28/2/17

Η δυτική "προπαγάνδα" του "προσφυγικού" προβλήματος μέσα από τα μάτια της Αφρικής


Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics 



Εν όψει των σημαντικών ευρωπαϊκών εκλογικών αναμετρήσεων και άρθρων του διεθνούς τύπου με πολιτικές ή μη σκοπιμότητες για θανάτους προσφύγων στη Μεσόγειο, το μεταναστευτικό ζήτημα παραμένει σε υψηλή ιεράρχηση. Παρά το γεγονός πως επί μακρόν τα φώτα της δημοσιότητας έπεφταν στους πρόσφυγες της Συρίας, θα πρέπει να τονιστεί ότι οι μετανάστες προέρχονται από ένα μεγάλο εύρος της Υφηλίου, με κάθε μία χώρα προέλευσης να παρουσιάζει ειδικές συνθήκες, ωστόσο όλες σχεδόν έχουν δεχθεί την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Τα πιο εμφανή παραδείγματα είναι αυτά της Συρίας, της Λιβύης και του Αφγανιστάν, χώρες οι οποίες αποτέλεσαν στόχους των λεγόμενων «ανθρωπιστικών πολέμων» και των Χρωματιστών Επαναστάσεων. Ωστόσο ο δυτικός «ανθρωπισμός» δεν άφησε πίσω του τίποτα περισσότερο από κατεστραμμένες διαιρεμένες και μη λειτουργικές χώρες οι οποίες μετατράπηκαν σε failed states χάρις την πολιτική ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Αυτό που επίσης διαφεύγει της προσοχής στις συζητήσεις για το μεταναστευτικό είναι πως ένα σημαντικό ποσοστό αυτών που αιτούνται άσυλο σε Ευρώπη και ΗΠΑ προέρχονται από το Κέρας της Αφρικής, ήτοι Σουδάν, Σομαλία, Αιθιοπία και Ερυθραία. Στις συζητήσεις που παρακολουθούμε σε διεθνή ΜΜΕ αποφεύγεται να αναφερθεί ότι η φυγή Σουδανών, Σομαλών και Αιθιόπων δεν αποτελεί καλό οιωνό για το αμερικανικό αφήγημα, καθώς οι ΗΠΑ και η Δύση είναι αυτές που ενεπλάκησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην επικράτεια των χωρών αυτών. Αντιθέτως στην περίπτωση της Ερυθραίας οι αναφορές του ΟΗΕ και των διεθνών ΜΜΕ παρουσιάζουν ένα απύθμενο πηγάδι προέλευσης μεταναστών, με τη διαφορά πως η Ερυθραία αποτελεί μία εκ των χωρών που δε φαίνεται πως υπακούει τις επιταγές των ΗΠΑ.

Η προπαγάνδα του προσφυγικού της Ερυθραίας


Σε γενικές γραμμές η Ερυθραία για τη δυτική κοινή γνώμη είναι ένα έθνος που μέχρι πρότινος διοικείτο από την Αιθιοπία. Χαρακτηρίζεται «Βόρειος Κορέα της Αφρικής», συστηματική καταπατητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διοικούμενη από ένα αιμοσταγή δικτάτορα που βασανίζει τους πολίτες της χώρας του και χρησιμοποιεί μεθόδους καταναγκαστικής εργασίας. Τοιούτο τρόπο η Ερυθραία καταδικάζεται άμεσα από τα λαϊκά δικαστήρια των δυτικών ΜΜΕ και αποτελεί τον αποδιοπομπαίο τράγο του μεταναστευτικού. Στην πραγματικότητα η προπαγάνδα εναντίον της Ερυθραίας είναι τόσο αποτελεσματική, ώστε ΗΠΑ και Ε.Ε. να έχουν αποδεχτεί, ως κοινωνίες πως πρέπει να βοηθήσουν τους μετανάστες από την εν λόγω χώρα, με αποτέλεσμα όλοι σχεδόν οι προερχόμενοι από την Αφρική να χαρακτηρίζονται συλλήβδην κάτοικοι της Ερυθραίας. Ένα αντίστοιχο παράδειγμα ζήσαμε και ζούμε και στην Ελλάδα με την απόδοση της συριακής ταυτότητας σε οποιονδήποτε εισέρχεται στη χώρα εξ ανατολάς…

Μία αποδοχή των ανωτέρω είναι οι δηλώσεις του πρέσβη της Αυστρίας στην Αιθιοπία (29-12-2015), ο οποίος ευθαρσώς παραδέχτηκε πως το 30%-40% όσων μεταναστών έχουν χαρακτηριστεί κάτοικοι της Ερυθραίας είναι στην πραγματικότητα Αιθίοπες. Η κατάσταση αυτή θα μπορούσε να είναι ακόμα χειρότερη αφού πολλές φορές η παραποίηση των στοιχείων δεν επιτρέπει τον ακριβή υπολογισμό του ψεύδους, ενώ πολλοί Αφρικανοί οι οποίοι γνωρίζουν την γενική πολιτική της Ευρώπης στο μεταναστευτικό προσποιούνται ότι απώλεσαν τα διαβατήριά τους και αυτοχαρακτηρίζονται πολίτες της Ερυθραίας που ζητούν άσυλο.

Φυσικά κανένας δε μπορεί να κατηγορήσει τους εν λόγω ανθρώπους όταν οι ίδιες οι ΗΠΑ εφάρμοσαν στοχευμένες πολιτικές και προγράμματα ώστε να προσελκύσουν τους νέους της Ερυθραίας μακριά από τη χώρα.














Σύμφωνα με έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας με τίτλο « Προώθηση εκπαιδευτικών ευκαιριών για αντικαθεστωτικούς νέους της Ερυθραίας» ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ K. McMullen σημείωνε ότι: σκοπεύει να ξεκινήσει την εξέταση των αιτήσεων για φοιτητική βίζα, ανεξαρτήτως της προθυμίας του καθεστώτος να εκδώσει διαβατήριο και βίζα εξόδου στον αιτούντα. Χαρακτήριζε όσους διαθέτουν διαβατήριο και βίζα F1 επί της φόρμας DS-232 «τυχερούς που θα διαφύγουν στις ΗΠΑ». Όσοι θα λάμβαναν βίζα και θα επιτύγχαναν να φύγουν από τη χώρα (με οιοδήποτε τρόπο εννοείται) θα απολάμβαναν καθεστώς πρόσφυγα των Η.Ε. (UNHCR refugee status) και ως εκ τούτου μαζί με τη βίζα που θα χορηγούσε ο ίδιος, ο αιτώντας θα μπορούσε να ταξιδέψει ελεύθερα στις ΗΠΑ.

Λόγω των περιορισμών που έχει επιβάλει το καθεστώς Isaias στην αμερικανική πρεσβεία της Ερυθραίας (Πρεσβεία Asmara) οι ΗΠΑ δεν ανέμεναν την ανάπτυξη εκ νέου υπηρεσιών παροχής πλήρους βίζας. Παρόλα ταύτα σύμφωνα με το εν λόγω έγγραφο η δημιουργία ελπίδας στους νέους της Ερυθραίας, η ευκαιρία για ανώτερη μόρφωση και απόκτησης δεξιοτήτων για την ανοικοδόμηση μίας φτωχοποιημένης χώρας σε μία μετακαθεστωτική εποχή αποτελούν ισχυρά μηνύματα που οι ΗΠΑ μπορούν να αποστείλουν ώστε να δείξουν ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τους ανθρώπους της Ερυθραίας. Πρόκειται δηλαδή ξεκάθαρα για την προετοιμασία μίας γενιάς επαναστατών οι οποίοι εκούσια θα επιθυμήσουν να επιστρέψουν και να ανατρέψουν το καθεστώς επιβάλλοντας μία φιλοαμερικανική πολιτική.

Χρησιμοποιώντας το σιαμαίο δέλεαρ της υποτροφίας σε αμερικανικά πανεπιστήμια και της απόδρασης από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, οι ΗΠΑ και οι Αιθίοπες σύμμαχοί τους κατάφεραν να προσελκύσουν χιλιάδες νέους από την Ερυθραία έτσι ώστε να υπονομεύσουν το καθεστώς της Asmara. Ο αμερικανός πρέσβης έδειξε πως η αμερικανική σκοπιμότητα ήταν να εγκαινιάσει μία μετακαθεστωτική περίοδο, δηλαδή την πτώση του Isaias Afewerki, προέδρου της Ερυθραίας. Ο συνδυασμός της ελπίδας από την Έξοδο στη Δύση και της οικονομικής απομόνωσης μέσω κυρώσεων έχουν υπονομεύσει την ανάπτυξη της χώρας και ως εκ τούτου και την ίδια την κρατική εξουσία.

Αυτή η πολιτική έχει οδηγήσει πολλούς άλλους Αφρικάνους να επικαλούνται ότι προέρχονται από την Ερυθραία, εκβιάζοντας την δυτική πολιτική «ανθρωπισμού». Παρόλα ταύτα η Δύση εκμεταλλεύεται το γεγονός και αποδέχεται το ψεύδος των υπολοίπων Αφρικάνων, πολλοί από τους οποίους προέρχονται και από την «συμμαχική» Αιθιοπία, αρχικά για να μεγεθύνουν την προπαγάνδα τους στο εσωτερικό της «υπερκοινωνίας» της Δύσης και αφετέρου για να αποκρύψουν το γεγονός πως και οι υπόλοιπες αφρικανικές χώρες που προωθούν τη δυτική ατζέντα διαθέτουν λόγους μετανάστευσης στην Ευρώπη.

Κάθε χρόνο περίπου 1,000,000 Αιθίοπες αναζητούν την τύχη τους έξω από τη χώρα τους, μεταναστεύοντας και αναζητώντας μέσα από επικίνδυνες διαδρομές καλύτερες συνθήκες για αυτούς και τα παιδιά τους σε μη φιλόξενα μέρη. Εντός μίας δεκαετίας ο αριθμός αυτός έχει ανέλθει σε 10,000,000 ήτοι το 1/8 του πληθυσμού της χώρας. Το φαινόμενο αυτό δε μπορεί να εξηγηθεί μέσα από τις παρωπίδες της δυτικής προπαγάνδας. Παρόλα ταύτα η Δύση αρνείται να αποδεχτεί πως η «σύμμαχος» κυβέρνηση της Αιθιοπίας έχει χαρακτηριστεί από τους παρατηρητές του ΟΗΕ ως «τελούντες παρακώλυση σε ανθρωπιστική βοήθεια» «ασκούντες τακτικές “καμένης γης” για καταστολή» «υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες» και «ενόχους γενοκτονίας». Οι περισσότεροι από τους μετανάστες της Αιθιοπίας ανήκουν στην εθνοτική ομάδα Oromo η οποία αποτελεί το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας ή την εθνοτική ομάδα των Σομαλών Ogaden. Αμφότερες αυτές οι ομάδες έχουν αντιμετωπιστεί από το καθεστώς της χώρας με τον πλέον ειδεχθή και απάνθρωπο τρόπο παγκοσμίως.

Αυτή η λογική επιλογής μέσω μίας νέας λίστας του Σίντλερ αναγκάζει πολλούς από τους Αιθίοπες μετανάστες να συμμορφώνονται με τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις και να δηλώνουν την εθνικότητα που εξυπηρετεί τη Δύση. Σε αντίθετη περίπτωση η εξασφάλιση ασύλου συγκρούεται με διπλωματικές και γεωπολιτικές ανάγκες της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα η Αιθιοπία επιδοκιμάζεται συνεχώς ως το αφρικανικό success story, με την Παγκόσμια Τράπεζα να την χαρακτηρίζει ως την ταχύτερα αναπτυσσόμενη αφρικανική οικονομία για το 2015-17. Παρά το επικαλούμενο οικονομικό θαύμα ο πληθυσμός της χώρας συνεχίζει να αιμορραγεί μεταναστεύοντας κατά εκατομμύρια και αποδεικνύοντας ότι πέραν της λαμπερής πρωτεύουσας Addis Ababa η χώρα παραμένει μία εκ των φτωχότερων και πιο βίαιων παγκοσμίως.

Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το Νότιο Σουδάν, μία χώρα που δημιουργήθηκε μόλις το 2011, για τον έλεγχο του Σουδάν και την ανάσχεση των κινεζικών επενδύσεων στη χώρα, οι οποίες είχαν φτάσει τα $28 δις. Το Σουδάν, το μεγαλύτερο μουσουλμανικό κράτος της Αφρικής μετά την ανεξαρτησία του το 1956 εισήλθε στη λεγόμενη «Arab League» επεκτείνοντας το αραβικό τόξο στην Αφρική. Αυτό δεν εξυπηρετούσε τους αμερικανικούς σχεδιασμούς με αποτέλεσμα την αναζήτηση υποψήφιων από τη σουδανέζικη νεολαία, οι οποίοι θα αποτελούσαν την επόμενη γενιά της πολιτικής ελίτ της χώρας, όπως ο John Garang, σπουδαγμένος στις ΗΠΑ και αρχηγός του Sudan People's Liberation Army κατά το δεύτερο εμφύλιο της χώρας, που αποτελεί τον πλέον μακροβιότερο της αφρικανικής ηπείρου, από το 1983 έως το 2005.

Ο Garang ήταν ανάμεσα στους στρατιώτες του Gordon Muortat Mayen οι οποίοι εκπαιδεύτηκαν στο Ισραήλ το 1970, εκπαιδεύτηκε ως στρατιωτικός στις ΗΠΑ (Fort Benning, Georgia) και εκπόνησε από το πανεπιστήμιο της Iowa διδακτορική έρευνα για την αγροτική ανάπτυξη του Νοτίου Σουδάν. Μέσα από το στράτευμα οργάνωσε συνωμοτικά την απόσχιση της 105ης Ταξιαρχίας του Σουδάν που έδρευε στο Νότο και να δημιουργήσει το Sudan PLA. Εν τέλει, κατάφερε να ανεξαρτητοποιήσει το Νότιο Σουδάν το 2005 και να οριστεί ο πρώτος Αντιπρόεδρος του νέου κράτους. Μετά το μυστήριο αεροπορικό ατύχημα που οδήγησε στο θάνατό του, τον διαδέχθηκε ο Salva Kiir, ο οποίος διαθέτει φιλικές σχέσεις με την οικογένεια Bush.

Εν τέλει, μέσω του αμερικανικού παρεμβατισμού το Νότιο Σουδάν έχει βυθιστεί σε νέο εμφύλιο το 2013-2015 και γνώρισε τον μεγαλύτερο λιμό στον κόσμο, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 600,000 μετανάστες να αναζητούν την τύχη τους εκτός της χώρας και 1,500,000 εκτοπισμένους στο εσωτερικό αυτής. Παρόλα ταύτα η περιοχή του Νοτίου Σουδάν διαθέτει την τρίτη θέση σε αποθέματα πετρελαίου σε ολόκληρη την υποσαχάρια ζώνη και πλούσια εδάφη σε σίδηρο, διαμάντια, χρυσό, ασήμι, ψευδάργυρο, χαλκό και άλλα μέταλλα. Σήμερα η χώρα έχει αιτηθεί να ενταχθεί στην αγγλική κοινοπολιτεία με την αιτιολογία πως αποτελούσε πρώην βρετανική αποικία και πως συνορεύει με δύο χώρες που αποτελούν μέρος αυτής, ήτοι την Κένυα και την Ουγκάντα. Μία πλούσια χώρα με πεινασμένους πολίτες και φτωχή ανεξαρτησία…

Η Σομαλία παραμένει ένας ζωντανός εφιάλτης για όσους είχαν την ατυχία να γεννηθούν στην επικράτεια μίας χώρας που θεωρείται έθνος-κράτος μόνο κατ’ όνομα. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ περισσότεροι από 1,100,000 Σομαλοί έχουν εκτοπιστεί από τις οικίες τους, ενώ πάνω από 1,000,000 έχουν μεταναστεύσει. Αν συναθροιστούν οι μετανάστες Αιθιοπίας, Νοτίου Σουδάν και Σομαλίας ξεπερνούν το συνολικό πληθυσμό της Ερυθραίας! Παρόλα ταύτα και παρά τις αναφορές του ΟΗΕ η Δύση επιμένει πως η μοναδική χώρα που έχει λόγους μετανάστευσης για ανθρωπιστικούς λόγους είναι η Ερυθραία.

Η σημαντική διαφορά στην εκτίμηση των ανθρωπιστικών αναγκών είναι πως Σομαλία, Αιθιοπία και Νότιο Σουδάν αποτελούν στρατηγικούς συμμάχους των ΗΠΑ, ενώ η Ερυθραία χαρακτηρίζεται ανεπιθύμητη από την Washington. Αυτό από μόνο του αρκεί για την πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας επί του μεταναστευτικού ζητήματος από την Ευρώπη. Οι μετανάστες και τα κυκλώματα διακίνησης, ακόμα και οι εικόνες των πνιγμένων που προβάλλονται σωρηδόν στα δυτικά ΜΜΕ αποτελούν μέρος της προπαγάνδας της Δύσης και της δαιμονοποίησης των χωρών που αυτή επιθυμεί. Αν παρατηρήσει οποιοσδήποτε ποιες είναι οι χώρες που κατηγορούνται ευρέως για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανάγκη αλλαγής του καθεστώτος θα δει πως είναι οι ίδιες χώρες που η Δύση επικαλείται ότι αποτελούν σημείο προέλευσης των αναξιοπαθούντων μεταναστών.

Το πρόσχημα του «προσφυγικού» και το αμάρτημα της ανεξαρτησίας

Η Ερυθραία έχει δαιμονοποιηθεί από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ επειδή δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Πάνω από όλα στην περίπτωση της εν λόγω χώρας προκαλεί το γεγονός πως δεν επιθυμεί την οποιαδήποτε εισχώρηση σε πολιτική ή οικονομική σφαίρα επιρροής, μία επιμονή που μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνη αν άλλες αφρικανικές χώρες παραδειγματιστούν. Η αντίληψη αυτή γεννάται από το γεγονός πως ο Πρόεδρος Afewerki αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε παροχή βοήθειας από το εξωτερικό, επιμένοντας στην άποψη πως η χώρα του πρέπει να σταθεί στα δικά της πόδια.

Η θεωρία αυτή αποτελεί την πεμπτουσία του παναφρικανικού κινήματος, μία αντιγραφή του αντίστοιχου παναραβικού, το οποίο εκπροσωπούσε και ο M. QADDAFI, ο Thomas Sankara, Πρόεδρος της Μπουρκίνα Φάσο και αφρικάνοι μαρξιστές θεωρητικοί όπως ο δολοφονημένος Walter Rodney. Αυτή η θεωρία και ιδεολογία οδήγησε τον Afewerkie να αρνηθεί προ δεκαετίας πακέτο οικονομικής βοήθειας από την Παγκόσμια Τράπεζα ύψους $200 million. Ο ίδιος αργότερα προέβη σε δηλώσεις κατηγορώντας τη Δύση πως 50 χρόνια παρεμβάσεων και εκατομμύρια δολάρια στην μετα-αποικιοκρατική εποχή της Αφρικής δεν προσέφεραν τίποτα στην ανάταση της Ηπείρου από τη διαχρονική φτώχεια. Σύμφωνα με τον ίδιο η δυτική οικονομική βοήθεια είναι ελεημοσύνη και οι ελεημοσύνες δε βοηθούν τους ανθρώπους για να αλλάξουν τη ζωή τους.

Επίσης ένας άλλος σημαντικός λόγος για τη διατήρηση του καθεστώτος παρία της Ερυθραίας είναι η επίμονη άρνηση της χώρας να έχει οποιαδήποτε συνεργασία με την AFRICOM ή οποιαδήποτε άλλη αμερικανική στρατιωτική αποστολή. Αυτό αποτελεί ένα μοναδικό παράδειγμα σε ολόκληρη την αφρικανική Ήπειρο το οποίο έχει ακολουθήσει μονάχα η επίσης δαιμονοποιημένη και καταπιεσμένη Ζιμπάμπουε.

Η δαιμονοποίηση του Afewerki και της κυβέρνησής του προκαλεί εύλογα απορίες, ωστόσο η ιστορική συμπεριφορά της Δύσης και των ΗΠΑ προς τους ηγέτες των αφρικανικών κρατών που πρέσβευαν αυτοδιαχείριση της αφρικανικής ηπείρου είναι γνωστή και αποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η Δύση διαχειρίζεται την προπαγάνδα επί ανάλογων ζητημάτων. Επί της ουσίας, η Δύση που πρεσβεύει φιλανθρωπικά κίνητρα δράσης και κατηγορεί διάφορες κυβερνήσεις της αφρικανικής και αραβικής ζώνης είναι η πρώτη που διατηρεί και εκμεταλλεύεται τη ρατσιστική ρητορική.

Η ευκολία με την οποία δαιμονοποιούνται στο δυτικό λαϊκό αίσθημα συγκεκριμένες κυβερνήσεις που δεν εξυπηρετούν τις δυτικές σκοπιμότητες πηγάζει απευθείας από τη ρατσιστική θεώρηση που οι δυτικές κοινωνίες διαθέτουν περί ανωτερότητας του δυτικού πολιτισμού και της υπερκοινωνίας στην οποία ανήκουν καθώς και της αυθαίρετης θεώρησης περί μηδενικής ικανότητας αντίληψης που άραβες και αφρικάνοι διαθέτουν επί «ανθρωπιστικών και δημοκρατικών ζητημάτων».

Ωστόσο, κανείς δεν αναλύει πως η επιβίωση σε συνθήκες μεσαίωνα που η Δύση επιβάλει σε αυτές τις περιοχές δεν είναι εφικτή αν δεν εφαρμοστούν ανάλογες μεσαιωνικές μέθοδοι που η ίδια η Δύση εφάρμοσε κατά την ανάπτυξη της «υπερκοινωνίας» της. Δεν πρόκειται δηλαδή για διαφορά χρώματος ή γεωγραφικής προέλευσης αλλά για διαφορά χρονικού σημείου ανάπτυξης των κοινωνιών και συνεχιζόμενων κωλυμάτων που η Δύση φρόντισε να αναπτύσσει από την εποχή της αποικιοκρατίας μέχρι και σήμερα. Ως εκ τούτου ιδέες ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης αποτελούν κόκκινο πανί για κάθε Μεγάλη Δύναμη της «δυτικής αρείας κοινωνίας», αφού αμφισβητούν τα γεωπολιτικά και οικονομικά δικαιώματα αυτής επί μίας διαλυμένης, αλλά πλούσιας σε φυσικούς πόρους επικράτειας.

Η διαδικασία κοινωνικής εξέλιξης σε μία περιοχή η οποία μαστίζεται από άκρη σε άκρη με φαινόμενα βίας, γενοκτονίας, λιμού και άλλων μορφών υπαρξιακών κρίσεων είναι μία επίπονη διαδικασία. Όπως συνέβη ιστορικά και στην Ευρώπη η ανακάλυψη εννοιών, όπως ανθρώπινα δικαιώματα και δημοκρατία είναι μία διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί από τους ίδιους τους ανθρώπους, ασχέτως του απαραίτητου χρόνου και των δυσκολιών που θα παρουσιαστούν και δε μπορεί να επιβληθεί διά της βίας από «ανθρωπιστικές» δυνάμεις, οι οποίες νομίζουν πως διαθέτουν τη γνώση του «ανθρωπισμού» και μέσα στην ανθρώπινη μεγαλοψυχία τους ρίχνουν βροχή από βόμβες και υπονομεύουν, αποσταθεροποιούν και καταστρέφουν χώρες σε κάθε γωνία του πλανήτη.

Οι πρόσφυγες πρέπει να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια και σεβασμό, εντός κάποιων νομικών ορίων που προκύπτουν από την έννοια του πρόσφυγα. Η διαστρέβλωση των εννοιών και η ala cart μετάφραση των νόμων δεν αποτελεί σεβασμό αλλά εκμετάλλευση και ως εκ τούτου οι υποστηρικτές τέτοιων θεωριών είναι συνυπεύθυνοι για τα προβλήματα που βιώνουν οι πρόσφυγες σε κάθε γωνία του πλανήτη. Δεν θα έπρεπε να απλοποιείται ο πόνος τους ή να χρησιμοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι του προβλήματος εξτρεμισμού που βιώνει η Υφήλιος. Ωστόσο εξίσου δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται για μικροπολιτικούς και ιμπεριαλιστικούς σκοπούς η κυνική εκμετάλλευση και προπαγάνδα για πολιτικά και διπλωματικά οφέλη της Δύσης. Η μεταναστευτική ροή είναι απότοκο των πολιτικών της «Αυτοκρατορίας» της Δύσης, της ίδιας κοινωνίας που μετατρέπει την κρίση σε δυνητικό όπλο αποσταθεροποίησης και πολέμου.





==========================================
 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας