15/3/17

Tα ΟΧΙ Ελλάδας και Ευρώπης γίνονται ΝΑΙ στην Τουρκία




Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics & Daily News 


Τη στιγμή που τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο εγείρεται μία μικρή υποψία: άραγε η αντιπολίτευση που ξεκίνησε πρώτη τα «επεισόδια» με τη δήθεν κατάληψη 18 νήσων από την Ελλάδα επί Πρωθυπουργίας ΕRDOGAN, με τίνος το μέρος είναι; Διότι αυτές οι δηλώσεις ήταν πραγματικά βούτυρο στο ψωμί του σπεκουλαδόρου ERDOĞAN για να ξεκινήσει ένα διπλωματικό «ξεκατίνιασμα» με ένα κυβερνητικό στέλεχος της ελληνικής κυβέρνησης που είναι γνωστό (και έχει αναλυθεί λόγω θέσης από την τουρκική διπλωματία) για την παρορμητικότητά του και το συναισθηματικό χαρακτήρα του. Το γεγονός πως η ελληνική πλευρά δεν απάντησε με ένα απλό ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ χωρίς καμία άλλη συνέχεια σε δηλώσεις ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε και προσδοκούσε το κυβερνόν κόμμα.

Το επεισόδιο της τουρκικής σαπουνόπερας με την Ελλάδα είναι απλά ένα μέρος της προεκλογικής διπλωματίας του ERDOĞAN, ο οποίος επιθυμεί να ενισχύσει τα ποσοστά του ΝΑΙ στις τουρκικές όχθες του Αιγαίου. Σε αυτό το πλαίσιο το ενδιαφέρον του έχει κινηθεί σε ένα πιο αποδοτικό, για τη δημοτικότητά του, πεδίο μάχης, αυτό της Ευρώπης. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τούρκος Πρόεδρος κερδίζει από μία αντιπαράθεση με την Ευρώπη. Ακόμα και το μεταναστευτικό και η (μη) πρόοδος των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αποτελούσα ανέκαθεν λόγους συσπείρωσης της τουρκικής κοινωνίας γύρω από το πρόσωπό του.

Ο τούρκος Πρόεδρος μοιάζει πολύ με το βοσκό που φώναζε για τον λύκο στα πρόβατά του. Γνωρίζει πως οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να αποδεχτούν την εμπλοκή του στη Συρία ή να εγκαταλείψουν τη συμμαχία με τον κουρδικό παράγοντα όπως και ότι η Washington δεν πρόκειται να εκδώσει τον ιμάμη Gulen. Η διπλωματική αποτυχία του ERDOĞAN μετατρέπεται σε εσωτερικό επίπεδο σε πόλεμο πολιτισμών μεταξύ Δύσης και Τουρκίας και ο «σουλτάνος» επιχειρεί να συσπειρώσει το κοινό αίσθημα του εκλογικού σώματος γύρω από την προσωπική, όπως την έχει μετατρέψει, δίωξή του.

Η πολιτειακή αλλαγή για την Τουρκία δεν μπορεί να εξασφαλιστεί εκ των έσω, από τη στιγμή που ο τουρκικός λαός ακόμα είναι συνηθισμένος στο μονοπολικό σύστημα που εκπροσωπεί ο στρατός. Η μόχλευση μπορούσε να προέλθει μόνο από έναν έξωθεν κίνδυνο που θα συσπείρωνε τον κόσμο γύρω από τον νέο μοναδικό πόλο εγγύησης της νομιμότητας στην Γείτονα, δηλαδή τον ERDOĞAN. Όπως ο Kemal στήριξε το κεμαλικό σύστημα, μέσω της στρατιωτικής επιτυχίας έναντι της Ελλάδας αναδεικνύοντας τον στρατό σε θεματοφύλακα του τουρκικού πολιτεύματος, ο ERDOĞAN επιχειρεί να αναδείξει εαυτόν θεματοφύλακα του νέου συστήματος, το οποίο έτσι κι αλλιώς θα είναι προσωποκεντρικό.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ο «σουλτάνος» έχει επιλέξει να χρηματοδοτήσει την παραγωγή της σαπουνόπερας «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» έναντι οποιασδήποτε άλλης ιστορικής μορφής, όπως επί παραδείγματι ο «Μωάμεθ ο Πορθητής» κ.α. Ο Σουλεϊμάν ήταν ο πρώτος Σουλτάνος που επιχείρησε να καταλάβει την Αυστρία, κάτι που θα του έδινε την ευκαιρία να καταλάβει και ολόκληρη την Ευρώπη, αν δεν αποτύγχανε. O ERDOĞAN φιλοδοξεί ότι θα ξεπεράσει τον Σουλεϊμάν, μέσω της διπλωματικής «κατάληψης» της Ευρώπης, έστω και αν αυτό γίνει μόνο στα μάτια του τουρκικού λαού. Κάπως έτσι άλλωστε χρησιμοποιείται ψηφοθηρικά και το θέμα του μεταναστευτικού και ο τρόπος με τον οποίο ο ERDOĞAN εξαναγκάζει την Ευρώπη να του δίνει «λύτρα» για να μην την καταστρέψει, μία παλιά και κλασική τακτική σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έναντι των δυτικών δυνάμεων.

Η Τουρκία ξεκίνησε το ευρωπαϊκό επεισόδιο μέσω μίας αρχικής πρόκλησης, που γνώριζε πως δεν θα περάσει αναπάντητη. Συνέλαβε το γερμανό δημοσιογράφο της WELT, D. YUCEL, χωρίς ουσιαστική επιχειρηματολογία, αλλά αντιθέτως ως κατάσκοπο και όργανο του δικτύου G ULEN. H Γερμανία αντέδρασε και αυτή τη στιγμή διέκοψε και την χρηματοδότηση της Τουρκίας με τον ERDOĞAN να τη θέτει στο κάδρο με τους «κακούς» που επιθυμούν την ανατροπή του. Το επιχείρημα δεν είναι δύσκολο να περάσει αν αναλογιστούμε πως η πρώτη χώρα στην οποία αιτήθηκε άσυλο κατά την περιπέτεια του πραξικοπήματος και αρνήθηκαν να του το παράσχουν ήταν η Γερμανία.

Αυτή η πρακτική συσπειρώνει τους Τούρκους που διαβιούν στη Γερμανία και θα ψηφίσουν στο επερχόμενο δημοψήφισμα. Εν ολίγοις, η παρουσία και η διοργάνωση ομιλιών από εκπροσώπους της τουρκικής κυβέρνησης δεν είναι απαραίτητη πλέον. Όσα θα περιελάμβανε η προπαγάνδα τους φωτογραφίστηκαν από την γερμανική αντίδραση. Σειρά μετά είχε η Ολλανδία για έναν κύριο λόγο. Ήταν ένα γειτονικό κράτος προς τους πολυάριθμους τούρκους μετανάστες της Γερμανίας και το επεισόδιο που θα προέκυπτε θα διαδιδόταν εύκολα στην περιοχή τους. Εδώ η τουρκική διπλωματία ενήργησε ακόμα πιο μεθοδικά.

Η διάθεση της ολλανδικής κυβέρνησης, η οποία απειλείται στις επερχόμενες εκλογές από την ακροδεξιά, ήταν γνωστή και είχε εκφραστεί ρητώς τουλάχιστον δύο φορές (κατά δήλωση των Ολλανδών) προς την Τουρκία πως δεν πρόκειται να επιτρέψουν σε κανέναν να πατήσει το πόδι του σε ολλανδικό έδαφος. Η κατάσταση θύμιζε εν πολλοίς την περίπτωση του MAVI MARMARA και των προειδοποιήσεων του Ισραήλ που η Τουρκία αψήφησε με αποτέλεσμα την επίθεση στο πλοίο από τις ισραηλινές δυνάμεις.

Ο ERDOĞAN δεν απέστειλε στην Ολλανδία κάποιον από τους γνωστούς «μπροστάρηδες» του λαϊκισμού του, αντιθέτως επέλεξε μία γυναίκα υπουργό. Η F. B. SAYAN KAYA, επιστρέφοντας στην Τουρκία ακολούθησε την αναμενόμενη ρητορική περί απάνθρωπης συμπεριφοράς και καταπάτησης των ελευθεριών από τους Ολλανδούς, παρόλα αυτά το σημαντικό σε αυτό το επεισόδιο δεν ήταν ο υπουργός, αλλά το φύλο του! Η γυναίκα υπουργός που της συμπεριφέρονται απάνθρωπα ενοχλεί περισσότερο μία κοινωνία, από ότι ένας άντρας!

Άλλη μία λεπτομέρεια που εκμεταλλεύεται η Τουρκία είναι πως ενώ με δική της υπαιτιότητα απελάθηκε η υπουργός της, κατηγορεί μέσω της Ολλανδίας ολόκληρη την Ε.Ε. λόγω μίας λεπτομέρειας, που αφορά τη «συμφωνία Schengen». H εν λόγω Υπουργός δεν θα μπορεί να εισέλθει για διάστημα δέκα ετών και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. που συμπεριλαμβάνονται στην εν λόγω συμφωνία, καθώς η ελεύθερη μετακίνηση πολιτών εντός της συγκεκριμένης ζώνης δεν επιτρέπεται σε όσους έχουν απελαθεί από ένα κράτος της συμφωνίας.

Τη συνέχεια έδωσε ο ίδιος ο «Σουλτάνος» κατά τη διάρκεια ομιλίας του (12/03/17) σε εγκαίνια μαζικών εγκαταστάσεων στον Νομό Kocaeli. O ίδιος ανέφερε πως η εν λόγω χώρα θα πληρώσει το αντίτιμο αυτής της απρεπούς συμπεριφοράς και κάλεσε τους διεθνείς φορείς να εφαρμόσουν κυρώσεις εναντίον της συγκεκριμένης χώρας, ενώ ανέφερε πως η Ολλανδία συμπεριφέρεται σαν τριτοκοσμικό κράτος.

Ξαφνικά όλα τα πολιτικά κόμματα στη Γείτονα, ασχέτως πολιτικών θέσεων για το επερχόμενο δημοψήφισμα στήριξαν την επίθεση του «Σουλτάνου». Ο αρχηγός του «CHP», K. KILICDAROGLU, καθώς και ο αρχηγός του «ΜΗΡ», D. BAHCELI, δηλαδή οι αρχηγοί των δύο βασικότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αντέδρασαν για τη στάση της Ολλανδίας απέναντι στην Τουρκία, προτείνοντας να παγώσουν οι σχέσεις με την εν λόγω χώρα.

Επί της ουσίας όλη η τουρκική κοινωνία βλέπει πως ο Τούρκος Πρόεδρος είναι «θύμα της παγκόσμιας συνομοσιολογίας και ο στόχος της Δύσης». Ο Τούρκος Πρόεδρος λοιπόν καταφέρνει να συσπειρώσει ολόκληρο το τουρκικό έθνος γύρω από το πρόσωπό του, τον θεματοφύλακα του νέου πολιτειακού συστήματος και να επιτύχει ένα ποσοστό στο δημοψήφισμα το οποίο να ξεπερνά το 55%, έτσι ώστε να φαίνεται πως διαθέτει και τη λαϊκή υποστήριξη.

Τέλος άφησα μία πολιτική εξέλιξη η οποία αφορά και την παθητική αντιμετώπιση των τεκτενομένων από τη χώρα μας. Η γειτονική Βουλγαρία διαθέτει επίσης σημαντική τουρκική μειονότητα, η οποία ενδιαφέρει την Άγκυρα, τόσο για άσκηση πιέσεων προς την βουλγαρική κυβέρνηση, όσο και για το επερχόμενο δημοψήφισμα. Η Σόφια -που επίσης διανύει προεκλογική περίοδο- και η Άγκυρα, το τελευταίο διάστημα, ήλθαν αντιμέτωπες δύο φορές σχετικά με την ανάμειξη στα εσωτερικά της Βουλγαρίας, από την Τουρκία.

Κατ' αρχήν το βουλγαρικό ΥΠΕΞ διαμαρτυρήθηκε εντόνως για την δήλωση υποστήριξης εκ μέρους του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλειας, ΜΕΗΜΕΤ MUEZZINOG LU, προς το φιλοτουρκικό πολιτικό κόμμα «DOST». Μία ημέρα αργότερα η Τουρκία ζήτησε από την Βουλγαρία να σεβασθεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων, ενισχύοντας έτι μία φορά το αίσθημα διωγμών του τουρκικού έθνους από την «χριστιανική» Ευρώπη, τον οποίο ο φανατικός πιστός ισλαμιστής ERDOĞAN μπορεί να σώσει. Άλλωστε η τουρκική προκλητικότητα έφτασε στο σημείο να επιτρέψει, αν όχι παροτρύνει, τον Πρεσβευτή της Τουρκίας στη Βουλγαρία, SULΕΥΜΑΝ GÖKÇE να συμμετάσχει σε προεκλογικό κλιπ του εν λόγω κόμματος.

Το ανωτέρω είναι καλό να το θυμάται ο κάθε βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, δηλαδή του κοινοβουλίου της χώρας που η Τουρκία θεωρεί υπ' αριθμόν ένα στόχο της, πριν προχωρήσει σε αφελείς δηλώσεις και σε πολιτική φινλανδοποίησης και οσφυοκαμψίας κοτζαμπάση. Τουλάχιστον, έτσι φαίνονται δηλώσεις υπουργών σε ευαίσθητες θέσεις που προσκαλούν την τουρκική πλευρά να έρθει για προεκλογικό αγώνα στη Θράκη, πριν ακόμα δεχτεί σχετικό αίτημα από την Άγκυρα.

Αφού ξεκαθαρίσω λοιπόν ότι όταν κάποιος εργάζεται στο ΥΠΕΞ της Ελλάδας θα πρέπει να γνωρίζει κάποιες θεμελιώδεις αλήθειες, όπως ότι η Θράκη διαθέτει μουσουλμανική και ΟΧΙ τουρκική μειονότητα θα πρέπει να προχωρήσω δυστυχώς και σε ένα μεγαλύτερο μάθημα, για οποιονδήποτε επιθυμεί να έχει ανοιχτά μάτια και αυτιά. O αγώνας για τη δημοκρατία είναι κάτι διαφορετικό από τον αγώνα για την Ελληνική Δημοκρατία. Στη δεύτερη περίπτωση κύριοι προηγείται του πολιτεύματος το ίδιο το έθνος...
==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας