4/3/17

H αμερικάνικη στρατηγική στην Συρία. O Trump δεν αλλάζει την πολιτική Bush και Obama.




Γράφει ο Ποδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics and Daily News



Διαβάστε επίσης: Άλλαξε ο Μανωλιός (Obama) και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς (Trump)


Η από καιρού στόχευση της Συρίας

Η ιστορία της Συρίας δεν είναι μία νέα υπόθεση για τις ΗΠΑ. Εδώ και χρόνια η Washington παρακολουθεί την έχθρα που έχει αναπτυχθεί μεταξύ κοσμικών καθεστώτων -κυρίως των εκπροσώπων του Μπααθισμού- και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το αμερικανικό σχέδιο στόχευε στην υπονόμευση και την αλλαγή καθεστώτων σε Ιράκ, Λίβανο, Συρία, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και κατέληγε στο Ιράν. Ο ίδιος ο George W. Bush είχε αναφέρει τις κυβερνήσεις αυτές ως τον άξονα του κακού -σε ομιλία του το 2002- και είχε εκφράσει το στόχο της ανατροπής των καθεστώτων τους.



Από το 2005 μάλιστα φαίνεται πως η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Συρία ασχολείται με τον τρόπο που θα υπονομεύσει εν τέλει το συριακό καθεστώς. Η ανατροπή ASAD αποτελούσε αυτοσκοπό της αμερικανικής πολιτικής κατά την «Αραβική Άνοιξη» στη χώρα, όπως φαίνεται και από το τηλεγράφημα του Πρέσβη William Roebuck, στο οποίο ανέφερε τις δυνητικές απειλές για το καθεστώς από τους διερχόμενους ισλαμιστές εξτρεμιστές.









Παρά τις όποιες δηλώσεις του πρώην Προέδρου OBAMA για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού, οι ΗΠΑ γνώριζαν πως ο πραγματικός κίνδυνος για το συριακό καθεστώς θα μπορούσε να προέλθει μόνο από τους διερχόμενους ισλαμιστές εξτρεμιστές, οι οποίοι θα επιχειρούσαν να εγκαταστήσουν χαλιφάτο και στη Συρία. Οι ΗΠΑ δεν επιθυμούσαν ποτέ να επέμβουν για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού, αντιθέτως επιθυμούσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός, αφήνοντας τον εξτρεμισμό να διογκωθεί και εν συνεχεία να επέμβουν ως υπερήρωες που υπερμάχονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Την ίδια στιγμή που η Πρεσβεία των ΗΠΑ στη Δαμασκό επιβεβαιώνει την πραγματικότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής διάφορα νεοφιλελεύθερα mainstream media, όπως το Democracy Now βομβάρδιζαν τη δυτική κοινή γνώμη για τον χαρακτήρα του σύρου Προέδρου και της ιρανικής και ρωσικής επέμβασης.

Το κίνητρο των ΗΠΑ στο Συριακό


Το ερώτημα που προκαλεί διαρκή σύγχυση είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ, κυρίως επί OBAMA, επιθυμούν την ανατροπή ASAD, από τη στιγμή που το συριακό καθεστώς είχε προβεί σε αρκετές μεταρρυθμίσεις νεοφιλελεύθερου προσανατολισμού και συνεργαζόταν με την Washington σε διάφορα περιφερειακά ζητήματα.

Η Συρία διαθέτει μία αστική εθνικιστική κυβέρνηση, η οποία οδήγησε στην αναθεώρηση των νόμων για την κατανομή γης, για τα δικαιώματα των γυναικών και για τον σεκταρισμό που υπήρχε στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Η αστική εθνικιστική κυβέρνηση της Συρίας συνεργάστηκε με τη Δύση στον εμφύλιο του Λιβάνου, στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, καθώς και στην ανταλλαγή πληροφοριών περί τρομοκρατίας μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους.

Παρόλα ταύτα η ιστορία δείχνει πως η συνεργασία με τις ΗΠΑ δεν εξασφαλίζει την ανεξαρτησία ή επιβίωση εθνικιστικών ή ακόμα και σοσιαλιστικών κυβερνήσεων, όπως αποδείχθηκε το 1999 στη Γιουγκοσλαβία, το 2001 στο Αφγανιστάν, το 2003 στο Ιράκ και το 2011 στη Λιβύη. Αν και σε όλα αυτά τα παραδείγματα μπορούμε να δούμε σημεία συνεργασίας με τις ΗΠΑ, όταν οι συγκυρίες το επέτρεπαν η Washington εφάρμοζε το στρατηγικό σχέδιο που είχε καταστρώσει από καιρού.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν πως η προώθηση του στρατηγικού σχεδίου τους έχει ανάγκη από συνεργασίες με κυβερνήσεις μίας μεγάλης γκάμας πολιτικών προελεύσεων και ιδεολογιών. Η Washington βλέπει τις κυβερνήσεις που αναδύθηκαν κατά την περίοδο του αντι-αποικιακού αγώνα που είχε ξεσπάσει στο διάστημα 1950-70, ως κατάλοιπα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου και πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα, τα οποία κάποιες στιγμές κινούνται ή θα κινηθούν εναντίον τους και γι’ αυτό θα πρέπει να αφαιρεθούν.

Το κύριο ζήτημα για την Washington δεν είναι οι επίσημες ιδεολογίες αυτών των κυβερνήσεων. Το βασικό ζητούμενο είναι πως αυτές οι κυβερνήσεις τολμούν να ακολουθήσουν τη δική τους ανεξάρτητη γεωπολιτική γραμμή και να αμφισβητήσουν τη δυτική υπερκοινωνία και το διεθνή χαρακτήρα της, ήτοι την προωθούμενη μαζοποίηση της Υφηλίου. Τέτοιες κυβερνήσεις επηρεάζουν την περιφέρειά τους μέσω συνεργασιών με χώρες που η Δύση σχεδιάζει να καταστήσει παρίες της γεωπολιτικής της, δεν ελέγχονται στρατιωτικά, μέσω εξοπλισμών από τη Δύση, εξοπλίζουν παραστρατιωτικές οργανώσεις που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Δύσης και δεν παραδίδουν τον πλούτο τους και τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές σε δυτικές εταιρείες (ή μόνο σε δυτικές).

Τα νεοσυντηρητικά στοιχεία της περιόδου Bush, που ηγούντο της αμερικανικής πολιτικής, επιθυμούσαν την πλήρη εξαφάνιση των ανωτέρω κυβερνήσεων και την εξάλειψη των όποιων προβλημάτων. Ωστόσο, ακόμα και η νεοφιλελεύθερη σχολή που ηγείτο κατά την περίοδο OBAMA, αν και πιο μετριοπαθής στην απευθείας αντιμετώπιση των γεωπολιτικών προβλημάτων, πρέσβευε την αμερικανική «ανωτερότητα» η οποία απαιτεί την συνεχή ενίσχυση και επίδειξη της αμερικανικής ισχύος, ως θεμέλιο για την ισορροπία της αυτοκρατορικής θέσης των ΗΠΑ στη νέα παγκόσμια τάξη.

Ανεξαρτήτως των πράξεων μία χώρας (ή ακόμα και της απάθειας αυτής) οι κανόνες της παγκόσμιας τάξης πρέπει να τηρούνται. Θέσφατο αυτής της θεωρίας είναι πως οι ΗΠΑ πρέπει να παρακολουθούν όλους τους δυνητικούς κινδύνους για την πρωτοκαθεδρία τους και να γεμίζουν κάθε κενό γεωπολιτικής επιρροής που δημιουργείται, πριν αυτό πληρωθεί από άλλες δυνάμεις, γεγονός που θα μεταφραζόταν ως τρωτό σημείο της αυτοκρατορίας και αδυναμία. Το γεωπολιτικό οικοδόμημα της, αμερικανικά ελεγχόμενης, παγκόσμιας τάξης θα αντιμετώπιζε σοβαρούς τριγμούς σε μία τέτοια περίπτωση από τις ίδιες τις δυνάμεις που έχουν ενταχθεί σε αυτό και θα επιθυμούσαν να αναδειχθούν σε ηγεμόνες στη θέση του ηγεμόνα. Πρόκειται ξεκάθαρα για το νόμο της φύσης των λεόντων.

Η διάλυση του Ιράκ και της Λιβύης αποτελούν παραδείγματα προς αποφυγή για τους απανταχού αμφισβητίες των αμερικανικών επιταγών. Είναι απίθανο πως η διοίκηση OBAMA σκόπευε εξαρχής ένα πόλεμο στη Λιβύη ή ότι είχε προσχεδιάσει την επόμενη ημέρα από την ανατροπή του καθεστώτος, ωστόσο όταν η ευκαιρία προέκυψε για παρέμβαση των ΗΠΑ, η άρχουσα τάξη της χώρας αποφάσισε να ενεργήσει, προκειμένου να εκμεταλλευτεί το κενό που είχε παρουσιαστεί. Τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν με τη χώρα όσο απαιτείτο ο εξευτελισμός του QADDAFI, αλλά η ζοφερή συνέχεια άρχισε να ξεθωριάζει από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, προκειμένου να μην καταγραφεί στη λαϊκή συνείδηση το σφάλμα της Δύσης.

Η γεωπολιτική πραγματικότητα των σκοπιμοτήτων

Αυτό που παρουσιάστηκε από τα mainstream media ως εμφύλιος της Συρίας είναι επί της ουσίας ένας βρώμικος πόλεμος, που εξελίσσεται επί εξαετίας και στον οποίο τουλάχιστον 120,000 στρατιώτες του καθεστώτος έχουν σκοτωθεί. Οι αντίπαλοι δεν αποτελούν απλούς πολίτες που διαμαρτύρονται, παρά τα όσα έχουν παρουσιαστεί στη δυτική κοινωνία. Είναι αδιανόητο απλοί πολίτες να πετύχουν εξαετή αντίσταση εναντίον τακτικού στρατού και αυτό από μόνο του αποδεικνύει, πέραν λοιπών στοιχείων που δημοσιεύονται ανά διαστήματα, τη χρηματοδότηση, αλλά κυρίως την ενίσχυση των αντιφρονούντων (αν υπάρχουν πλέον τέτοιοι) από αλλοεθνείς μισθοφόρους. Οι ΗΠΑ, η Τουρκία το Κατάρ, η Σ. Αραβία και οι χώρες του Κόλπου έχουν μεταφέρει χιλιάδες αγωνιστές, που είτε προσφέρουν επί μισθώσει τις υπηρεσίες τους, είτε συμμετέχουν για την ικανοποίηση των φονταμενταλιστικών τους ιδεολογιών.

Αυτό το μίγμα δυνάμεων ήταν αδύνατο να μην τροφοδοτήσει και ένα έτερο φονταμενταλιστικό εργαλείο των σουνιτών του Κόλπου, ήτοι το «Ισλαμικό Κράτος». Κάθε δύναμη που μπορούσε να ανατρέψει τον ASAD ήταν χρήσιμη και χρησιμοποιήθηκε, ακριβώς όπως έγινε και στην περίπτωση της Λιβύης. Η αδυναμία ελέγχου της «μετριοπαθούς αντιπολίτευσης» δεν αποτελεί τακτική αδυναμία, αλλά έλλειψη προσήλωσης στο στόχο. Οι ΗΠΑ, εν ολίγοις, διέθεταν ένα και μοναδικό σκοπό: την ανατροπή ASAD με οιοδήποτε τρόπο και μετά οποιαδήποτε δύναμη και αν επικρατούσε θα ήταν πολύ πιο εύκολος στόχος για τις αμερικανικές δυνάμεις.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της εμπλοκής της Ρωσίας στο Συριακό δεν ήταν τα αεροσκάφη και η λογιστική υποστήριξη προς τον ASAD. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν η διπλωματική νίκη και ο εξαναγκασμός των ΗΠΑ να περικόψουν την υποστήριξη προς τις δυνάμεις της Al QAEEDA και του IS, αντιθέτως με όσα έγιναν στο πεδίο μάχης της Λιβύης, όπου η Μόσχα δεν ενεπλάκη. Σε αυτό το σύγχρονο Κολοσσαίο της Μέσης Ανατολής η εμπλοκή της Ρωσίας αποτελεί απευθείας αμφισβήτηση του δικαιώματος pollice verso του Αυτοκράτορα (τελική απόφαση για τη θανάτωση ή τη χάρη προς το μονομάχο), αλλά όχι από τη Μόσχα. Η αμφισβήτηση προήλθε απευθείας από τη Συρία η οποία έχρισε κριτή της μονομαχίας τη Ρωσία.

Η ανατροπή ASAD δεν θα αφαιρούσε απλά έναν ηγέτη που πρεσβεύει την ανεξαρτησία της χώρας του. Θα δημιουργούσε ένα γεωπολιτικό κενό το οποίο θα εκμεταλλευόταν η Washington χαράσσοντας ξανά τα σύνορα της Μέσης Ανατολής μεταξύ Ιράκ και Συρίας. Η ανάδειξη των σουνιτών εξτρεμιστών θα αντιμετωπιζόταν με τον ίδιο τρόπο, αν και αυτή τη φορά ο αντίπαλος θα ήταν ευκολότερος του συριακού καθεστώτος. Εν τέλει, η πολυπόθητη ομοσπονδοποίηση θα είχε γίνει πραγματικότητα.

Η ανθρωπιστική επέμβαση αποτελεί ένα αφήγημα της Δύσης το οποίο μόνο αφελείς μπορεί να πείσει. Είναι αδύνατο να υποστηρίζεται μία ανθρωπιστική παρέμβαση τόσο από σκληροπυρηνικούς πολεμοχαρείς, όπως ο γερουσιαστής John McCain, όσο και από ΜΚΟ αριστεριστών, οι οποίοι παρά τις μεταξύ τους θεσμικές διαφωνίες συμφωνούν απόλυτα στην καταδίκη της Δύσης επειδή δεν έχει πράξει τα δέοντα.

Το ιδεατό σενάριο της αποχώρησης των πάντων από τη Συρία, αποτελεί απλά μία ευφάνταστη θεωρία, χωρίς καμία εφαρμογή στην γεωπολιτική πραγματικότητα και την ανθρώπινη ανταγωνιστική φύση. Η λήξη του πολέμου, πολύ απλά, δε μπορεί να έρθει χωρίς την διακοπή της παροχής βοήθειας προς τις παραστρατιωτικές και εξτρεμιστικές οργανώσεις που δρουν στη Συρία.

Η πολιτική TRUMP ως συνέχεια της πολιτικής OBAMA

Η φρίκη του πολέμου στη Συρία δεν πρόκειται να τερματιστεί σύντομα. Όσοι νοιώθουν ενοχές για αυτή την εξέλιξη μπορούν να θυμηθούν τα λόγια του Malcolm X: Αν δεν προσέχετε οι εφημερίδες θα σας οδηγήσουν να μισείτε τους καταπιεσμένους και να αγαπάτε αυτούς που καταπιέζουν. Η ανακοίνωση του Trump πως θα δημιουργήσει ζώνες ασφαλείας για τους πρόσφυγες στη Συρία δεν αποσκοπεί στην διασφάλιση των κατατρεγμένων, αλλά των δικών του σκοπιμοτήτων. Θα πρέπει να θυμόμαστε πως δεν υπάρχει καλός και κακός δυνάστης, όπως δεν υπάρχει ολίγον και πολύ έγκυος.

Αυτό το οποίο δηλώνει ο νέος αμερικανός Πρόεδρος είναι η εφαρμογή της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του, η οποία, εν προκειμένω, εξυπηρετεί αυτή τη στιγμή την Ευρώπη. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής θα αφαιρέσει την ταυτότητα του πρόσφυγα από κάθε εισερχόμενο στη Γηραιά Ήπειρο, εξού και η αντίδραση του νεοφιλελεύθερου μπλοκ που διαβλέπει πως μειώνεται το καθεστώς δαιμονοποίησης της Συρίας (χωρίς κατατρεγμένους να πνίγονται στις ευρωπαϊκές θάλασσες είναι πιο δύσκολη η καταδίκη του ASAD στο λαϊκό αίσθημα), ενώ ταυτόχρονα απειλείται και η τουρκική πολιτική ομηρίας της Γερμανίας μέσω της μεταναστευτικής στρόφιγγας. Αυτό σημαίνει πολύ απλά πως υπάρχει η «ελευθερία» για την Ε.Ε. να «κλίνει το γόνα» στο νέο φιλεύσπλαχνο ηγεμόνα και να ξεχάσει τις συμμαχίες με τον νεοφιλελεύθερο OBAMA.

Ωστόσο, δεν αποτελεί μία αντιστροφή της αμερικανικής πολιτικής, αντιθέτως πρόκειται για μία εναλλακτική μέθοδο δράσης, επί των μακρόπνοων αμερικανικών γεωπολιτικών σχεδιασμών. Οι περιορισμοί εισόδου στις ΗΠΑ από στοχευμένες μουσουλμανικές χώρες δεν αποτελούν απλά μέτρο ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων, αλλά και οικονομικό μέτρο περιορισμού των επιχειρηματιών από συγκεκριμένες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η Σαουδική Αραβία και οι σύμμαχοί της δύνανται να συνεχίσουν τις οικονομικές συνεργασίες με τις ΗΠΑ και ως εκ τούτου να χρηματοδοτήσουν τα αμερικανικά σχέδια στην περιφέρειά τους.

Οι ζώνες ασφαλείας του Trump αποτελούν σχέδιο επαναπατρισμού των «πολιτικά διωκόμενων» της Συρίας. Η πρόταση αυτή αποτελεί ξεκάθαρα συνταγή κλιμάκωσης του πολέμου και όχι λύσης. Άλλωστε το γεγονός πως η Μόσχα δε γνώριζε τίποτα επί ενός τέτοιου σχεδίου δείχνει πως η ανακοίνωση TRUMP αποτελεί έκφραση δικών του, αποκλειστικά, σχεδιασμών και πραγματικά αποτελεί απορίας άξιο ο τρόπος που Ιράν, Συρία και Ρωσία θα πεισθούν στην εφαρμογή ενός σχεδίου επαναπατρισμού αντιφρονούντων και αγνώστων λοιπών στοιχείων που έχουν δηλώσει πως είναι Σύριοι, προκειμένου να διευκολύνουν την είσοδό τους στην Ευρώπη…

Ο εξευτελισμός του ανθρώπινου ιδεώδους: Η «ειρήνη» ως λόγος πολέμου

Η εφαρμογή ζωνών ασφαλείας εντός της συριακής επικράτειας αποτελεί άλλη μία πράξη αμερικανικού παρεμβατισμού και αμφισβήτησης της συριακής ανεξαρτησίας. Η χάραξη ζωνών ασφαλείας εντός της συριακής επικράτειας σε περιοχές που ελέγχονται από αντικαθεστωτικούς ή ακόμα και τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως οι συνεργαζόμενες με την Al QAEEDA ένοπλες ομάδες αποτελούν επί της ουσίας επαναχάραξη συνόρων και μάλιστα χωρίς καν την ανατροπή ASAD που επιθυμούσε η κυβέρνηση OBAMA.

Το 2016 ο Στγος Joseph “fighting Joe” Dunford είχε δηλώσει ότι η χάραξη ζωνών ασφαλείας και no-fly zones θα απαιτούσε την απευθείας εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο της Συρίας και ίσως και με την ίδια τη Ρωσία. Ο Στγος Martin Dempsey είχε προειδοποιήσει, αντιστοίχως, ότι περεταίρω εμπλοκή στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου των κινδύνων χάραξης ζωνών ασφαλείας θα απαιτούσε την εμπλοκή χιλιάδων αμερικανών στρατιωτών.

Το κόστος θα ανερχόταν σε δισεκατομμύρια δολάρια, σε μία επιχείρηση που θα θύμιζε, εν πολλοίς, την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ, με εκατοντάδες αεροσκάφη, δομές ηλεκτρονικής και πληροφοριακής υποστήριξης, ανεφοδιασμού και τηλεπικοινωνιών. Ο Dempsey είχε εκτιμήσει το εν λόγω κόστος σε περίπου $ 1 δις μηνιαίως, δεδομένης της χρήσης περίπου 70,000 στρατιωτών και προσωπικού και προειδοποιούσε ότι θα μπορούσε το όλο σχέδιο να καταλήξει σε μπούμερανγκ για την αμερικανική πολιτική και μεγαλύτερη περιφερειακή έκρηξη των εχθροπραξιών, μετατρέποντας μία άσχημη κατάσταση σε καταστροφή.

Η Συρία χρειάζεται δισεκατομμύρια δολαρίων για την ανοικοδόμηση, την απαραίτητη ανθρωπιστική βοήθεια, την εξασφάλιση της ειρήνης και της σταθερότητας και όχι για την επιβολή ξένων στρατιωτικών δυνάμεων στη χώρα. Ως εκ τούτου, το σχέδιο TRUMP δεν αποτελεί μία λύση βασιζόμενη στα ανθρωπιστικά ιδεώδη, αλλά μία επανάληψη της χρήσης των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» για τη δικαιολόγηση του αμερικανικού παρεμβατισμού και της εμπλοκής των αμερικανικών στρατευμάτων, ακριβώς όπως ο νεοσυντηρισμός έπραξε στο Ιράκ του SADDAM και ο νεοφιλελευθερισμός στη Λιβύη του QADDAFI.





==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.


 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας