Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Υβριδικός Πόλεμος στην Τουρκία . Το μέλλον ενός εικονικού σουλτάνου



Πρόλογος Geopolitics and Daily News:
Στην Τουρκία ξεκίνησε και επίσημα η προεκλογική εκστρατεία των κομμάτων ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου για τη συνταγματική μεταρρύθμιση. Παρά τις άοκνες προσπάθειες του προέδρου Ερντογάν να πείσει τους Τούρκους πολίτες τόσο εντός, όσο και εκτός Τουρκίας για τα οφέλη της ενίσχυσης των προεδρικών εξουσιών, οι επόμενες εβδομάδες καθώς και το ίδιο το δημοψήφισμα, δεν θα είναι περίπατος.

Ο τρόπος με τον οποίο πέρασαν από την Εθνοσυνέλευση οι βαθιές αλλαγές που θα μετατρέψουν το πολίτευμα σε προεδρική δημοκρατία, δεν έχει επιτρέψει στην κοινωνία να ενημερωθεί σωστά. Με την μεγάλη πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης να στηρίζει την κυβέρνηση, με τον φόβο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που τιμωρεί άμεσα οποιαδήποτε κριτική κατά του προέδρου και πολύ εύκολα οδηγεί διαφωνούντες στο δικαστήριο, η εκστρατεία για το δημοψήφισμα ελάχιστα αναμένεται να διαφωτίσει το εκλογικό σώμα.


Για το λόγο αυτό επαναδημοσιεύουμε το άρθρο του ειδικού μας συνεργάτη Πολυδεύκη, το οποίο είχε γράψει αμέσως μετά το τρομοκρατικό χτύπημα της Πρωτοχρονιάς στην Κωνσταντινούπολη, ένα άρθρο όπου εξηγεί το δόγμα του σοκ και δέους στην γειτονική χώρα. 





Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics and Daily News 



Η πολιτική κατάσταση στην Τουρκία φαίνεται πως δε γνωρίζει από εορταστικό πρόγραμμα. Πρώτη ημέρα του χρόνου και το τρομοκρατικό χτύπημα στην Κων/πολη ήρθε να μας υπενθυμίσει ποιο είναι το παρόν και το μέλλον που επιφυλάσσει το 2017: Τρόμος στην περιφέρειά μας!

Μετά την εν λόγω τρομοκρατική επίθεση και τη δολοφονία του ρώσου Πρέσβη στην Τουρκία, ενισχύεται σταδιακά η υποψία της συνεργασίας του τουρκικού κομματικού παρακρατικού μηχανισμού με τους «τρομοκράτες». Η πολιτική κατάσταση στη Γείτονα διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά ενός υβριδικού πολέμου: Μία αποτυχημένη Έγχρωμη Επανάσταση, ένα αποτυχημένο πραξικόπημα, πολιτική αστάθεια, κοινωνική διάσπαση, τρομοκρατικά χτυπήματα και οικονομικός πόλεμος. Ας δούμε όμως, ενδελεχώς, τις λεπτομέρειες των εξελίξεων στην Άγκυρα.



Διαδικτυακές Διαρροές

Το Σεπτέμβριο του 2016 η ακροαριστερή τουρκική ομάδα χάκερ «RedHack» κατόρθωσε να αποκτήσει πρόσβαση στους λογαριασμούς του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του BERAT ALBAYRAK, Υπουργού Ενεργείας και γαμπρού του Τούρκου Προέδρου. Το 15σέλιδο έγγραφο διέρρευσε σε τουρκικά αντιπολιτευόμενα μέσα και περιείχε σχεδόν 60000 ηλεκτρονικά μηνύματα, τα οποία δημοσιεύθηκαν στον ιστότοπο WIKILEAKS το Δεκέμβριο του 2016.

Τα ανωτέρω μηνύματα διαμοιράστηκαν στους Τούρκους δημοσιογράφους παρέχοντας καυτές αποδείξεις για την ενημέρωση που η τουρκική κυβέρνηση είχε επί του θέματος της διακίνησης όπλων προς το IS, για το παρασκήνιο της απομάκρυνσης DAVUTOGLU, για τις πετρελαϊκές συναλλαγές της Τουρκίας με τους Κούρδους του Β. Ιράκ και τον τρόπο που η Άγκυρα παρέκαμπτε την επίσημη κυβέρνηση της Βαγδάτης (δημιουργώντας προβλήματα στην Ουάσινγκτον), αλλά και για μέλος του Δ.Σ. του ομίλου ΜΜΕ DOĞAN (στον οποίο ανήκουν η HÜRRIYET και το CNN TÜRK) το οποίο επιχείρησε να περάσει την κυβερνητική θέση στα ΜΜΕ του ομίλου.

Αν και δεν είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο συντάκτης του ανωτέρω εγγράφου με την ονομασία FIZIBILITE, ωστόσο φαίνονται εύκολα οι ηλεκτρονικές διαδρομές που έχει ακολουθήσει. Το σημαντικό στην υπόθεση αυτή είναι πως τα μηνύματα για τον έλεγχο των ΜΜΕ και της παρουσίασης της κυβερνητικής θέσης αποστέλλονται στις 21 Ιουνίου 2013στον αδελφό του BERAT, SERHAT ALBAYRAK, ο οποίος επίσης διαθέτει θέση διευθύνοντα συμβούλου στον όμιλο ΜΜΕ TURKUVAZ. Η σημασία της ημερομηνίας έγκειται στο γεγονός ότι τρεις εβδομάδες πριν την εν λόγω ηλεκτρονική αλληλογραφία είχε προηγηθεί η έναρξη των διαδηλώσεων στο Πάρκο Gezi, μία Έγχρωμη Επανάσταση εκατομμυρίων νέων που διαμαρτύρονταν εναντίον του αυταρχισμού και των ισλαμιστικών τάσεων του καθεστώτος Erdoğan.

Οι διαρροές αυτές δε διαθέτουν διαφορετική πηγή από την ίδια που οργάνωσε και χρηματοδότησε αυτές τις διαδηλώσεις. Ουσιαστικά είναι άκυρο να επαναστατούν οι νέοι της Τουρκίας μετά από 10 και πλέον χρόνια εξουσίας του παράφρονα Erdoğan. Τέτοιες τακτικές ηλεκτρονικής οργάνωσης έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από αμερικανικούς κύκλους στο πρώην Ανατολικό Μπλοκ. Το κίνητρο για την ειρηνική ανατροπή –εκ μέρους της Ουάσινγκτον – του Τούρκου Προέδρου ήταν οι τάσεις ανεξαρτητοποίησής του, όπως αυτές είχαν εκδηλωθεί το 2003 στον δεύτερο πόλεμο εναντίον του Ιράκ και το 2011 στην ανοιχτή διαφοροποίηση της θέσης του από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ για το θέμα της Λιβύης.

Η τουρκική αντίδραση
Η Κυβέρνηση, τότε, είχε επιδείξει ένα σημαντικό «τρωτό» σημείο της. Ενώ με αμφίβολες και εν μέρει «μαφιόζικες» μεθόδους είχε ποδηγετήσει ή εκφοβίσει τα ΜΜΕ της χώρας, παράβλεψε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία στην περίπτωση του Gezi ήταν ο καταλύτης για τις διαδηλώσεις που έθεσαν εν αμφιβόλω την εξουσία στην Τουρκία. Ήταν το TWITTER που ενημέρωνε τον κόσμο και παρείχε συνεχώς πληροφορίες, όταν το CNN TÜRK προέβαλλε ντοκιμαντέρ για τους πιγκουίνους (εν αντιθέσει με το διεθνές CNN).

Ακολούθησε η γνωστή δίωξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που αποδείχτηκαν «πεδίον δόξης λαμπρόν» για τους αντιφρονούντες, με τον Τούρκο Πρόεδρο να αποκαλεί το TWITTER μάστιγα. Ωστόσο οι διεθνείς συμβάσεις που είχαν υπογραφεί από την Τουρκία με τους οργανισμούς που διαχειρίζονται τα δικαιώματα αυτών των μέσων ήταν απαγορευτικές, ως προς τις ρήτρες τους. Η Άγκυρα έπρεπε να βρει μία λύση και αυτή ήταν η χρήση των ιδίων των μέσων επ’ ωφελεία της.

Στην ανάλυσή της, η τουρκική κυβέρνηση κάνει τον απολογισμό του «Gezi». Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ (τα υπόλοιπα πατάχθηκαν με ακραίες φασιστικές μεθόδους) δεν ενήργησαν δυναμικά απέναντι στην «παραπληροφόρηση» και στις «προκλήσεις» της εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Η υπεροχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είχε φανεί ξεκάθαρα. Σε έγγραφό της η κυβέρνηση του τουρκικού καθεστώτος αναφερόταν σε «κεντρικό μηχανισμό», ο οποίος αποκαλείται αορίστως, ο οποίος έδωσε εντολή σε Αλεβίτες, Κούρδους και ψηφοφόρους του CHP να ξεσηκωθούν, ώστε να δωθεί η εντύπωση της λαϊκής εξέγερσης. Εφόσον ευσταθούν οι ισχυρισμοί των Τούρκων, τότε γίνεται λόγος για ένα γιγαντιαίο εγχείρημα του οποίου την πατρότητα θα μπορούσε να διεκδικήσει μόνο ένας συγκεκριμένος παγκόσμιος δάκτυλος…

Η απόφαση της κυβέρνησης του AKP ήταν να δημιουργηθεί ένα εικονικό συνεργείο, το οποίο θα τιθάσευε τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με στόχο την άμεση διείσδυση των μελών του στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου, προκειμένου να γίνουν υποβολείς των χρηστών του. Ο Erdoğan επιχειρούσε να αντεπιτεθεί με τον ίδιο τρόπο εναντίον των τρωτών σημείων του «αντιπάλου». Το «εικονικό συνεργείο» θα ξεσήκωνε το λαϊκό αίσθημα μέσω της αποκάλυψης της ταυτότητας των αντιπάλων, των επαφών τους, του παρελθόντος τους και των οικονομικών συναλλαγών τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων, ήταν ο σύλλογος οπαδών της ομάδας CARSI, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις διαδηλώσεις του GEZI και λάμβανε εντολές από έναν αρμένιο επιχειρηματία.

Ο «εικονικός στρατός»

Το «εικονικό συνεργείο» έχει εντολή να χρησιμοποιήσει τη μουσική, την αργκό, τη σάτιρα, τα παιχνίδια των Η/Υ, τις ταινίες (Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής), τον αθλητισμό (ποδοσφαιριστής της GALATASARAY αγκαλιάζει αστυνομικό που περιφρουρεί σε ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό αγώνα της ομάδας του μετά από τρομοκρατική επίθεση) με τέτοιο τρόπο ώστε να ανασύρει στην επιφάνεια τους μεγαλύτερους φόβους του συντηρητικού κόσμου και στη συνέχεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.

Η ανωτέρω δραστηριότητα είναι το κοινώς αποκαλούμενο τρολάρισμα! Ο στρατός των τρολ της Τουρκίας αποτελούταν αρχικά από 4 επαγγελματίες ειδικούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με εξαίρετη γνώση ξένων γλωσσών, 14 εθελοντές ακαδημαϊκούς με εξειδίκευση στην ιστορία, τις πολιτικές επιστήμες και την οικονομία, δύο πρώην στρατιωτικούς με γνώσεις επί Ψυχολογικού Πολέμου και 5-8 τεχνικούς και γραφίστες. Για το προσωπικό, τους χώρους εργασίας και τον τεχνικό εξοπλισμό διετέθησαν $ 209.000.

Ο γρίφος πίσω από το ομαλό πραξικόπημα

Ασφαλώς το φιλόδοξο εγχείρημα δε μπορούσε να υλοποιηθεί από μία ολιγομελή ομάδα ως αυτή αναφέρεται άνωθεν. Η 24ωρη παρακολούθηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η ανατροφοδότησή τους με διάφορες θεωρίες που διοχέτευε το «εικονικό συνεργείο» δεν ήταν δυνατή με μία χούφτα ανθρώπων. Τρεις μήνες μετά την έναρξη λειτουργίας του «εικονικού συνεργείου» ο αριθμός των μελών του τουρκικού στρατού τρολ έφτανε τα 6000 άτομα!

Φυσικά ο στρατός αυτός δεν αρκεί από μόνος του για τον πλήρη έλεγχο του διαδικτύου. Έτσι ο Erdoğan απαγορεύει κάθε τόσο την πρόσβαση στο TWITTER και στο YOUTUBE, ειδικά όταν έχει προηγηθεί σφοδρή τρομοκρατική επίθεση ή όταν διενεργούνται έρευνες για διαφθορά στους κόλπους του AKP. Επί παραδείγματι μετά τη σύλληψη των κούρδων πολιτικών στις αρχές Νοεμβρίου του 2016 δεν υπήρχε επί ημέρες η δυνατότητα σύνδεσης στο διαδίκτυο σε 11 κουρδικές επαρχίες.

Μόνο τη νύχτα της 15ης Ιουλίου, τη νύχτα του πραξικοπήματος για την Τουρκία, όλα κύλησαν ομαλά… Τη νύχτα δηλαδή που όλα ήταν φαινομενικά πιο δύσκολα για τον Τούρκο Πρόεδρο, συγκρινόμενα με καταστάσεις αποκάλυψης φαινομένων διαφθοράς για συγγενικά του πρόσωπα ή ακόμα και την Έγχρωμη Επανάσταση του 2013, ο Erdoğan δεν απαγόρευσε την πρόσβαση στο διαδίκτυο, δίνοντας αφορμή σε αρκετούς παρατηρητές να αμφιβάλουν για την επίσημη κυβερνητική θέση ως προς το πραξικόπημα. Άλλωστε επ’ αυτού δεν υπάρχει τίποτα καταχωρημένο στην ηλεκτρονική αλληλογραφία του γαμπρού του Erdoğan…

Ωστόσο μία δεύτερη μετάφραση του πραξικοπήματος και της διαδικτυακής στήριξης του AKP, με την οποία εν τέλει κατάφερε να διατηρήσει ο Τούρκος Πρόεδρος την εξουσία του, είναι πως το «εικονικό συνεργείο» που έχει συσταθεί ανέλαβε δράση άμεσα και πέτυχε να πάρει το πάνω χέρι σε αυτή την εικονική μάχη από το πρώτο λεπτό. Αν συνδυάσουμε το γεγονός με την ενίσχυση του ισλαμοφασισμού και του θεοκρατισμού στην Τουρκία, αλλά και με την εικόνα εκατοντάδων φανατικών ισλαμιστών στα κοινωνικά περίπολα των μεγαλουπόλεων τότε μπορούμε να αντιληφθούμε τις δυσκολίες επιτυχίας του πραξικοπήματος. Άλλωστε όπως θα δούμε και παρακάτω η διαδικτυακή φασιστική δράση του Τούρκου Προέδρου δεν σταματά στο αποτυχημένο πραξικόπημα…

Ο παραλογισμός του νέο-οθωμανικού αυταρχισμού

Το 1785 το αμερικανικό κογκρέσο αποφάσισε πως το δολάριο θα αποτελεί το κοινό νόμισμα για τις συναλλαγές μεταξύ των αμερικανικών πολιτειών. Η παράνομη χάραξη του δολαρίου χαρακτηρίστηκε ποινικό αδίκημα και διωκόταν. Σήμερα, 232 χρόνια αργότερα, ξ κατοχή του ίδιου του δολαρίου, σε μία χώρα που βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αποτελεί παράνομη πράξη και όποιος το κατέχει χαρακτηρίζεται προδότης! Στην Τουρκία, όποιος διαθέτει συνάλλαγμα ή ως τουρίστας διαθέτει έστω και ένα δολάριο δύναται να συλληφθεί.

Η κατοχή του γνωστού μας «μονοδόλαρου» για το τουρκικό καθεστώς αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση. Τούτο ξεκίνησε επειδή υποκινητής του αποτυχημένου πραξικοπήματος θεωρήθηκε ο Gülen που διαβιεί στις ΗΠΑ και μαζί με αυτόν διώκονται και οι οπαδοί του. Το γεγονός πως οι διώξεις εναντίον των φερόμενων αντιφρονούντων έχουν χάσει κάθε μέτρο, με αποτέλεσμα να διώκονται επιχειρηματίες, δημόσιοι υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, ποδοσφαιριστές, καλλιτέχνες κ.α. αδιακρίτως δεν έχει μείνει απαρατήρητο. Η επίσημη θέση της κυβέρνησης στο εν λόγω ερώτημα είναι η θέση που έχει διαρρεύσει από το «εικονικό συνεργείο»: Όλοι οι συλληφθέντες πραξικοπηματίες είχαν στην τσέπη τους ένα «μονοδόλαρο», το οποίο λίγο πριν το πραξικόπημα είχε διανεμηθεί από τον Ιμάμη στους οπαδούς του, ως απόδειξη της συμμετοχής τους στο πραξικόπημα. Μάλιστα σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες οι σειριακοί αριθμοί του κάθε χαρτονομίσματος ήταν και ο Αριθμός Μητρώου των μελών του κινήματος…

Ανεξάρτητες πηγές ουδέποτε κατάφεραν να ελέγξουν αυτή τη θεωρία. Άλλωστε με τις συνθήκες ελευθερίας του τύπου στην Τουρκία, όποιος θέτει ανάλογα ερωτήματα κρίνεται ύποπτος και δύναται να συλληφθεί σε μία νεότερη οργουελική εκδοχή του Fatherland. Απόψεις εκφράζουν μόνο τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, που επαναλαμβάνουν αδιάκοπα τις ανακοινώσεις της τουρκικής κυβέρνησης.

Η οικονομία ο υβριδικός πόλεμος και ο «εικονικός στρατός»


Η θεωρία του δολαρίου δεν είναι τυχαία. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί, σε ένα φασιστικό τουρκικό καθεστώς, τον πανικό που προκάλεσε η εν λόγω θεωρία και την παράνοια που επικράτησε για το δολάριο στον κόσμο. Εντός λίγων μηνών η θεωρία αυτή, όχι μόνο δεν «ξεφούσκωσε» αλλά παρέσυσε και το ευρώ, με αποτέλεσμα η κατοχή συναλλάγματος στην Τουρκία να έχει περίπου ποινικοποιηθεί. Πλέον, υπό το φόβο ενδεχόμενης κατηγορίας για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, όποιος έχει συνάλλαγμα σε τραπεζικό λογαριασμό θεωρείται προδότης της πατρίδας και πρέπει να το μετατρέψει σε τουρκική λίρα. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αποτελεί ένα οικονομικό μέτρο συγκράτησης της τουρκικής οικονομίας που διολισθαίνει συνεχώς στην παγκόσμια ισοτιμία.

Οι ταραχές στη χώρα έχουν φέρει σε δυσμενή θέση της τουρκική οικονομία, η οποία ψάχνει εναγωνίως διέξοδο από την δική της κρίση. Από την αρχή του 2016 η τουρκική λίρα έχασε τουλάχιστον το 20%, λόγω της προτίμησης των τούρκων πολιτών σε συνάλλαγμα προκειμένου να επενδύσουν και να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους. Αυτό αποτέλεσε πράξη αντεθνική, κατά την κρίση του Τούρκου Προέδρου, ο οποίος ως νέος Δον Κιχώτης έβλεπε νέους εχθρούς για το καθεστώς του. Ο παράφρονας Erdoğan έφτασε στο σημείο να δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, πως επικοινώνησε με ιδιοκτήτη εμπορικού κέντρου και του ζήτησε να μην εισπράττει πλέον τα ενοίκια σε συνάλλαγμα!

Η κατάσταση για όποιον ταξιδέψει στην Τουρκία είναι τουλάχιστον κωμικοτραγική. Ιδιοκτήτες καταστημάτων, προφανώς οπαδοί του ΑΚΡ, έχουν αναρτήσει επιγραφές, στις βιτρίνες των καταστημάτων τους, με τις οποίες προτρέπουν τους πολίτες να προβούν σε μετατροπή του συναλλάγματος, που ενδεχομένως διαθέτουν, προσφέροντας και ανταλλάγματα. Χαρακτηριστικά επιγραφή σε κατάστημα με κατοικίδια ανέφερε: «Όποιος επιθυμεί να κάνει διακοπές στην Τουρκία θα πρέπει να γνωρίζει πως όχι µόνο όλα είναι πιο οικονοµικά στη χώρα µας, αλλά πολλά παρέχονται και δωρεάν»! Στο εν λόγω κατάστημα αναγράφεται ότι αν ο πελάτης µετατρέψει 500 δολ. σε τουρκικές λίρες του παρέχεται δωρεάν τροφή για πτηνά, ενώ αν μετατρέψει 1.000 δολ. τού παρέχεται δωρεάν και το πτηνό. Αλλού προσφέρονται δωρεάν γλυκίσματα, χειροποίητα μαχαίρια, κουρέµατα, κ.ο.κ.

Το «εικονικό συνεργείο» και ο «εικονικός κόσμος»


Θα πρέπει να αναλογιστούμε σε αυτό το σημείο ένα απλό γεγονός: Η εικονική πραγματικότητα είναι διαφορετική από την πραγματικότητα. Όσες προσπάθειες και αν κάνει το «εικονικό συνεργείο» του «εικονικού σουλτάνου» η πραγματικότητα δε μπορεί να διαστρεβλωθεί πέρα από ένα βαθμό. O R. T. ERDOGAN ελπίζει πως με αυτό τον τρόπο θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη στην τουρκική λίρα και θα προωθήσει την ανάπτυξη της οικονοµίας, ωστόσο ο οικονομικός και υβριδικός πόλεμος που δέχεται είναι και θα είναι δριμύς. Ακόμα και μετά την αλλαγή στην ηγεσία της αμερικανικής πολιτικής δεν υπάρχει περίπτωση η τουρκική οικονομία να δει φως στο τούνελ, εξαιτίας της επιθετικής επιχειρηματικής πολιτικής που θα ασκήσει ο Trump. Οι απειλές του και οι δωρεάν παροχές που προσφέρουν οπαδοί του δεν έχουν επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσµα και η τουρκική λίρα παραµένει υποτιμημένη με δυσμενείς προβλέψεις για το 2017.

Ωστόσο οφείλω να προσθέσω πως, παρά την κατάσταση της οικονομίας, ο Τούρκος Πρόεδρος αγόρασε το περασµένο έτος αεροσκάφος «VIP Α33Ο» της εταιρείας «AIRBUS», αρχικής αξίας 220 εκατ. δολ., προκάτοχός του οποίου ήταν ο πρώην Πρόεδρος της Τυνησίας, ΖΙΝΕ EL ABIDINE BEN ALI. Νέος ιδιοκτήτης του εν λόγω α/Φους είναι ο R. T. ERDOGAN και το ερώτημα που τίθεται είναι πόσες τουρκικές λίρες θα έπρεπε να καταβληθούν για την αγορά αυτή. Φυσικά η πραγματικότητα- και όχι ο εικονικός κόσμος- είναι πως η πληρωμή πραγµατοποιήθηκε σε δολάρια και ανέρχεται στα 78 εκατ. «πράσινα» χαρτονοµίσματα.

Η τουρκική Κυβέρνηση, η οποία έχει απαγορεύσει στους πολίτες της να προβαίνουν σε συναλλαγές µέσω συναλλάγματος, ανακοίνωσε ότι θα κινηθεί και η ίδια προς αυτή την κατεύθυνση, υπογράφοντας συμφωνίες που θα προβλέπουν συναλλαγές σε τουρκική λίρα. Δεδομένου ότι τα capital control δεν αποτελούν λύση για μία οικονομία η οποία φιλοδοξεί να αποτελέσει κύριο μέρος εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων, καθώς και της επιλογής του Τούρκου Προέδρου να μην αυξήσει τα επιτόκια, γεγονός που θα δυσαρεστούσε τον οικονομικό κόσμο της Γείτονος (ποιος θα στήριζε μετά το ΑΚΡ;) η πρόταση του Erdoğan την 3η Δεκεµβρίου κατά την οποία η Τουρκία πρέπει να διεξάγει εµπόριο µε τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν µε την χρήση των νοµισµάτων τους ακούγεται τόσο φυσικό επακόλουθο, όσο και εξωπραγματικό ταυτόχρονα!

Οι τρεις χώρες που αποτελούν την πρόταση του Σουλτάνου συνιστούν το 25% των εισαγωγών της Τουρκίας και το 6,6% των εξαγωγών της. Αυτό από μόνο του οδηγεί αβίαστα σε μία πρόταση όπως αυτή της Τουρκίας. Ωστόσο υπάρχει μία παγκόσμια πρωτοτυπία στον παραλογισμό του «εικονικού σουλτάνου». Ποιος είναι ο λόγος που αυτή η πρόταση δεν εφαρμόστηκε από καμία άλλη χώρα, παρά την παγκόσμια οικονομική κρίση που ζούμε;

Το χαρακτηριστικό του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόµισμα σημαίνει ότι η υφήλιος διατηρεί ευρέως τον πλούτο της σε δολάρια. Μία απόφαση από μία χώρα όπως η Τουρκία να γυρίσει την πλάτη της στο δολάριο θα έχει ως εκ τούτου άμεσο κόστος. Διεξάγοντας το εμπόριο σε ρούβλια, yuan και ριάλι, κατ' επέκταση θα αυξήσει την αναλογία αποθεμάτων τουρκικού ξένου συναλλάγματος που θα διατηρείται στα προαναφερθέντα νομίσματα. Αντίθετα µε το δολάριο, το ρούβλι έχει πρόσφατο ιστορικό έντονων υποτιμήσεων της αξίας του, ενώ και τo yuan ακολουθεί μία πορεία υποτιμήσεως. Μία µετακίνηση σε τοπικά νομίσματα αυξάνει τον κίνδυνο µεγάλων απωλειών εθνικού πλούτου εάν αυτά τα νοµίσµατα καταρρεύσουν.

Για μία χώρα, ή απλώς για μία μικρή ομάδα χωρών, το ενδεχόµενο απομάκρυνσης από το δολάριο, θα µπορούσε να δημιουργήσει ανεπάρκειες που είναι εγγενείς του να είναι κάποιος έξω από τον κύριο πυρήνα διάδρασης που αντιπροσωπεύει το εμπόριο σε δολάρια. Ωστόσο ο υπολογισµός µεταβάλλεται αν ένας µεγάλος αριθµός χωρών επρόκειτο να ακολουθήσουν αυτό το µονοπάτι. Όσο µεγαλύτερος είναι ο αριθμός των χωρών που χρησιµοποιούν τα δικά τους νοµίσματα για να διεξάγουν συναλλαγές, τόσο λιγότερο ακατανίκητη καθίσταται η ισχύς του δολαρίου, έτσι περιορίζεται η δεξαμενή από την οποία αποκλείονται αυτές οι χώρες.

Εάν αυτού του είδους το κίνημα πρόκειται να ξεπεράσει ένα σηµείο καμπής, µία διαµαρτυρία ενδέχεται να αναπτυχθεί για την εµφάνιση ενός εναλλακτικού νοµίσµατος ως παγκόσµιο αποθεματικό. Παρόλα αυτά, αυτή τη στιγµή υπάρχουν λίγοι υποψήφιοι που θα μπορούσαν να υποκαταστήσουν το δολάριο και η Ρωσία είναι η πρώτη που φαίνεται πως επιθυμεί κάτι τέτοιο μέσω της ευρασιατικής ένωσης. Κάπου εδώ έγκειται και το μυστικό της προσπάθειας της Ρωσίας να διαχειριστεί την Τουρκία ως εργαλείο των μακρόπνοων στρατηγικών σχεδιασμών της. Δεν είναι μόνο η διάλυση του ΝΑΤΟ. Εϊναι η διάλυση της οικονομικής και πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας έτσι όπως τη γνωρίζουμε. Στο μυαλό του εικονικού σουλτάνου η Τουρκία μπορεί να γίνει η σημαιοφόρος αυτής της προσπάθειας και να αποκομίσει τα αμύθητα κέρδη που το εγχείρημα υπόσχεται.

Έχοντας υπόψη το οικονομικό «εικονικό όνειρο» του «εικονικού σουλτάνου» οφείλω να προσθέσω ένα σημαντικό γεγονός. Το 1980 ο Saddam Hussein ήταν ο καλύτερος φίλος των ΗΠΑ, πολεμώντας το μισητό ισλαμικό Ιράν. Το 1990 οι ΗΠΑ αποφάσισαν να βομβαρδίσουν τον καλό τους φίλο, έχοντας προηγουμένως θέσει τη γεωπολιτική μπανανόφλουδα της επίθεσης στο Κουβέιτ, μέσω του τηλεφωνήματος της Albright. Το 2000 ο ιρακινός δικτάτορας είχε προβεί σε μία εξίσου παράλογη – γεωπολιτικά μιλώντας – δήλωση με αυτή του Τούρκου Προέδρου. Επιθυμούσε να εξάγει το πετρέλαιο που παρήγαγε το Ιράκ κοστολογημένο σε ευρώ και όχι δολάριο... Από εκεί και πέρα το μόνο που μένει είναι να δούμε το μέλλον της απόφασης Erdoğan (κατά πόσω θα υλοποιηθεί) αλλά και το μέλλον του ιδίου, ως πολιτική και όχι μόνο οντότητα...



==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.


 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας