Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Το editorial της ηλεκτρονικής μας έκδοσης.



Εditorial


«Ο πόλεμος είναι μια μέθοδος να λύνεις με τα δόντια έναν πολιτικό κόμπο που δεν μπορείς να τον λύσεις με τη γλώσσα.» Ambrose Gwinnett Bierce, 24 Ιουνίου 1842 - 1914 Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας.

100 χρόνια πριν, και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου του 1917, το Κογκρέσο ψήφιζε την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο που μαινόταν στη Γηραιά Ήπειρο από τον Αύγουστο του 1914. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, επίσης γνωστός ως ο Μεγάλος Πόλεμος
(Great War ή Grande Guerre στα γαλλικά), όπως λεγόταν πριν το ξέσπασμα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν μια γενικευμένη σύγκρουση των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, η οποία διήρκεσε από τον Αύγουστο του 1914 ως τις 11 Νοεμβρίου 1918.

Στην ουσία, αν και ήταν μία μεγάλη ενδοευρωπαϊκή διένεξη με τα κύρια μέτωπα της στη Γηραιά Ήπειρο, η επέκτασή της ωστόσο και στη περιφέρεια, με ενεργό συμμετοχή αποικιακών στρατευμάτων με την εμπλοκή ακόμα και αμερικανικών, προσέδωσαν τελικά την έννοια του παγκόσμιου. Κατά μια άλλη εκτίμηση, και συγκεκριμένα αυτήν του καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, Eugen Weber, πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο μέρος ενός Β΄ Τριακονταετούς Πολέμου (ο οποίος περιλαμβάνει την περίοδο από το 1914 ως το 1945 που τελείωσε και ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος ) μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων.

Ίσως οι αναγνώστες αυτής της ηλεκτρονικής μας έκδοσης να αναρωτηθούν για ποιο λόγο επιλέγουμε για δεύτερη συνεχόμενη φορά να αναφερθούμε στο εισαγωγικό μας σημείωμα (όπως και σ΄αυτό της προηγούμενης έκδοσης) στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Η απάντηση είναι γιατί βρίσκουμε ομοιότητες με την σημερινή εποχή. Όπως φυσικά και με την δεκαετία 1935-1945. Όσοι επιθυμούν να βρουν οικονομικές ομοιότητες με το σήμερα δεν έχουν παρά να μελετήσουν ιστορικά, πολιτικά, οικονομικά αλλά και κοινωνικά τα έτη από το 1935 και έπειτα όπως διαμορφώθηκαν μετά το οικονομικό και χρηματιστηριακό κραχ της τριετίας 1929-1932.

Όμως, η απαρχή όλων των παραπάνω ήταν ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο πόλεμος που έθεσε τις βάσεις για όσα ακολούθησαν μέχρι σήμερα. Οι Ενωμένες Δυνάμεις, καλούμενες και Δυνάμεις της Αντάντ (κυρίως η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, από το 1915 η Ιταλία και ως τις αρχές του 1918, η Ρωσία και, από το 1917 και οι ΗΠΑ) νίκησαν τις Κεντρικές Δυνάμεις καλούμενες και Τριπλή Συμμαχία, (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία) και οδήγησαν αφενός στην κατάρρευση τεσσάρων αυτοκρατοριών και σε ριζικές αλλαγές στον χάρτη της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής (ας μην λησμονούμε την Συμφωνία Sykes Picot) , εκ του κατακερματισμού αυτών, αφετέρου στη μεγάλη Ρωσική Επανάσταση (ή αλλιώς Οκτωβριανή Επανάσταση) και σε τελική φάση την δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών.

Φέτος, μάλιστα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Ρωσική Επανάσταση συμπεριλαμβάνει τα γεγονότα που συνέβησαν κυρίως τους μήνες Φεβρουάριο και Οκτώβριο του 1917 (εξ ου και η ονομασία τους, Φεβρουαριανή και Οκτωβριανή επανάσταση αντίστοιχα) και 98 χρόνια από την Κοινωνία των Εθνών η οποία ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών κατόπιν αμερικανικής πρωτοβουλίας και σημείωσε σταθμό στην εξέλιξη των διεθνών σχέσεων, καθώς υπήρξε η πρώτη προσπάθεια για συνεννόηση όλων των κρατών πάνω στα προβλήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα.

Και ενώ στις 23 Απριλίου έχουμε τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, ο απερχόμενος Γάλλος πρόεδρος François Hollande πήρε την πρωτοβουλία να δημιουργήσει μια σύγχρονη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Αυτή τη φορά η Βρετανία απουσίαζε, καθώς οργανώνει τον μηχανισμό αποχώρησής της από την ΕΕ. Τη θέση της πήρε η Γερμανία. Merkel και Ηollande επιθυμούν να δημιουργήσουν ένα γαλλογερμανικό σύμφωνο ανάλογο της Αντάντ έχοντας ως υποστηρικτές την Ισπανία και την Ιταλία. Καθώς η πολιτική αβεβαιότητα σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση απασχολούν το ευρω-ιερατείο και οι εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία έρχονται να ταράξουν τα λιμνάζοντα ευρωπαϊκά ύδατα, η Merkel και ο Hollande επιθυμούν να διασφαλίσουν το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες και ο Γάλλος πρόεδρος μια ευρωπαϊκή πόρτα ανοικτή για τον μακρύ πολιτικό του χειμώνα.

Λησμονούν όμως ότι η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με την διαίρεση καθώς η οικονομική λιτότητα έφερε στην επιφάνεια τις εθνικές αλλά και θρησκευτικές διαφορές των λαών.
Πεντακόσια έτη από τη Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, ή Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, όπου ο Μαρτίνος Λούθηρος, Γερμανός μοναχός, ιερέας, καθηγητής και θεολόγος συγκρούστηκε με την Ρώμη και συνέταξε τις 95 θέσεις του, όπου θυροκόλλησε στην είσοδο της μητρόπολης της Βιτεμβέργης, στις οποίες καταδίκαζε την πώληση συγχωροχαρτιών και την απόλυτη εξουσία του Πάπα, οι διαφορές Καθολικών Προτεσταντών παραμένουν.


Την άποψη αυτή συμμερίζεται ή αποδέχεται για να κερδίσει έδαφος ( ο χρόνος θα δείξει) και ο Emmanuel Macron, πρώην υπουργός της κυβέρνησης Hollande, ο οποίος παραιτήθηκε για να διεκδικήσει την γαλλική προεδρία και φαίνεται πως είναι το πουλέν του γαλλικού συστήματος απέναντι στην Marion Le Pen. Ο Macron σε συνέδριο Γερμανών διπλωματών τον περασμένο Αύγουστο έκανε λόγο «θρησκευτικό πόλεμο» στην Ευρώπη για το χρέος, μεταξύ των Καλβινιστών και των Καθολικών. Πιο συγκεκριμένα, ανέπτυξε την προσέγγισή του για τα οικονομικά προβλήματα της Ευρωζώνης κάνοντας λόγο για τους Καλβινιστές από τη μία πλευρά, που επιπλήττουν όσους έχουν χρέη, και τους πολύ ελαστικούς Καθολικούς από την άλλη πλευρά. Βέβαια οι διαφορές Καλβινιστών- Λουθηρανών και Καθολικών δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης χρέους αλλά και με το γενικότερο μοντέλο ζωής που συνοδεύει τα συγκεκριμένα δόγματα τα οποία στο πέρασμα των χρόνων έχουν διαμορφώσει συλλογικές συνειδήσεις και μια ιδιαίτερα κουλτούρα. Ας μην λησμονούμε πως στη Γαλλία η αντιπαράθεση μεταξύ προτεσταντών και καθολικών ήταν σφοδρή, ενώ η Σφαγή του Βασί το 1562 που ξεκίνησε ουσιαστικά τον θρησκευτικό πόλεμο και η «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» 1572όπως έχουν μένει στην ιστορία ως κορυφαίες αποτροπιαστικές εκφράσεις του βίαιου αυτού Γαλλικού θρησκευτικού πολέμου.


Οι θρησκευτικές ταραχές κάνουν την επανεμφάνισή τους στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα του πολέμου των φανατικών ισλαμιστών και δεν αποκλείεται να ενταθούν, ειδικά όταν ο θέλω να γίνω σουλτάνος Recep Tayyip Erdoğan επενδύει στα σύνορα της καρδιάς του προσπαθώντας να αφυπνίσει όποιο μουσουλμανικό στοιχείο υφίσταται στα Βαλκάνια. Μέσα σ΄αυτό το τεταμένο κλίμα, βέβαια, οι παγκόσμιοι πόλεμοι αποκλείονται (όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα τεύχη) αντικαθίστανται όμως έντεχνα από τις Έγχρωμες Επαναστάσεις.



Εκ της Αρχισυνταξίας


Περισσότερες πληροφορίες για την ηλεκτρονική μας έκδοση θα βρείτε ΕΔΩ






==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας