Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

Η Νέα Ευρώπη ξεκινάει από τη Θράκη.



Γράφει ο Αλέξανδρος Καρακασίδης



Εταιρείες φυσικού αερίου από τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία έχουν συμφωνήσει ένα νέο αγωγό φυσικού αερίου στα Βαλκάνια του έργου για τη νέα σύνδεση φυσικού αερίου μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ελλάδα - ICGB, που εντάχθηκε στο σχέδιο για την κατασκευή ενός «κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου».
Για το έργο υπέγραψαν οι εταιρείες φυσικού αερίου της Βουλγαρίας (Bulgartransgas), της Ελλάδας (ΔΕΣΦΑ), της Ρουμανίας (SNTGN Transgaz) και της Ουγγαρίας (FGSZ).
Η ιδέα του «κάθετου Διαδρόμου» γεννήθηκε στα τέλη του 2014.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Πώς βλέπει ο κόσμος την Ευρώπη



της Judy Dempsey
Carnegie Europe
Τους τελευταίους τρεις μήνες το Strategic Europe έχει ζητήσει από συγγραφείς από μεγάλες μη ευρωπαϊκές χώρες να δώσουν τις ειλικρινείς εκτιμήσεις τους για το πώς βλέπουν την ΕΕ. Συγκεκριμένα, ζητήθηκε από τον κάθε συγγραφέα να ταξινομήσει πέντε τομείς κατά σειρά σπουδαιότητας στις σχέσεις της χώρας τους με την ΕΕ. Οι τομείς ήταν το εμπόριο, η ασφάλεια και η άμυνα, η δημοκρατία και η διακυβέρνηση και η αναπτυξιακή βοήθεια. Τα ευρήματα, αν και δεν είναι σε καμία περίπτωση επιστημονικά, είναι αποκαλυπτικά. Ανατρέπουν διάφορα χαρακτηριστικά για τα οποία οι ηγέτες της ΕΕ πιστεύουν ότι κάνουν την ένωση ξεχωριστή.

Οι ηγέτες της ΕΕ ποτέ δεν σταματούν να υπενθυμίζουν στα ακροατήριά τους και στους συνομιλητές τους ότι η ένωση είναι ένας σταθερός υπερασπιστής των αξιών. Πραγματικά, πρόκειται για αξίες -που στηρίζονται στη δημοκρατία και στην καλή διακυβέρνηση, στα ελεύθερα και ανεξάρτητα ΜΜΕ και στο κράτος δικαίου- που οι περισσότεροι ηγέτες της θεωρούν ότι δίνουν στην ένωση μια ιδιαίτερη ταυτότητα. Ως εκ τούτου, η ΕΕ ήταν και συνεχίζει να αποτελεί φάρο για αυτούς που αγωνίζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα ανά τον κόσμο, ανεξάρτητα από την ιστορία κάποιων μελών της ΕΕ.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό για το οποίο καυχώνται οι ηγέτες της ΕΕ είναι ότι η ένωση είναι ο μεγαλύτερος διεθνώς δωρητής όταν πρόκειται για την αναπτυξιακή βοήθεια. Η ΕΕ καταβάλλει ένα ποσό 82 δισ ευρώ για την περίοδο 2014-2020. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα κράτη-μέλη μαζί, παρέχουν περισσότερη από το ήμισυ της επίσημης αναπτυξιακής βοήθειας παγκοσμίως.

Η τρίτη διάσταση είναι η κλιματική αλλαγή και η ενέργεια, άλλος ένας μεγάλος φάκελος της ΕΕ στον οποίο η Ευρώπη θεωρείται παγκόσμιος ηγέτης, στην προσπάθεια μείωσης των ρύπων.

Αλλά μαντέψτε. Και οι 13 μη ευρωπαϊκές χώρες που συνέβαλαν στη σειρά -Αυστραλία, Βραζιλία, Καναδάς, Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Μεξικό, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Νότια Αφρική, Νότια Κορέα, Τουρκία και ΗΠΑ- τοποθετούν το εμπόριο ως τη βασική προτεραιότητα στις σχέσεις τους με την ΕΕ.

Επομένως το εμπόριο είναι ξεκάθαρο ο νικητής. Και δεν είναι περίεργο. Η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη και πιο πλούσια εμπορική ένωση. Επίσης, η Κομισιόν, έχει κάνει πολύ καλή δουλειά με την πάροδο των ετών για να συνάψει εμπορικές συμφωνίες. Αυτή είναι η αποστολή της. Την έχει αξιοποιήσει στο έπακρο.

Ωστοσο, όσο πιο περίπλοκο γίνεται το εμπόριο, ιδιαίτερα όταν αφορά θέματα δεδομένων, υγείας και μεταφοράς καθώς και καταναλωτικής προστασίας και ψηφιοποίησης, τόσο περισσότερο τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν λόγο για το περιεχόμενο αυτών των συμφωνιών. Τα μεγάλα κράτη-μέλη έχουν πάντα αγωνιστέι με νύχια και με δόντια για να τηρήσουν τις εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ. Η Γερμανία, κάθε άλλο παρά πρόθυμη ήταν να επισπεύσει μια εμπορική συμφωνία με την Ιαπωνία. Και οι δύο εταιρείες είναι μεγάλοι παραγωγοί αυτοκινήτων και προμηθευτές εξαρτημάτων αυτοκινήτου. Μετά από πολλά χρόνια διαπραγματεύσεων, επετεύχθη μια συμφωνία στις αρχές του Ιουλίου, λίγο πριν από την έναρξη της G20 στο Αμβούργο.

Καταλύτες για αυτή τη συμφωνία ήταν οι ΗΠΑ και η Κίνα. Η εγκατάλειψη της ΤΡΡ από τον Αμερικανό πρόεδρο Trump ήρθε να προστεθεί στις ήδη υψηλές φιλοδοξίες της Κίνας στη ΝΑ Ασία. Το Πεκίνο θέλει να αξιοποιήσει την κατάρρευση της ΤΡΡ, ενώ η υπόλοιπη περιοχή θέλει να τη διασώσει και την ίδια στιγμή, να έλθει πιο κοντά με την ΕΕ. Αυτό δεν γίνεται μόνο για οικονομικούς και εμπορικούς λόγους. Αυτές οι χώρες θέλουν να είναι υπό την αιγίδα δίκαιων και διαφανών διεθνών εμπορικών πρακτικών και κανόνων -κάτι για το οποίο η ΕΕ αγωνίζεται. Αυτές οι εκτιμήσεις δεν μπορούν να υπερτιμηθούν καθώς η Κίνα επιδιώκει να θέσει τους δικούς της εμπορικούς και επενδυτικούς κανόνες.

Εν ολίγοις, ο φόβος ότι η Δύση, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ , ακολουθεί τον δρόμο του προστατευτισμού, σε συνδυασμό με την άνοδο της Κίνας, είναι ένας παράγοντας για τις χώρες να ρίξουν μια νέα ματιά στην ΕΕ. Θέλουν η ΕΕ να πετύχει. Όπως έγραψε η Michiko Yoshida, στην επιστολή της από το Τόκιο, "η συνεργασία μεταξύ ΙΑπωνίας και ΕΕ, που μοιράζονται κοινές αξίες, είναι ολοένα και πιο σημαντική”, δεδομένης της αναπόφευκτης παρουσίας της Κίνας.

Άλλο ένα ενδιαφέρον σημείο που τέθηκε ή υπονοήθηκε από τους συγγραφείς ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι αλλαγές στις ΗΠΑ κάνουν τις χώρες να κοιτάξουν πιο προσεκτικά προς την Ευρώπη, και όχι μόνο σε ό,τι αφορά το εμπόριο. Γράφοντας από την πόλη του Μεξικό, η Ana Luisa GArces επισήμαναν ότι "δεδομένης της πολιτικής εκφοβισμού από τον Αμερικανό πρόεδρο”, είναι ώρα το Μεξικό να "επανασχεδιάσει τις εμπορικές και πολιτικές του σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο’.

Στην Οτάβα, οι Constanza Musu και Patrick Leblond υποστήριξαν ότι "οι κοινές αξίες και τα συμφέροντα (μεταξύ του Καναδά και της ΕΕ) θα πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για ισχυρότερη εταιρική σχέση και ενισχυμένη συνεργασία κατά μήκος του Ατλαντικού”.

Από την άλλη πλευρά του κοσμου, ο Raja Mohan του carnegie στο Νέο Δελχί έγραψε ότι "η Ινδία βλέπει τη νέα έμφαση της ΕΕ στην εξισορρόπηση των συμφερόντων και των αξιών ως μια μεγάλη στροφή που έχει καθυστερήσει στις Βρυξέλλες” και χαιρετίζει "την φιλοδοξία της ΕΕ για μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία”. Καλωσορίζουν την ημέρα που η Ευρώπη θα ενεργήσει στρατηγικά.

Η εικόνα από το Νέο Δελχί είναι πάντα ενδιαφέρουσα. Καθώς παρακολουθεί με δέος και ανησυχία τον εκσυγχρονισμό της Κίνας με ακραίο ρυθμό, η Ινδία φαίνεται ότι παραλύει όταν πρόκειται να ανανεώσει ακόμη και βασικές υποδομές όπως στέγαση, καθαρό νερό, δρόμους, σιδηροδρόμους και αεροδρόμια. Όλα είναι ζωτικής σημασίας για επενδυτικές ευκαιρίες. Πραγματικά, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις προσπαθούν ολοένα και περισσότερο να εισέλθουν στην ινδική αγορά.

Υπάρχει τέλος, μια άλλη άποψη εκτός Ευρώπης. Υπάρχει ένας ρεαλιστικός φόβος ότι ο λαϊκισμός και η αντίδραση κατά της παγκοσμιοποίησης σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες θα μπορούσαν να διαταράξουν την ελκυστικότητα της Ευρώπης για το εμπόριο. Γράφοντας από τη Μπραζίλια, ο Joe Leahy επισήμανε ότι "μια σχετική σταθερότητα στο εσωτερικό, δεν έχει σταματήσει τους Βραζιλιάνους από το να ανησυχούν για την πτώση της παγκοσμιοποίησης στις αναπτυγμένες οικονομίες”, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.

Στην Καμπέρα, ο geoff Kitney έγραψε ότι "το μέλλον της ΕΕ θα είναι ζωτικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντα της Αυστραλίας, αν και κάποιοι Αυστραλοί θα συνεχίσουν να βλέπουν πρώτα τη Βρετανία όταν κοιτάζουν την Ευρώπη”. Αλλά η Βρετανία βγαίνει από την ΕΕ. Κάνοντάς το αυτό, θα πετάξει το γάντι σε μια ΕΕ που αγωνίζεται με τις φιλοδοξίες της να γίνει ένας ειλικρινής παγκόσμιος παίκτης, κάτι που όπως έχει αποδείξει η σειρά με τις επιστολές, είναι κα΄τι που πολλές χώρες θέλουν να γίνει.

Capital.gr 

==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017. Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας

FT: Γιατί ξοδεύουν 20 δισ. σε αγορές λιμανιών οι Κινέζοι




Το Πεκίνο συνεχίζει τις δαπάνες για λιμάνια και προωθεί νέα ναυτιλιακά δρομολόγια μέσω Ινδικού Ωκεανού, Μεσογείου, αλλά και Αρκτικής. Τα «μπλε οικονομικά περάσματα» και τα ερωτήματα για τις προθέσεις της Κίνας.

του James Kynge (Λονδίνο)

Τι έγινε στη συνάντηση Putin-Trump;



του Alexander Baunov
Carnegie Moscow Center
Η πρώτη συνάντηση Trump-Putin ήταν πολυαναμενόμενη και καθυστέρησε πολύ. Στις αρχές του έτους, ακούστηκε ότι θα επρόκειτο για την πρώτη επίσημη διεθνή επίσκεψη του Donald Trump, με ορισμένους να αναφέρουν το Ρέικιαβικ ως πιθανό τόπο συνάντησης, αντίστοιχα με τη διάσημη συνάντηση του 1986. Στη συνέχεια υπήρχε μία πιθανότητα να συναντηθούν οι δύο ηγέτες το Μάιο μετά από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, όπως ο τότε πρόεδρος George W. Bush και ο Vladimir Putin συναντήθηκαν κάποτε στη Σλοβενία. Στο τέλος, μια πολυμερής μορφή έδωσε και στους δύο ένα άλοθι -δεν επρόκειτο για μια έκτακτη προσωπική συνα΄ντηση, απλώς μια συνάντηση στη Σύνοδο Κορυφής της G20 στο Αμβούργο.

FT: Ο Τραμπ, ο Ολιβερ Στόουν και ο... έρωτας με Πούτιν



Οι ισχυρές φιγούρες γίνονται πιο ελκυστικές σε αβέβαιους καιρούς και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν αντιστέκεται στην έλξη για την εικόνα τυράννου που παρουσιάζει ο Ρώσος πρόεδρος. Δυστυχώς για τον ίδιο, οι ΗΠΑ δεν είναι οικογενειακή επιχείρηση.



της Roula Khalaf




Κατάφερα να ξεπεράσω τον Ντόναλντ Τραμπ, περνώντας περισσότερο χρόνο παρέα με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Δηλαδή περίπου. Το Σαββατοκύριακο, ο Αμερικανός πρόεδρος είχε στο Αμβούργο μια συνάντηση δύο ωρών με τον κ. Πούτιν. Εγώ, από την άλλη, άκουγα τον κ. Πούτιν για τέσσερις ώρες ενώ χαλάρωνα στον καναπέ μου και παρακολουθούσα το κυριλέ ντοκιμαντέρ του Όλιβερ Στόουν για τον Ρώσο ηγέτη.

Τα "όρια" της φιλίας Ρωσίας-Λευκορωσίας






του Artyom Shraibman
Carnegie Moscow Center 



Στις αρχές Ιανουαρίου, ο πρόεδρος της Λευκορωσίας, Alexander Lukashenko θέσπισε ως νόμο ένα πολυαναμενόμενο διάταγμα: η Λευκορωσία θα καταργούσε τη βίζα για πολίτες από 80 χώρες, μεταξύ των ΗΠΑ οι ΗΠΑ και τα κράτη της ΕΕ, για διάστημα έως και πέντε ημέρες. Σε σχέση με το καθεστώς βίζας άλλων μετά-σοβιετικών κρατών, αυτό είναι μια καθυστερημένη και ήπια απελευθέρωση. Η Ουκρανία και η Γεωργία για παράδειγμα, απελευθέρωσαν το καθεστώς βίζας για Δυτικούς πριν απο 10 χρόνια, και το Καζακστάν, η Αρμενία και το Κιργιστάν έχουν παρομοίως μετριάσει τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς τα τελευταία χρόνια.

Για τα περί θερμού επεισοδίου


Σάββας Καλεντερίδης


Ο Ερντογάν δεν θα έδινε ποτέ την ευκαιρία στις ένοπλες δυνάμεις να απαλλαγούν απ’ αυτόν



Το τελευταίο διάστημα, σαν να έκανε κάποιο κέντρο ένα νεύμα, άρχισε μια βιομηχανία δημοσιευμάτων και φημών για επικείμενο θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας. Το σενάριο που διακινείται και το «σκεπτικό» με το οποίο περιτυλίγεται είναι τα εξής:

Η Ευρώπη μετά τη Σύνοδο της G20






της Judy Dempsey
Carnegie Europe 
Η Σύνοδος της G20 που τελείωσε στις 8 Ιουλίου στο γερμανικό λιμάνι του Αμβούργου, έδειξε την έκταση του χάσματος μεταξύ των ΗΠΑ, των Ευρωπαίων συμμάχων τους, και άλλων μελών της G20. Υπήρξαν διαφορές όσον αφορά την επιδίωξη ενός διεθνούς συστήματος εμπορίου βασισμένου σε κανόνες και όπως αναμενόταν, σχετικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Κυπριακό: τέλος εποχής;




Άγγελος Συρίγος 


Μ​​​​πορείτε να μου προσδιορίσετε το περιεχόμενο της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας στο Κυπριακό;». Το ερώτημα τόσο προς φοιτητές των διεθνών σχέσεων όσο και προς πολιτικούς σπανίως απαντάται με επιτυχία. Παρ’ όλα αυτά είναι η καραμέλα στο ξύλινο λεξιλόγιο του Κυπριακού. Καιρός να αποκηρύξουμε τέτοια σχήματα! ζητά μία μερίδα του κόσμου στην Κύπρο. Φταίει ο εθνικισμός των δύο πλευρών που ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις, απαντούν κάποιοι άλλοι.

Κύπρος: Σχεδιασμοί Διάλυσης της Κρατικής Υπόστασης






Οι ΗΠΑ και η Γαλλία με την στρατιωτική τους παρουσία στη Κυπριακή ΑΟΖ, προστατεύουν αμιγώς τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών κολοσσών με τους οποίους σχετίζονται στα ενεργειακά ζητήματα.

NYTimes: Βενεζουέλα: Καταψήφισαν τον Μαδούρο με συντριπτική πλειοψηφία



Εκατομμύρια πολίτες της Βενεζουέλας εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για το σχέδιο του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο να συστήσει μια νέα Βουλή, σε ένα δημοψήφισμα μοναδικό στην ιστορία του έθνους. Περισσότερο από το 98 τοις εκατό των ψηφοφόρων πήραν το πλευρό της αντιπολίτευσης, απαντώντας σε τρία ερωτήματα με "ναι" ή "όχι", με σκοπό την αποδυνάμωση της νομιμότητας του Μαδούρο πριν από τη συγκρότηση της νέας Βουλής που αναμένεται να συγκαλέσει. Οι αντίπαλοί του θεωρούν την κίνηση ως αρπαγή εξουσίας από έναν ολοένα και λιγότερο δημοφιλή ηγέτη και φοβούνται ότι μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να εξαλείψει τις δημοκρατικές εκλογές.

DW: Το αποτυχημένο πραξικόπημα άλλαξε την Τουρκία



Η απόπειρα πραξικοπήματος καταπνίγηκε αφήνοντας πίσω περίπου 300 νεκρούς. Έναν χρόνο μετά η Τουρκία είναι αυταρχικότερη και ο πρόεδρος Ερντογάν ισχυρότερος από ποτέ.

FT: Τουρκία: Ένας χρόνος μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και ακόμα αναζητά την αλήθεια...






Ο Ερντογάν εξακολουθεί να κατηγορεί τον Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά ελάχιστοι σύμμαχοί του μοιράζονται την πεποίθησή του, γράφει ο Μεχλούλ Σριβαστάβα από την Άγκυρα.

Former Kremlin Adviser Gleb Pavlovsky: 'Putin is More Like An Honorary Board Chairman'


Former Kremlin Adviser Gleb Pavlovsky:
'Putin is More Like An Honorary Board Chairman'



Political analyst and former Kremlin adviser until 2011 Gleb Pavlovsky explained to the Russian media outlet Fontanka.ru that politics are back in Russia. According to Pavlosky, Russia went through an "abnormal" years-long de-politicization trend. However, now "politicization" has begun, and it will reach some state of openness.
Pavlovsky explained that another reason for the rival of politicization was the end of Russian president Vladimir Putin's role as "the executive director" of the Russian Federation."He is more line an honorary board chairman," Pavlovsky added. According to the Russian political analyst, nobody assumed the role of executive director, since the "chief executive function has been split and divided between several groups," although the head of the state-run oil giant Rosneft, Igor Sechin, remains highly influential in the Kremlin.

Pavlovsky: 'Every Attack Turns Into Navalny's Success… This Infuriates The Attackers Even More'

Q: "Did the Kremlin indeed ask Alisher Usmanov 'to do it,' or did he feel he had to speak his mind?
Gleb Pavlovsky: "What 'Kremlin' exactly? At what level? I don't think that Alisher Usmanov can be just 'asked' to do something like that, not even at the administration level. It is not his level. Of course, if he himself did not want to respond – to be more exact, if he was not boiling with fury – he would not have lifted a finger. Which is the way he usually behaved. But here, he was obviously offended. You could see it in his behavior, in his rather violent tone. Believe me, he can be restrained when he wants to. I have seen him speak to other people much more politely than here."

Q: "That's what Navalny said: when Usmanov was talking to British journalists, he was 'like a bunny rabbit'."
Gleb Pavlovsky: "Here, he was furious. But the important, framework aspect of this speech is the fact that our life is changing. Things that were weird and long-forgotten only a year or two ago, are becoming normal again. After all, the entire 'close-to-Kremlin' establishment was silent and did not respond. It ignored you. And now they are all becoming more talkative little by little. Usmanov started talking too. And I think it's a good thing."

Q: "Why is it good?"
Gleb Pavlovsky: "It means that politics are back. We have said for a long time that politics are no more, they have disappeared, that real politics will return when Putin leaves, etc. But this situation today is politics. Everybody starts protecting their interests. Usmanov protects his. As best he can."

Q: "Do you really think that Usmanov was genuinely enraged?"
Gleb Pavlovsky: "It was clear." 

Q: "Why did his rage need two months to mature?"
Gleb Pavlovsky: "Not everybody in the upper spheres reacts cold-bloodedly to Navalny, not everybody thinks they can control him. He strongly irritates some people there, especially now that he has grown powerful. By the way, this strengthening of Navalny is often connected to idiotic attacks on him. And every attack turns into Navalny's success, his lesser or greater political victory. This is even more infuriating." 

Q: "He filed a lawsuit, could demand some three billion in compensation, but decided to make a video clip."
Gleb Pavlovsky: "Maybe at first Usmanov thought he could simply nail 'that impudent fellow' through legal action. He has a lot of different opportunities with his money – both legal and others. And he has a chance of formally winning the case, because there are many things Navalny simply cannot prove, it's all covered up document-wise. Then he saw that this troublemaker does not fear a lawsuit at all. That it was the other way round – he, Usmanov, would fall into his own trap with this suit. That Navalny will relish receiving yet another platform for his triumph. And the court's decision is totally irrelevant, because nobody will treat it seriously. When Usmanov realized that, he decided to deepen the impression, [by explaining] how he saw it. Well, we see the result."

Q: "Vulgar expressions, first-name terms – are these the product of rage as well? Or do they represent some calculating move?"
Gleb Pavlovsky: "It's a mixture of overconfidence and actual rage. Usmanov is generally a very confident man, especially since he is certain that he is completely protected by those in power, that nothing can threaten him. Whether it is really true, I don't know, but I am certain he thinks that. And he is really enraged. He was talking to Navalny as if to a subordinate who got out of control."

Q: "He wasn't just talking, it was a full 12 minutes."
Gleb Pavlovsky: "People like him should not talk as long. It would be better if he had simply corrected factual mistakes, because Navalny had a few. And who will look for them now in such a long monologue? He could have coolly proven Navalny wrong wherever he could. But he did not do so – and he left himself open. He went into some unnecessary details. Now Navalny will definitely exploit it."

Q: "Despite his tone, at some moment the impression arises that he is justifying himself: he talks about how he honorably acquired his property, how many jobs he created, what a great philanthropist he is. Who is he telling all this to? To the man he doesn't give a damn about?"
Gleb Pavlovsky: "It's like that joke: 'Daddy, who are you talking to?'"

Q: "It's like 'I followed you for three days and three nights to tell you how little I care about you'."
Gleb Pavlovsky: "Exactly. But, in fact, you must understand one thing: Usmanov does not just feel strong and important, he feels he is a pillar of the state. So now he has come out publicly with his opinion; he has talked about his values, provided arguments to support his position. This was not accepted practice for our authorities since early 2000s. This [skill] has gone, we have forgotten how to do it. Now, there will be more instances like this. Eventually, some of the governors will start talking.–at least, those who feel sufficiently confident that they won't be sent to jail. The time will come when [Rosneft CEO] Igor Sechin speaks about his views. I think we may even see the day when Putin talks not only through the medium of Peskov. It will get noisier in our governmental premises." 

Q: "Does this mean Usmanov started this tradition?"
Gleb Pavlovsky: "No. I remember very well who started it. It was somebody younger than Usmanov and in some ways brighter. It was [Chechen leader] Ramzan Kadyrov."

Q: "Well, he is a well-known chatter box."
Gleb Pavlovsky: "True, but we know his position, we can even predict it. There was time when he regaled us with some bright statement every week. He is undoubtedly one of the initiators of our politicization."

Q: "Can you tell us when and how this politicization began?"
Gleb Pavlovsky: "It began spontaneously. Boris Nemtzov's assassination can be considered the boundary line. The perpetrators wanted to permanently edit the subject into silence, but the result was that the iceberg started cracking. That's when Kadyrov started speaking – he was the one blamed. So, I think that we have been in this state of politicization for quite a while. Later, other people began joining Kadyrov. The power started talking."

Pavlovsky: 'The Chief Executive Function Has Been Split And Divided Between Several Groups'

Q: "Would you categorize Usmanov with his speech as 'power'?"
Gleb Pavlovsky: "In the broad sense of the word. Our concept of power is like a board of directors of a joint-stock company called 'Russian Federation.' By the way, Putin's position on the board has changed. He used to be the executive director, and now he is more like an honorary board chairman."

Q: "You mean, Putin's role has become more formal and less decisive?"
Gleb Pavlovsky: "Yes, honorary corporation chairmen do not make decisions, as a rule. A board chairman is somebody who signs, sanctions, symbolizes the unity of the corporation. This is the role that Putin is playing. He is the portrait [hanging] above the entrance to the board."
Q: "Who has replaced Putin as 'executive director'?" 

Gleb Pavlovsky: "Nobody has yet, and I think we can witness the result every day. To be more exact, the chief executive function has been split and divided between several groups. On such issues as Bashneft or the privatization of Rosneft, only five years ago Putin would undoubtedly have reserved the leading role for himself. And now we have seen him change his position under Sechin's pressure: he started with one, and ended with a diametrically opposing one. Although, of course, all decisions are made in Putin's name."

Q: "But who currently really makes the decisions? [Are they made] by different people in varying situations?"
Gleb Pavlovsky: "Yes, and they form coalitions of varying strength. A single system of decision-making has ceased to exist. We lack an apolitical bureaucracy, which do not care about the change of ministers and prime ministers but just goes about its work. That's why everything has shifted to the level of special interest groups. There are many of them, and they all can be traced back to the president's intimate circle."

Q: "Which of these special interest groups does Usmanov belong to? Or is he all by himself?"
Gleb Pavlovsky: "No, he is definitely not by himself. After all, he did once make an offer to [the search engine] Yandex once, even though he was absolutely uninterested in it and didn't need it. By the way, it was from that moment that the decline of this excellent world-class corporation began. But he did not venture there himself. There are no flows there of the kind he likes and can direct. In this case with Yandex, he was asked, of course, to do it. And I think it was not on the level of some abstract 'Kremlin', but on the highest level. Otherwise, he would not have lifted a finger. I don't know what coalition he belongs to now, but he is definitely closer to one but not to others. And you know, it is unsafe to take a definite stand. You become a potential target for other groups. So they are all very careful there."

Q: "They are careful but are nevertheless cobbling groups together?"
Gleb Pavlovsky: "Yes, there are already groups being formed. You could not expect a joint letter by Sechin and Kadyrov [on investments in Chechnya's oil industry] only a year ago, could you?"

Q: "That's true."
Gleb Pavlovsky: "You couldn't. In Putin's second term, heads would roll for such insolence. But now nobody is bothered, because control has been transferred to a lower level."

Q: "You say that decisions are no longer made by one person, and that the power is starting to explain itself. Are we moving toward a more normal society?"
Gleb Pavlovsky: "We are, because politicization is a normal trend. The years-long de-politicization trend was abnormal. The aspiration to banish conflict, to erase public debate – that was abnormal. Gradually, we started to believe that it had always been like that and that it could go on for 10 or 20 years. Now politicization has begun. And of course, it will reach some state of openness. It will become the norm for us that some people have certain views, we will know it; we will discuss their views. Other people will attack them. All this is normal."

Q: "Navalny responded to the 12-minute clip with a 20-minute monologue. I thought that this time he was upset, Usmanov managed to do it."
Gleb Pavlovsky: "Maybe it's a mistake on his part. I think that Usmanov is so excellent on his own that it was unnecessary to answer him in kind. In my opinion, one could have sufficed with three minutes while simultaneously acknowledging some factual mistakes, and there were some. I think that Navalny is at the moment dizzy with success and believes that everybody will be looking at him whatever he says. He should be more cautious."

Q: "He has challenged Usmanov to a debate. Is this the right move? And will Usmanov agree?"
Gleb Pavlovsky: "Of course it's the right move, because Usmanov will, of course, never agree. In a situation like this, the challenger receives a definite bonus."

Q: "Last time you and I discussed the 'Navalny as Hitler' video, and you said that it was PR people trying to make money, that's why it was so inept."
Gleb Pavlovsky: "I think they made their money."

Q: "Usmanov replied to Navalny without songs or dances but with reasoning. Is it good or bad for the Kremlin?"
Gleb Pavlovsky: "Which Kremlin? Kremlin can be very different. If you mean Putin, I can even hear his intonation. He would say about this clip: "What is the purpose of this?" I am absolutely sure of that. He has always been against such forms of public defense. So this is not coming from Putin. If somebody asked Usmanov to speak publicly, he cannot say now that Usmanov did the wrong thing. He must say that Usmanov was brilliant. I think that nobody will quarrel with Usmanov over this clip. They will say 'You gave him a solid punch. And I'm sure that about half of them will actually think so. Because they are deluding themselves – they are befogged by the Kremlin's former superiority over everyone else. Now this superiority is melting away like the fog. Today the Kremlin is no longer in the vanguard; it is, to some extent, the dregs. Many people don't feel such things."

Q: "Those people, who are in the haze, who presumably asked Usmanov…"
Gleb Pavlovsky: "Why do they interest you so much?"

Q: "I wonder what they will do next, how far their inventiveness in fighting Navalny will take them. "
Gleb Pavlovsky: "You must understand that they are incompetent. We can say it without stories like these. And for some time, incompetent people will continue to be in power. But this incompetence is expressed in more serious matters than such a trifle. We simply have to realize that we are under the temporary administration of a group of incompetent people."


(original source at MEMRI)
==========================================


Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017. Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας