, στην Μαύρη Θάλασσα, στην Κεντρική Ασία και με τη Ρωσία μπορεί να έχουν οικονομικά συμφέροντα αλλά έχουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα να επιλύσουν στις μεταξύ τους σχέσεις. Η Ρωσία γνωρίζει ότι η δραστηριότητα της Τουρκίας σε ολόκληρη την περιοχή δείχνει να είναι ο Δούρειος Ίππος των ΗΠΑ και περιμένει. Είναι πολύ πιθανόν η Ρωσία του Πούτιν να έχει βάλει τον Ερντογαν να παίξει ρώσικη ρουλέτα και να στρέψει «το σκύλο να δαγκώσει το αφεντικό του» στην Ουάσιγκτον και να του επιτρέψει  να στραφεί κατά των συμμάχων των ΗΠΑ που είναι οι κούρδοι στην περιοχή. Προσέξτε, δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί όταν αρχίζουν στον κόσμο οι μεγάλες γεωπολιτικές ανατροπές εν μέσω μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και κανένας παρατηρητής από μακριά δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ποιοι είναι οι κρυφοί και φανεροί φίλοι της κάθε πλευράς. Είναι για αυτό το λόγο που βλέπουμε συνεχείς ανατροπές ανάμεσα στις σχέσεις των χωρών καθώς ο μηχανισμός της πολύμορφης κρίσης οδηγεί τα βήματα όλων να πέφτουν σε αντιφάσεις.

Παίζει και από τις δυο πλευρές του φράκτη η Ρωσία στην Κύπρο;
Πιθανόν. Αυτή την Μακιαβελική πολιτική όμως παίζουν και οι ΗΠΑ με την Τουρκία τόσο στη Μ Ανατολή, όταν ενισχύουν τους κούρδους να πολεμήσουν τους τρομοκράτες και γνωρίζουν ότι θα στρέψουν τα όπλα κατά της Τουρκίας και αργότερα τους εγκαταλείπουν για τα μάτια της Τουρκίας που είναι στρατιωτικός σύμμαχος της στο ΝΑΤΟ. Αυτό το Μακιαβελικό παιχνίδι παίζουν οι ΗΠΑ και με την Κύπρο κάτω από τους εκβιασμούς της Άγκυρας ότι θα στρέψει τον γεωπολιτικό της επαναπροσδιορισμό στην Ευρασιατική ένωση με τη Ρωσία και την Κίνα αφού τις έκλεισαν την πόρτα για την Ευρώπη. Αυτό το Μακιαβελικό παιχνίδι παίζουν και οι ΗΠΑ όταν επιμένουν σε κουρδικό κράτος στη Συρία κατά παράβαση του ψηφίσματος 2254 το οποίο μιλά ξεκάθαρα για την κυριαρχία της χώρας και την εδαφική της ακεραιότητα και το οποίο είχαν προσυμφωνήσει με τη Ρωσία και ενέκρινε το ΣΑ του ΟΗΕ. Αυτή την Μακιαβελική πολιτική ακολουθούν οι ΗΠΑ όταν ο Νίκος Αναστασιάδης ήταν έτοιμος να υποβάλει αίτηση ένταξης στο ΝΑΤΟ, αλλά η Τουρκία προειδοποίησε ότι θα ασκήσει Βέτο. Οι ΗΠΑ ανέκρουσαν πρύμνη και απέτρεψαν τον πρόεδρο να υποβάλει αίτηση για να μην δυσαρεστήσουν την Τουρκία και να μην βρεθούν σε δύσκολη θέση. Δεν επιβάλλει η Ρωσία στην Κύπρο να μην ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία δεν το επιτρέπει. Τώρα η Κύπρος πιθανόν να ζητήσει βοήθεια από τη Ρωσία στο ΣΑ για το θέμα της Ασφάλειας.

Ο Σ Λαβρόφ και ο Γ Κασουλίδης συμφώνησαν στην απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο στην πρόσφατη συνάντηση τους στη Μόσχα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιμείνει αν το θέλει η Κύπρος να παραμείνουν οι βάσεις του ΗΒ έστω και αν αυτό θα προκαλέσει δυσαρέσκεια.

Κοιτάξτε, όταν τσακώνονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια. Τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα δεν διαθέτουν διπλωματικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν αυτό το τεράστιο γεωπολιτικό παιχνίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη στην παγκόσμια σκακιέρα και θα συνεχίσει να εξελίσσεται σε βάθος χρόνου. Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να προστατεύσουν τις χώρες τους έστω και αν κληθούν να λάβουν θέση από την μια ή την άλλη πλευρά του φράκτη. Το μείζον είναι η προστασία της οικονομίας και η πραγματική διάθεση για να βρεθεί η βέλτιστη δυνατή λύση στο κυπριακό, καθώς η Ιστορία οδήγησε τα βήματα ανθρώπων από διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες να ζουν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο και πρέπει να ζήσουν ειρηνικά. Η κάθε πλευρά λέει ότι έχει καλές προθέσεις αλλά η Ιστορία μας έχει διδάξει πως πριν από τις μεγάλες καταστροφές και τις διεθνείς τραγωδίες οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με καλές προθέσεις.

--------------------------------------------------------

Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2016.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

geopolitics