Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

H Tουρκία περιορίζει το ΝΑΤΟ στη Μαύρη Θάλασσα


http://avim.org.tr/en




Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitic & Daily News 

Όταν το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε, τον περασμένο μήνα, ότι σχεδιάζει να αυξήσει την παρουσία της Συμμαχίας στη Μαύρη Θάλασσα, στη σχετική ανακοίνωση αναφερόταν ότι απομένει αρκετή δουλειά για τις λεπτομέρειες. Από τότε, Ουκρανία και Γεωργία έχουν προσφέρει δημιουργικές λύσεις για το τι είδους παρουσία του ΝΑΤΟ θα μπορούσε να υπάρξει στη Μαύρη Θάλασσα.


Η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει μία από τις πλέον δυναμικές περιοχές αντιπαράθεσης μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ μετά από την προσάρτηση της Κριμαίας, με τις δύο πλευρές να αυξάνουν σημαντικά τις στρατιωτικές τους δραστηριότητες στην περιοχή. Υφίσταται ωστόσο ένας περιορισμός στην επέκταση της παρουσίας του ΝΑΤΟ και αυτός περιλαμβάνεται στη Σύμβαση του Montreux του 1936, όπου απαγορεύεται η παρουσία πολεμικών πλοίων μη παράκτιων κρατών στη Μαύρη Θάλασσα για παραπάνω από 21 ημέρες. Αυτός ο περιορισμός φαίνεται ότι έχει βρει το παραθυράκι του, ώστε να δημιουργηθεί ένας έντονος γεωπολιτικός πονοκέφαλος για τη Ρωσία.

Στις αρχές Μαρτίου, ο επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ Στρατηγός, PETR PAVEL, επισκέφθηκε την Τιφλίδα και συναντήθηκε με τον Α/ ΓΕΕΘΑ της Γεωργίας Στγο VLADIMIR CHACHIBAIA, χωρίς να δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενο των συνομιλιών τους.

«Πιστεύουμε ότι η κατάσταση ασφαλείας απαιτεί συζήτηση σε περιφερειακό επίπεδο και βεβαίως η Γεωργία είναι ένας ση μαντικός παίκτης και μπορεί να συνεισφέρει στην γενική περιφερειακή ασφάλεια» δήλωσε ο PAVEL, δείχνοντας τη σημασία που διαθέτει η Γεωργία για τις ΗΠΑ.

Ωστόσο, το ενδιαφέρον σε αυτή τη συνάντηση δεν το κέρδισε ο Αμερικανός Στγος, όσο περίεργο και αν ακούγεται αυτό. Ο VLADIMIR CHACHIBAIA δεν είναι ένας απλός στρατιωτικός, αλλά η επιτομή της στρατιωτικής εξέλιξης. Ξεκίνησε ως στρατεύσιμος στην ΠΑ της ΕΣΣΔ, διοίκησε ένα λόχο της γεωργιανής Εθνοφυλακής, ως υπαξιωματικός της Γεωργίας κατά τον εμφύλιο του 1992-93, εντάχθηκε στις ειδικές δυνάμεις της χώρας και παρακολούθησε κύκλους εκπαίδευσης στο στρατιωτικό πανεπιστήμιο της χώρας και την Ακαδημία Πολέμου των ΗΠΑ. Από εκεί και πέρα η καριέρα του γνώρισε πραγματική εκτόξευση, αφού τέλεσε Διοικητής των γεωργιανών δυνάμεων που συνέδραμαν στο Ιράκ το 2004, Διοικητής της 3ης Ταξιαρχίας Πεζικού, Διευθυντής Εκπαίδευσης του γεωργιανού ΓΕΕΘΑ, Αρχηγός ΓΕΣ μετά τη ρωσική εισβολή (2008), Υφυπουργός Αμύνης και Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ, μόλις 20 χρόνια μετά την ένταξή του στο στράτευμα, ενώ η επιχειρησιακή του αξία φαίνεται από την ανάθεση στο πρόσωπό του των καθηκόντων του ύψιστου στρατιωτικού συμβούλου των Κυανόκρανων του Αφγανιστάν ( UΝΑΜΑ).

Ο CHACHIBAIA φυσικά και αποβλέπει στη νατοϊκή συνδρομή για την ενίσχυση του στόλου της χώρας του, γεγονός που θα εξυπηρετούσε στο ρωσικό περιορισμό, χωρίς να παραβιάζεται η Σύμβαση του Montreux, ωστόσο αναγνωρίζει ότι αποτελεί μία κοστοβόρο λύση. Παρόλα ταύτα ο Γεωργιανός Α/ ΓΕΕΘΑ πρότεινε μία εναλλακτική λύση, δηλαδή τη δημιουργία μίας βάσης λιμενικού σώματος στις ακτές της Γεωργίας και συγκεκριμένα στο Poti, λιμάνι στρατηγικής σημασίας της Γεωργίας.

Η βάση η οποία προτείνεται δεν θα είναι σε αυτό το σχέδιο μία κανονική βάση του ΝΑΤΟ, αλλά βάση χερσαίων Δυνάμεων ικανών να καλύψουν όλο το ανατολικό τμήμα της Μαύρης Θάλασσας. Οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν καταλάβει το Poti τον Αύγουστο του 2008, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία του συγκεκριμένου λιμανιού. Η βάση αυτή θα μπορούσε να είναι εξοπλισμένη με προηγμένα πυραυλικά συστήματα εδάφους επιφανείας με εμβέλεια όλη τη Μαύρη Θάλασσα, κάτι το οποίο μοιάζει αρκετά με τη στρατηγική της Ρωσίας περί μη πρόσβασης στα ύδατα της Μαύρης Θάλασσας.

Εκτός από την αξία της πρότασης αυτής καθεαυτής, φαίνεται επίσης ότι ο CHACHIBAIA, ο οποίος διορίστηκε το Νοέμβριο, προσπαθεί να αφήσει την υπογραφή του στις Ένοπλες Δυνάμεις της Γεωργίας, καθώς υπενθυμίζεται ότι έχει ανακοινώσει σχέδιο να αντικατασταθούν όλα τα μαχητικά αεροσκάφη της χώρας με μη επανδρωμένα (drones), επιχειρώντας να προσαρμόσει τις ΕΔ της χώρας του στα δεδομένα της εποχής και της περιοχής της, με τη νατοϊκή βοήθεια.

Σε αυτό το εγχείρημα της Γεωργίας υπάρχουν και αρκετά εμπόδια, τα οποία παραδόξως δεν προέρχονται από τη ρωσική πλευρά. Η διένεξη μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης έχει προκαλέσει τις πρώτες συνέπειες στις ΝΑΤΟϊκές αποστολές. Η Κυβέρνηση της Άγκυρας θέτει προσκόμματα στη στρατιωτική συνεργασία των 28 μελών του ΝΑΤΟ και των κρατών- εταίρων σε Ευρώπη, Ασία και χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως η Γεωργία και η Ουκρανία.

Το ισχυρότερο πλήγμα έχει δεχθεί το πρόγραμμα « PfP» (Συνεργασία για την Ειρήνη), όπερ σημαίνει ότι στο μέλλον τα περισσότερα από τα συνολικά 41 κράτη που συμμετέχουν στο «PfP» δεν θα μπορούν να εκπαιδεύονται ή να λαμβάνουν μέρος σε Ασκήσεις με τις ΝΑΤΟϊκές χώρες. Όπως γίνεται κατανοητό σημαντικές επιχειρήσεις της Συμμαχίας, όπως στο Κόσσοβο, στο Αφγανιστάν ή στη Μεσόγειο, θα παρακωλυθούν ή θα τεθούν σε κίνδυνο.

Εν ολίγοις, ο τουρκικός αποκλεισμός των προγραμμάτων της Συμμαχίας αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ, με την Τουρκία να αποτελεί για άλλη μία φορά, μετά από το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Στην περίπτωση της γεωργιανής πρότασης η Τουρκία δεν αναμένεται να αποδεχτεί τον εξοπλισμό των γεωργιανών με υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας, κάτι που θα περιόριζε την τουρκική στρατηγική αξία για την περιοχή.

Ήδη είναι ορατές οι πρώτες επιπτώσεις. Στο νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της στρατιωτικής ακαδημίας του ΝΑΤΟ στη Ρώμη δεν συμμετέχει ούτε ένας στρατιώτης από τα κράτη-εταίρους της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Η Σουηδία και η Φινλανδία έχουν ήδη ενημερώσει γραπτώς τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, J. STOLTENBERG, και τον προειδοποιούν για τις βαρύτατες συνέπειες του αποκλεισμού από την Άγκυρα.

Η Φινλανδή εκπρόσωπος στο ΝΑΤΟ, Ρ. ΑSUΝΜΑΑ ανέφερε χαρακτηριστικά στον STOLTENBERG, πως μακροπρόθεσμα, το ρήγμα στη διαλειτουργικότητα θα στερήσει τη δυνατότητα στη χώρα της (επομένως και σε όσες βρίσκονται στην ίδια δυσάρεστη θέση) να συμμετάσχουν σε απαιτητικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και να υποστηρίξουν τις αποστολές του.

Αιτία της στάσης της Άγκυρας αποτελεί η διαμάχη μεταξύ Τουρκίας και Αυστρίας, εξού και οι εκκλήσεις προς τις δύο χώρες από τον Γ.Γ. της ευρωατλαντικής συμμαχίας, ώστε να επιλύσουν τις διαφορές τους. Η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, παρεμποδίζει όλα τα εταιρικά προγράμματα της Συμμαχίας, στα οποία συμμετέχει η επισήμως ουδέτερη Αυστρία. Κατ' αυτόν τον τρόπο η τουρκική Κυβέρνηση αντιδρά στις διαρκείς απαιτήσεις της Βιέννης για διακοπή των ενταξιακών συνομιλιών με την Τουρκία και στην απερίφραστη κριτική που ασκεί η αυστριακή Κυβέρνηση στην πολιτική του Τούρκου Προέδρου, R. T. ERDOGAN.

Στους ΝΑΤΟϊκούς κύκλους αρχικώς υπήρχε η ελπίδα ότι αυτό το πρόβλημα θα επιλυόταν σύντομα. Ωστόσο, συμβαίνει το αντίθετο. Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν σημάδια υποχωρητικότητας από την πλευρά της Άγκυρας. Για πρώτη φορά πλήττονται τα εκπαιδευτικά προγράμματα για νέους στρατιώτες από τα κράτη που συνεργάζονται με τις ΝΑΤΟϊκές χώρες, όπως τα σκανδιναβικά κράτη ή η Ουκρανία και η Γεωργία, που αποτελούν στρατηγικά σημεία περιορισμού της Μόσχας.

Αυτά τα κράτη-εταίροι παίζουν σημαντικό ρόλο, επειδή στηρίζουν τη Συμμαχία σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, εκπαιδευτικές αποστολές, στην καταπολέμηση της διαφθοράς στον τομέα της άμυνας, ενώ βοηθούν στην εξουδετέρωση πυρομαχικών και ναρκών. Επιπλέον συνεισφέρουν σημαντικά στον τομέα συλλογής πληροφοριών, ενώ, όπως φαίνεται και παραπάνω έχουν τεράστιες γεωπολιτικές δυνατότητες στην αντιπαράθεση ΗΠΑ και λοιπών αντιπάλων της.

Η τουρκική τακτική στείρας αντίδρασης έναντι των αντιπάλων της, όπως είναι και η Ελλάδα, αποτελεί ένα νέο διπλωματικό επεισόδιο το οποίο οδηγεί την Τουρκία σε επικίνδυνα νερά. Το καλύτερο χαρτί που διαθέτει στα χέρια της δεν είναι πλέον η σημασία της για την προώθηση των αμερικανικών σχεδιασμών, αλλά η επικινδυνότητα που εμπεριέχει η διάλυσή της σε μία περιοχή με αρκετούς νατοϊκούς στόχους (Ρωσία, Ιράν, τζιχαντιστές). Αν αυτό το παιχνίδι παιζόταν αποκλειστικά με την Ελλάδα, η Άγκυρα θα μπορούσε να πετύχει, όπως άλλωστε έπραττε εκβιαστικά, ανέκαθεν, απέναντι σε μία παθητική (και όχι αμυντική) πολιτική. Απέναντι όμως σε μία χώρα με αυτοκρατορικό παρελθόν, όπως η Αυστρία, και με δεδομένη την τριγωνική σχέση Γερμανίας-Αυστρίας-Τουρκίας, η τουρκική διπλωματία θα απαιτήσει σύντομα σημάδια προσαρμογής.



=========================================


 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.


 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας