27/3/17

Πώς η αρχαιοελληνική δημοκρατία μετατράπηκε σε αμερικανική δικτατορία.


http://loreejoe.deviantart.com/art/Error-404-Democracy-Not-Found-314262717





Γράφει ο Πολυεύκης

Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics & Daily News 


Αν και παγκοσμίως υπάρχει ένα μεγάλο εύρος μοντέλων διακυβέρνησης, παρόλα ταύτα θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτά διαιρούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τη «Δυτική Δημοκρατία» και την «Εθνική Δημοκρατία». Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να δούμε τα πολιτικά συστήματα των ΗΠΑ και της Ε.Ε. με μοναδικές εξαιρέσεις την Ουγγαρία και την Πολωνία, ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε τα πολιτικά συστήματα της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, τα οποία η Δύση χαρακτηρίζει ως δικτατορίες, ελέω της σημασίας και της σχετικής θέσης του ανώτερου πολιτειακού άρχοντα με την υπόλοιπη επίσημη κυβέρνηση. Κάποια συστήματα διακυβέρνησης μπορεί να βρίσκονται στον χώρο μεταξύ των δύο αυτών μεγάλων κατηγοριών, ωστόσο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τείνουν περισσότερο προς κάποια πλευρά.

Οι μηχανισμοί της «δημοκρατικής μόχλευσης»

Οι ΗΠΑ επιθυμούν οι χώρες να ακολουθούν το μοντέλο της «Δυτικής Δημοκρατίας», όχι τόσο λόγω ιδεολογίας, αλλά περισσότερο λόγω της ευκολίας που το σύστημα αυτό παρουσιάζει στη μόχλευση αποτελεσμάτων και την παρέμβαση στον κύκλο διαδοχής των κυβερνήσεων, μέσω προβλέψιμων αποτελεσμάτων. Η «Δυτική Δημοκρατία» δεν περιλαμβάνει απλά ένα μηχανισμό στήριξης τακτικών εκλογικών αναμετρήσεων, αλλά αποτελεί εξέχουσα πολιτική κουλτούρα η οποία διαθέτει «λομπίστες», δηλαδή νόμιμους τελούντες δωροδοκιών, «ανεξάρτητα ΜΜΕ» τα οποία προάγουν συγκεκριμένες γραμμές και ελέγχονται από περιορισμένο αριθμό κρατικοδίαιτων προσωπικοτήτων και «ακτιβιστές», δηλαδή «πολιτοφυλακές του συστήματος».

Οι «Εθνικές Δημοκρατίες» μπορεί να διαθέτουν επίσης κάθε μία από τις τρεις προαναφερόμενες κατηγορίες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ωστόσο δεν ακολουθούν τυφλά τη μαξιμαλιστική προσέγγιση αντιγραφής και εφαρμογής κάθε χαρακτηριστικού αυτών ή της ανακύκλωσης των διεργασιών τους, χωρίς την ύπαρξη κάποιας αιτίας. Εν ολίγοις, οι «Εθνικές Δημοκρατίες» είναι οπαδοί της αιτιότητας και της λογικής της διαδοχής δράσης και αντίδρασης. Η λειτουργία των τριών προαναφερόμενων εργαλείων έχει διαμορφωθεί, βάσει των ειδικών συνθηκών που επικρατούν σε κάθε χώρα και δεν έχει εισαχθεί ως συστημικό όπλο περιοδικής πρόκλησης νομιμοφανών ανατροπών καθεστώτων.

Η Δύση εισάγει, προωθεί και επιβάλει τους μηχανισμούς αυτούς στην προώθηση της «Δυτικής Δημοκρατίας» ώστε να δύναται να ελέγξει ένα πολίτευμα, το οποίο σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν «Εθνικό», μέσω του πολιτικού κώδικα που διέπει τα νέα πολιτειακά σχήματα και εξηγεί και τη θέρμη με την οποία οι ΗΠΑ προωθεί τη «Δυτική Δημοκρατία» από την εποχή της λήξης του «Ψυχρού Πολέμου», υπό την ηθική δικαίωση της «εθνικής ασφάλειας» και της «προάσπισης των συμφερόντων» της χώρας-στόχου. 

Η περίπτωση αποτυχίας των «δημοκρατικών μηχανισμών» μόχλευσης

Σε αρκετές περιπτώσεις η Washington απέτυχε στην εκούσια εφαρμογή της νόρμας της «Δυτικής Δημοκρατίας» και της μετατροπής των ανεξάρτητων «Εθνικών Δημοκρατιών», με αποτέλεσμα να καταφύγει σε πιο βίαιες μεθόδους, όπως οι «Χρωματιστές Επαναστάσεις», Μη συμβατικούς Πολέμους και την αμαλγάμωση των δύο αυτών μεθόδων μέσω των Υβριδικών Πολέμων. Με αυτούς του τρόπους οι ΗΠΑ εκβίασαν τη «Ρύθμιση του Καθεστώτος» (συγκαταβατική αποδοχή), την Αλλαγή του Καθεστώτος (ανατροπή) ή την «Επανεκκίνηση του Καθεστώτος» (συνταγματική αναθεώρηση).

Οι «Εθνικές Δημοκρατίες» συνήθως είναι δομημένες με τέτοιο τρόπο που τις καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτες κατά την αναπόφευκτη αλλαγή ηγεσίας. Όταν ο Εθνικός Ηγέτης αποβιώσει, παραιτηθεί ή λήξει απλά η θητεία του οφείλει να ανεβρεθεί ο αντικαταστάτης του, μία διαδικασία που εγκυμονεί κινδύνους αστάθειας. Σε αυτό το σημείο η «Δυτική Δημοκρατία» μπορεί να βρει το απαραίτητο κενό που απαιτείται ώστε να επηρεάσει τις εξελίξεις προς συμφέρον της.

Η λειτουργία των «επτά πυλώνων» της Δημοκρατίας

Οι Υβριδικοί Πόλεμοι αποτελούν το modus operandi αυτού του εγχειρήματος και η τελική έκβαση αυτού οφείλεται αποκλειστικά στην ενότητα της δομής του «Βαθέως Κράτους». Η εν λόγω δομή αναφέρεται στις μόνιμες ηγεσίες Ενόπλων Δυνάμεων, Υπηρεσιών Πληροφοριών, και Διπλωματικών Μηχανισμών, οι οποίες ελέγχουν τις δομικές εργασίες αμφοτέρων των δύο τύπων Δημοκρατίας, παράλληλα με το «Ανοιχτό Κράτος» της ακαδημαϊκής, ενημερωτικής, κοινοβουλευτικής και της οικονομικής ελίτ. 



Στο σύνολό τους αυτοί οι επτά πυλώνες εξουσίας διαμορφώνουν τα σύγχρονα κράτη, ανεξαρτήτως προσανατολισμού αυτών, ωστόσο στις «Εθνικές Δημοκρατίες» η εν λόγω δομή είναι πιο επιρρεπής κατά την διαδικασία ανταγωνισμού εξουσίας μεταξύ του «Βαθέως» και του «Ανοιχτού» κράτους, η οποία παρατηρείται κατά την αλλαγή ηγεσίας. 








Σχετικά παραδείγματα «Εθνικών Δημοκρατιών» που διήλθαν επιτυχώς της ατραπού αλλαγής ηγεσίας είναι το Τουρκμενιστάν και προσφάτως το Ουζμπεκιστάν, ενώ αρκετές χώρες όπως η Ζιμπάμπουε, το Καμερούν, η Γουινέα και η Αλγερία αναμένεται αργά ή γρήγορα να εξαναγκαστούν σε αυτή τη διαδικασία με ασαφή αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι χώρες που επίκειται να αναζητήσουν αλλαγή ηγεσίας ανήκουν στην αφρικανική ζώνη. Η επιτυχία της διαδικασίας έγκειται στην ετοιμότητα και συνοχή των Δυνάμεων Ασφαλείας και του στρατού να διατηρήσει την τάξη και φυσικά στην ταχύτητα της προσαρμογής του νέου ηγέτη στα πολιτικά και κρατικά δεδομένα. Σε περίπτωση που οι προσωπικές φιλοδοξίες οδηγήσουν σε σύγκρουση των δομών ασφαλείας ή εξουσίας, τότε τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. 

Η απειλή για την «Εθνική Δημοκρατία» 

Σε κάθε παράδειγμα «Εθνικής Δημοκρατίας» η παραίτηση, ολοκλήρωση θητείας ή θάνατος του ηγέτη αποτελούν σκανδαλισμό του Υβριδικού Πολέμου και απελευθερώνει μία σειρά προσχεδιασμένων προκλήσεων αστάθειας, με τα σενάρια να εξαρτώνται από την προαναφερόμενη πυγμή που θα επιδείξουν οι Δυνάμεις Ασφαλείας, την ενότητά τους και φυσικά την πίστη που θα επιδείξουν οι «αντικαθεστωτικοί» στο σχεδιασμό τους. 

Στην περίπτωση της Συρίας είδαμε πως η αλλαγή ηγεσίας επιτεύχθηκε εν μέσω σοβαρών επιπλοκών, οι οποίες γιγαντώθηκαν λόγω της χαμηλής ταχύτητας αναπλήρωσης του κενού του Hafez Al Assad, μετά από 29 χρόνια διακυβέρνησης. Ο Bashar Al Assad αντιμετώπισε την «Άνοιξη της Δαμασκού» η οποία φύτεψε τον σπόρο της ανατροπής στη συριακή κοινωνία και με την κατάλληλη δυτική υποβοήθηση είχαμε το συριακό εμφύλιο. Βασικό στοιχείο σε αυτό το σημείο ήταν οι προσωπικές φιλοδοξίες μέρους των ανώτερων αξιωματικών του στρατού. 

Σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να προεξοφλήσουμε την πορεία μίας «Χρωματιστής Επανάστασης», από τη στιγμή που δε μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε αντικειμενικές πληροφορίες για το επίπεδο συνοχής των Δυνάμεων Ασφαλείας και της πεποίθησης και επιμονής των αντιεξουσιαστών. Ωστόσο, είναι δεδομένο πως οι ΗΠΑ και οι στρατευμένες ΜΚΟ αναμένουν σημάδια αδυναμίας κάθε πολιτικού συστήματος το οποίο έχουν στοχοποιήσει για την εφαρμογή των σχεδίων τους, τα οποία ανά τακτά χρονικά διαστήματα ανατροφοδοτούνται και τροποποιούνται, ώστε να δύναται η ταχεία ανάπτυξή τους για την διάσπαση του «Βαθέως» και του «Ανοιχτού» κράτους, μέσω της υπονόμευσης της συνεργασίας των επτά πυλώνων εξουσίας της Δημοκρατίας που προαναφέρθηκαν. 

Η επίδραση των ΗΠΑ και των μηχανισμών τους στα δημοκρατικά πολιτεύματα μοιάζει αρκετά με το μύθο των Σειρήνων στην Οδύσσεια. Η Washington επιχειρεί να δελεάσει και να αποτραβήξει την προσήλωση των εκπροσώπων του κράτους, από την ελίτ των επτά πυλώνων της Δημοκρατίας, έως και τον πιο απλό πολίτη που αποτελεί μέρος αυτού του συστήματος. Αυτό σημαίνει πως ο κάθε πολίτης θα πρέπει να μείνει επικεντρωμένος στον εθνικό σκοπό, (εφόσον υπάρχει τέτοιος) για την διατήρηση της ασφάλειας και της εξέλιξης της χώρας του, χωρίς να αποσπάται από το μεθυστικό τραγούδι των «Σειρήνων της Δύσης». 

Η απειλή για το ελληνικό έθνος 

Αυτό προϋποθέτει πως το κράτος οφείλει να διαθέτει αντίστοιχες υβριδικές άμυνες μέσω δικών του ΜΚΟ και προγραμμάτων εκπαίδευσης των πολιτών του, που θα ενισχύουν τις έννοιες της πατρίδας και του έθνους. Στο παρελθόν κάθε χώρα προωθούσε τις έννοιες αυτές από παιδική ηλικία έτσι ώστε οι πολίτες της να μάχονται με σθένος έναντι των εθνικών κινδύνων. Από τη στιγμή που αυτοί οι κίνδυνοι δεν εξαλείφθηκαν είναι αδιανόητο να εγκαταλείπονται οι εν λόγω μηχανισμοί. Ωστόσο, ιδιαίτερα στην περίπτωση της χώρας μας, η απομάκρυνση των επτά πυλώνων της Δημοκρατίας αναμεταξύ των, ιδίως με την αφαίρεση μέρους αυτών επ’ ωφελεία της Ε.Ε. οδήγησε στην εκποίηση του έθνους και στην υφαρπαγή των μηχανισμών άμυνας. 

Άλλωστε ο τρόπος που αυτοί οι πυλώνες συνεργάζονται μεταξύ τους είναι μοναδικός για κάθε χώρα και δε μπορεί να ενταχθεί σε καλούπια, γεγονός που δικαιολογείται και από τη μοναδικότητα της κουλτούρας ενός εθνικού συνόλου. Ως εκ τούτου, η στήριξη του έθνους σε νόρμες μίας ετερόκλητης ένωσης αποτελεί μία αυτοκτονική επιλογή και καταδικάζει αυτό στη λήθη. Εφόσον η οικονομική συνεργασία, περιέργως, διέρχεται από την εθνική ώσμωση των ευρωπαϊκών λαών, τότε θα πρέπει αν αποδεχτούμε την ταυτότητα του δολοφόνου του έθνους μας, της γλώσσας μας, της θρησκείας μας, της ιστορίας μας και των πάτριων εδαφών μας. Πολύ απλά όταν ανακατεύεις νερό και κρασί δε μπορείς να απαιτείς να έχεις είτε το ένα είτε το άλλο είδος. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο Γάμος της Κανά και πάλι μόνο για όσους πιστεύουν…




========================================== 


 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017. 



 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας