22/3/17

ΗΠΑ vs Κίνα.H πραγματικότητα της αντιπαράθεσης και τα περιθώρια της αμερικανικής αντίδρασης.











Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Νότια Σινική Θάλασσα διαθέτουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για ολόκληρη την Υφήλιο. Πρόκειται για ένα επεισόδιο που ξεγυμνώνει τις πραγματικές αιτίες της Οικονομικής Ύφεσης και ανοίγει ένα παράθυρο προς μία μαύρη και απευκταία εικόνα για το μέλλον μας. Η σημερινή πραγματικότητα δεν προέκυψε εκ του μηδενός αλλά ως αποτέλεσμα του γεωοικονομικού πλαισίου που οι ΗΠΑ διαμόρφωσαν με την πολιτική τους, όπως είδαμε στο αφιέρωμα «ΗΠΑ vs Κίνα. Πώς ο κόσμος έφτασε στον παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο». Οι ΗΠΑ είδαν την αναπόφευκτη σύγκρουση και προετοιμάστηκαν σε λογιστικό («ΗΠΑ vs Κίνα. Η πολεμική κινητοποίηση των ΗΠΑ στο χώρο του Παγκόσμιου Εμπορίου») και σε επιχειρησιακό επίπεδο («ΗΠΑ vs Κίνα. Η αμερικανική τακτική επιβολής της Washington στην παγκόσμια γεωοικονομία») δείχνοντας πως δεν θα ανεχτούν τον αποκλεισμό τους από την παγκόσμια γεωοικονομία. Η αδυναμία τους που προσκάλεσε ως αιμορραγούσα πληγή τα μικρότερα θηρία προκαλεί ένα μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο στην Ευρασία («ΗΠΑ vs Κίνα. Η κινεζική οργάνωση ανατροπής του γυμνού βασιλιά»).

Σε αυτό το πέμπτο μέρος θα εξεταστεί ο πραγματικός φόβος στα μάτια του κάποτε αδιαμφισβήτητου ηγεμόνα και ο τρόπος που τα γεωπολιτικά επεισόδια ανά την Υφήλιο σχετίζονται όλα μεταξύ τους μέσω των Νέων Δρόμων του Μεταξιού.

Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics & Daily News 



Ο πραγματικός δυτικός φόβος


Βλέποντας την ιστορία της Δύσης μπορούμε να παρατηρήσουμε ένα σημαντικό κομμάτι της ανάδειξης των οικονομικών ελίτ, οι οποίες, παρά το πέρας των αιώνων, παραμένουν η άρχουσα ελίτ διαμόρφωσης της δυτικής πολιτικής. Το χρονικό διάστημα 1250-73 οι φεουδάρχες της Γερμανίας εκμεταλλεύτηκαν το κενό στον αυτοκρατορικό οίκο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και επέβαλαν δυσβάσταχτα διόδια για τη χρήση του οδικού δικτύου της επικράτειάς τους. Οι εν λόγω φεουδάρχες ονομάστηκαν Raubritter δηλαδή «κλέφτες βαρόνοι».

Κατά τον ίδιο τρόπο το πρώιμο αμερικανικό κράτος δε διέθετε ικανές δομές διοίκησης για να αποτρέψει την επανεμφάνιση των σύγχρονων κλεφτών βαρόνων. Την εποχή της ανάπτυξης του αμερικανικού σιδηροδρομικού δικτύου δημιουργήθηκαν τα πρώτα σιδηροδρομικά μονοπώλια και οι πρώτοι Raubritter (Cornelius Vanderbilt, E.H. Harriman, Collis Potter Huntington, Amasa Leland Stanford, Charles Tyson Yerkes, Jay Gould, Russell Sage) οι οποίοι ξεγέλασαν και εξαπάτησαν τους επενδυτές της εποχής.

Οι Raubritter των σιδηροδρομικών δικτύων ίδρυσαν εταιρείες οι οποίες ελέγχουν τους σύγχρονους αμερικανικούς κολοσσούς του χώρου. Γνωρίζοντας τον τρόπο με τον οποίο ένα μονοπώλιο μεταφοράς αγαθών μπορεί να ξεπεράσει σε ισχύ τον κρατικό έλεγχο τα αμερικανικά δίκτυα μεταφορών επιθυμούν την είσοδό τους σε ένα project του μεγέθους του OBOR. Μάλιστα οι ΗΠΑ όχι απλά επιθυμούν να γίνουν μέρος αυτού του σχεδίου αλλά επιθυμούν την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή τους. Ωστόσο, αυτή η συμμετοχή δε μπορεί να γίνει χωρίς τα ανάλογα επενδυτικά κεφάλαια και πολύ περισσότερο τα κινεζικά κεφάλαια επενδύσεων δεν συγκρίνονται με τα ανάλογα που διαθέτουν οι ΗΠΑ.

Ο Νέος Άτλαντας της Παγκόσμιας Οικονομίας: Οι Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού


Η σημειολογία της έναρξης του Ανατολικού Οικονομικού Φόρουμ στο Vladivostok πριν την Σύνοδο των G20, με τη συμμετοχή Ρωσία, Κίνας, Ιαπωνίας και Ν. Κορέας ήταν σημαντική. Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση επίσης διαθέτει σημαντικό ρόλο, αφού αποτελεί την ρωσική έκδοση του Νέου Δρόμου του Μεταξιού, ενώ ο OBOR, ενισχύεται από την ύπαρξη υποδομών όπως ο Υπερσιβηρικός, που σχεδιάζεται να επεκταθεί ώστε να αποτελέσει τον Σιβηρικό Δρόμο του Μεταξιού.

Οι δύο βασικοί διάδρομοι του προγράμματος OBOR είναι αυτό που ονομάζεται Ευρασιατική Γέφυρα (SREB) και ξεκινά από την Κίνα δια μέσω Καζακστάν έως το Ρόττερνταμ και ο σιδηροδρομικός διάδρομος που συνδέει Κίνα Μογγολία και Ρωσία, Κίνα Κεντρική και Δυτική Ασία, Κίνα και Πακιστάν, Μπαγκλαντές Κίνα και Ινδία, Κίνα Ινδία Μυανμάρ και Κίνα με τη Χερσόνησο της Ινδοκίνας. Αυτοί οι διάδρομοι θα αποτελούν διεθνείς διαδρομές μεταφοράς που θα υποστηρίζονται από πόλεις-πυρήνες των εν λόγω διαδρομών, χρησιμοποιώντας κομβικά οικονομικά βιομηχανικά πάρκα ως πλατφόρμες συνεργασίας.

Στη θάλασσα το σχέδιο θα επικεντρωθεί στην από κοινού ανάπτυξη ομαλών, ασφαλών και ικανών διαδρομών μεταφοράς συνδέοντας μείζονες λιμένες κατά μήκος του OBOR, συμπεριλαμβανομένου σύγχρονων αναβαθμισμένων μεγάλων λιμένων που θα συνδέουν τα κινεζικά Haikou και Fujian με το λιμάνι της Kuala Lumpur στη Μαλαισία, της Καλκούτα στην Ινδία, του Ναϊρόμπι στην Κένυα και της Αθήνας. Το σημαντικότερο όλων είναι πως όλες αυτές οι υποδομές και διαδρομές αντιμετωπίζονται ως ενιαίο δίκτυο εμπορίου.

Έως σήμερα η Κίνα έχει υπογράψει MoU με 56 χώρες και περιφερειακούς οργανισμούς, αναφορικά με το OBOR, ενώ από το 2013 και την αρχική πρόταση για το ανωτέρω σχέδιο ο Πρόεδρος Xi Jinping έχει προσωπικά επισκεφτεί 37 χώρες για συζητήσεις. Οι εταιρείες «China Railway Group» και «China Communications Construction Company» έχουν υπογράψει συμβόλαια σε 26 χώρες, ενώ έχουν ξεκινήσει εργασίες κατασκευής μονάδων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ηλεκτρολογικού δικτύου, αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου σε 19 χώρες υπό τη μορφή 40 ανεξάρτητων ενεργειακών project. Οι «China Unicom», «China Telecom» και «China Mobile» επιταχύνουν τις εργασίες τηλεπικοινωνιακής διασύνδεσης μεταξύ των χωρών από της οποίες διέρχεται το σχέδιο OBOR.

Επί των ήδη ανεπτυγμένων τμημάτων του OBOR έχουν διακινηθεί περίπου $3 τρις του κινεζικού εμπορίου από το 2013 περισσότερο δηλαδή από το 25% των συνολικών προϊόντων που ξεκινούν τη διαδρομή τους από την Κίνα. Έως σήμερα το Πεκίνο έχει επενδύσει περισσότερα από $ 51 δις σε διάφορες χώρες από τις οποίες διέρχεται το σχέδιο OBOR, ενώ η ανάπτυξη του σιδηροδρομικού δικτύου αναμένεται πως θα μειώσει το κόστος μεταφοράς προϊόντων από την Κίνα διά μέσω Ευρασίας, επιτρέποντας σε πρώην απομονωμένες περιοχές της περιοχής να βρουν διέξοδο σε θαλάσσιες και χερσαίες αγορές δημιουργώντας εξαιρετικές ευκαιρίες ανάπτυξης.

Η Κίνα βρίσκεται επί του παρόντος σε συνομιλίες με 28 χώρες, συμπεριλαμβανομένου της Ρωσίας για ανάπτυξη σιδηροδρομικού δικτύου υψηλών ταχυτήτων. Η σιδηροδρομική γραμμή Κίνας-Ρωσίας θα ενωθεί με την αξίας $ 15 δις υψηλής ταχύτητας σιδηροδρομική γραμμή Kazan-Μόσχας, η οποία θα μειώσει το χρονικό διάστημα μεταφοράς προϊόντων από 12 σε 3,5 ώρες. Το Πεκίνο θα επενδύσει $ 6 δις στο εν λόγω σχέδιο ως μέρος του ευρύτερου σχεδίου σιδηροδρομικής ένωσης Μόσχας-Πεκίνου αξίας $ 100 δις. Η προσέγγιση του Καζακστάν από την Κίνα έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη μίας ελεύθερης ζώνης εμπορίου στο Horgos, ενώ η Κίνα έχει ήδη προχωρήσει στην ανάπτυξη διασυνοριακής ζώνης οικονομικής συνεργασίας με τη Μογγολία, αξίας $ 135,000,000. Τα κινεζικά σχέδια έχουν οδηγήσει το Καζακστάν να φλερτάρει με την ιδέα δημιουργίας ενός ευρασιατικού εμπορικού καναλιού από την Κασπία στη Μ. Θάλασσα, ακόμα και τη Μεσόγειο.

Η ανάπτυξη των νέων σιδηροδρομικών υποδομών απαιτείται προκειμένου να παρακαμφθεί το πρόβλημα μεταφόρτωσης μεταξύ ταχειών διαφορετικών προδιαγραφών που παρατηρείται σήμερα. Επί παραδείγματι, οι ρωσικές σιδηροτροχιές υποστηρίζουν αμαξοστοιχίες που κινούνται σε ράγες των 1520mm, όταν σε Ευρώπη και Κίνα χρησιμοποιούνται οι στενότερες ράγες των 1435mm

Η Κίνα ταυτόχρονα αναπτύσσει νέες σιδηροδρομικές ταχείες που θα έχουν δυνατότητα ανάπτυξης ταχυτήτων έως 400 χλμ./ώρα, ενώ θα δύναται να προσαρμόζεται αυτόματα σε διαφορετικών ραγών σιδηροδρομικά δίκτυα, που μέχρι σήμερα υποχρεώνουν τις αμαξοστοιχίες σε αλλαγή τροχών. Δεδομένης της στρατηγικής της Κίνας για ανάπτυξη των σιδηροδρόμων, η χώρα αυτή τη στιγμή αποτελεί τον ηγέτη στην παραγωγή σχετικής τεχνολογίας.

Η Συρία διαθέτει μείζονα σημασία για την Κίνα, αφού αποτελούσε μέρος του παλαιού δρόμου του μεταξιού μέσω Παλμύρας και Δαμασκού. Οι Σύροι επιχειρηματίες είχαν επισκεφτεί προ εμφυλίου την πόλη Yiwu, νότια της Σαγκάης, όπου συμμετείχαν σε Έκθεση για μικροεμπόρους και είχαν υπογράψει συμφωνίες για την προώθηση κινεζικών προϊόντων στη συριακή αγορά.

Το 2016 το πρώτο ιρανικό πλοίο έφτασε στο λιμάνι Qinzhou της Κίνας με 978 container από διάφορες χώρες που βρίσκονται στον θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού ενώνοντας τη Μ. Ανατολή και τον Κόλπο Beibu ή Κόλπο του Τόνκιν. Το Φεβρουάριο του 2016 εμπορευματική αμαξοστοιχία από την κινεζική επαρχία Zhejiang χρειάστηκε μόλις 14 ημέρες για να καλύψει απόσταση 5,900 μιλίων (9,500χλμ) διά μέσω Καζακστάν και Τουρκμενιστάν.

Ο χρόνος αυτός ήταν κατά ένα μήνα μικρότερος από τη θαλάσσια διαδρομή που απαιτείτο από τη Σαγκάη στο λιμάνι του Ιράν Bandar Abbas. Κίνα και Ιράν σχεδιάζουν να ενισχύσουν τις διμερείς εμπορικές σχέσεις τους ξεπερνώντας τα $ 600δις για την ερχόμενη δεκαετία. Το σημαντικότερο όμως είναι πως έχει συμφωνηθεί ο υπολογισμός των εμπορικών σχέσεων να μη γίνεται σε δολάριο.

Η χρηματοδότηση του Άτλαντα της Παγκόσμιας Οικονομίας


Το εντυπωσιακό στο σχέδιο OBOR είναι πως η Κίνα έχει εξασφαλίσει κεφάλαια χρηματοδότησης από την «Κρατική Τράπεζα Ανάπτυξης» την «Κινεζική Τράπεζα Εισαγωγών-Εξαγωγών» την κινεζικού ελέγχου διεθνή τράπεζα «Asian Infrastructure Investment Bank», την «BRICS New Development Bank» και άλλες πηγές όπως το «Silk Road Fund». Το τελευταίο ίδρυμα επενδύσεων έχει χρηματοδοτήσει αυτή τη στιγμή το σχέδιο OBOR με $ 40δις. Μέχρι στιγμής περίπου $ 250 δις έχουν δεσμευθεί από ήδη υπάρχοντα κεφάλαια, με προοπτική για δέσμευση άλλων $ 500 δις.

Βάσει των ανωτέρω η καταστροφολογία που παρουσιάζεται από τη Δύση για την κατάσταση της κινεζικής οικονομίας, είτε αποτελεί μέρος προπαγάνδας που ικανοποιεί ιδίους σκοπούς, είτε αποτελεί αδυναμία κατανόησης της έλλειψης κεφαλαίων από την αγορά της Ευρασίας, λόγω μετουσίωσης αυτών σε επενδύσεις υποδομών, οι οποίες θα αποδώσουν πολλαπλάσια στο μέλλον. Η Κίνα σχεδιάζει μακροπρόθεσμα την μεταμόρφωσή της από μία φθηνή παραγωγική γραμμή συναρμολόγησης σε μία βιομηχανική πρωτοπόρα τεχνολογικά γραμμή παραγωγής υψηλής αξιοπιστίας και προτύπων.

Το οικονομικό μέλλον της Κίνας επηρεάζει τη Μ. Ανατολή

Λόγω της ιδιαίτερης οικονομικής σημασίας του ελέγχου των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν, η Τεχεράνη επιθυμεί να αναδειχθεί σε περιφερειακή ναυτική δύναμη και γι’ αυτό το λόγο προβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε ναυτικές ασκήσεις, όπως η πιο πρόσφατη VELAYAT 95, στην οποία συμμετείχαν υποβρύχια, πολεμικά πλοία και ελικόπτερα. Άλλωστε, η πρώτη μεταφορά προϊόντων, μέσω του θαλάσσιου διαδρόμου των Νέων Δρόμων του Μεταξιού, έγινε με πλοίο ιρανικού νηολογίου.

Το Ιράν φροντίζει να αναπτύσσει οπλικά συστήματα εδάφους-επιφανείας για την αντιμετώπιση σε βάθος ναυτικών απειλών, τα οποία και φρόντισε να δοκιμάσει στην Υεμένη, παραχωρώντας ένα μέρος στους αντάρτες Houthis, τους οποίους υποστηρίζει. Το γεγονός πως τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν μέρος της κινεζικής στρατηγικής για το άνοιγμα της πύλης που θα οδηγήσει σε Ευρώπη και Δύση έχει εγείρει υποψίες πως η ένταση στην εν λόγω περιοχή θα αυξηθεί στο άμεσο μέλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά παρατηρούνται ναυτικά επεισόδια μεταξύ ιρανικών δυνάμεων και πλοίων του 5ου αμερικανικού στόλου που σταθμεύει στο Μπαχρέιν, μία χώρα που το Ιράν έχει απειλήσει αρκετές φορές και που υπονομεύει μέσω του ισχυρού σιιτικού στοιχείου.

Το Ιράν, σύμφωνα με τις Υπηρεσίες Πληροφοριών Σ. Αραβίας και Ισραήλ, εργάζεται επί ενός προγράμματος υπό την επωνυμία «Riyadh First», με το οποίο επιχειρείται η επέκταση της εμβέλειας των βαλλιστικών πυραύλων τύπου SCUD-C (600χλμ) και SCUD-D (700χλμ), προκειμένου να δύναται η προσβολή της σαουδαραβικής πρωτεύουσας. Οι εργασίες πραγματοποιούνται στη βάση Al Ghadi, 48 χλμ. δυτικά της Τεχεράνης και ξεκίνησαν κατόπιν έγκρισης του Ανώτατου Θρησκευτικού Ηγέτη A. ALI KHAMENEI και του Προέδρου H. ROUHANI.

Το αποτέλεσμα των εργασιών αυτών φάνηκε επίσης στην Υεμένη, όπου οι αντάρτες HOUTHIS κατάφεραν με έναν πύραυλο τύπου BORKAN, ιρανική έκδοση των SCUD, να πλήξουν στρατόπεδο δυτικά του Riyadh. Γι’ αυτό το λόγο ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Σ. Αραβίας πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ, προκειμένου να πείσει τους Παλαιστίνιους να μην ενισχύσουν τις σχέσεις τους με το Ιράν, παρέχοντας ο ίδιος τη στήριξη της χώρας του στο ζήτημά τους και αφετέρου να σχεδιάσει από κοινού με το Τελ Αβίβ τριμερή συνάντηση με τις ΗΠΑ, πρόταση που είχε θέσει επί τάπητος ο D. TRUMP στον ισραηλινό Πρωθυπουργό, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στην Washington.

Η Κίνα προσεγγίζει την Ευρώπη


Το 2010 ο Πούτιν είχε προτείνει στη Γερμανία τη δημιουργία μίας αρμονικής οικονομικής κοινότητας που εκτεινόταν από τη Λισσαβόνα έως το Vladivostok. Για το Ρώσο Πρόεδρο μία ενωμένη ηπειρωτική αγορά θα διέθετε δυναμική τρις δολαρίων.

Η αντίδραση των ΗΠΑ, δεδομένης της οικονομικής συνεργασίας Ρωσίας και Κίνας ήταν ο πανικός. Ως εκ τούτου, το σχέδιο εκτροχιάστηκε, μέσω της αμερικανικής επέμβασης στην Ουκρανία, η οποία αποσταθεροποιήθηκε και δημιούργησε τις εστίες για περαιτέρω αποσταθεροποίηση σε όλη την Αν. Ευρώπη. Η είσοδος, απλά, στο ΝΑΤΟ των χωρών της εν λόγω περιφέρειας δεν προσέφερε κάτι στην Washington, από τη στιγμή που πιο παραδοσιακοί σύμμαχοί της στην Ευρώπη εμφάνιζαν σημάδια θράσους και αμφισβήτησης των αμερικανικών βουλών.

Η Γερμανία, η οποία επιθυμεί να αναδειχθεί στον ύψιστο προστάτη του παγκόσμιου ελεύθερου εμπορίου έχει αδράξει την ευκαιρία και έχει ενισχύσει τις εμπορικές της συναλλαγές με το Πεκίνο. Η Κίνα πλέον αποτελεί τον πρώτο εμπορικό εταίρο για το Βερολίνο ξεπερνώντας τις ΗΠΑ που υποχώρησαν στην τρίτη θέση πίσω από τη Γαλλία. Οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές έφτασαν τα $ 180 δις και η ενίσχυση των σχέσεων αναμένεται να συνεχιστεί από τη στιγμή που οι ΗΠΑ απειλούν να επιβάλουν δασμούς στις εισαγωγές και θέτουν Γερμανία και Κίνα στο ίδιο κάδρο, κατηγορώντας αμφότερες για νομισματικά παιχνίδια και επιτήδεια διατήρηση χαμηλής νομισματικής ισοτιμίας, κατηγορίες που, όπως αναλύθηκε ήδη, δεν ευσταθούν.

Ακόμα και η Μ. Βρετανία, διαβλέποντας τις οικονομικές συνέπειες από την αποχώρησή της από την Ε.Ε. επιχειρεί να αναπτύξει ευρύτερες οικονομικές σχέσεις με την Κίνα και να προωθήσει το ελεύθερο εμπόριο μεταξύ των δύο χωρών. Η Κίνα ήδη συνεργάζεται με τη Μ. Βρετανία για την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού Hinkley Point στην Αγγλία, ενώ ο βρετανός ΥΠΕΞ διαβεβαίωσε πως η χώρα του θα ενισχύσει τη συνεργασία της με την Κίνα σε διεθνή θέματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η T. MAY έχει προσκληθεί στο Πεκίνο για τη μεγάλη Σύνοδο Κορυφής επί της πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (One Belt, One Road) το οποίο αποτελεί τη σύσταση των Νέων Δρόμων του Μεταξιού.

Η Ε.Ε. και η «Ένωση Χωρών της ΝΑ Ασίας (ASEAN)» δήλωσαν στις 9-3-17 ότι οι δύο συνασπισμοί θα επιχειρήσουν να αναβιώσουν τα σχέδια για μία Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου «FREE TRADE AGREEMENT» (FTA), μεταξύ τους, καθώς οι χώρες της Ευρώπης δείχνουν να αξιοποιούν την ισχυρή ανάπτυξη της περιοχής. Σημειώνεται ότι η Ε.Ε. και τα 10 κράτη μέλη της ASEAN ξεκίνησαν διαβουλεύσεις για τη δημιουργία ενός συμφώνου το 2007, ωστόσο δύο χρόνια αργότερα διέκοψαν τις εν λόγω διαβουλεύσεις, ενώ από πλευράς της η Ε.Ε. ξεκίνησε τη διεξαγωγή διμερών διαπραγματεύσεων.

Τα περιθώρια μελλοντικής αμερικανικής αντίδρασης


Καθώς η ηγεμονία των ΗΠΑ πλησιάζει τη δύση της, η Washington οφείλει να αναπροσαρμοστεί στα παγκόσμια δεδομένα, τα οποία περιλαμβάνουν πέντε βασικές αλήθειες σχετικά με την επερχόμενη ανακατανομή παγκόσμιας εξουσίας και την βίαιη πολιτική έγερση της Μ. Ανατολής.

1ον οι ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη οικονομική, πολιτική και στρατιωτική δύναμη προς το παρόν, αλλά οι πολύπλοκες γεωπολιτικές αλλαγές στις περιφερειακές ισορροπίες δεν την καθιστούν την παγκόσμια αυτοκρατορική δύναμη, όπως άλλωστε και καμία άλλη χώρα.

2ον η Ρωσία βιώνει την τελευταία σπασμωδική φάση της αυτοκρατορικής αποκέντρωσης, μία επίπονη διαδικασία, κατά την οποία η Ρωσία δεν αποκλείεται ολοκληρωτικά από την παγκόσμια γεωπολιτική και μπορεί να την αναδείξει σε ηγετικό ευρασιατικό έθνος-κράτος. Παρόλα ταύτα αυτή τη στιγμή επιχειρεί ματαίως να αλλοτριώσει κάποιες από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, κυρίως στη νοτιοδυτική ισλαμική περιφέρειά της, στην Αν. Ευρώπη και τη Βαλτική.

3ον η Κίνα αναδύεται σταθερά και αργά σε ισοδύναμο αντίπαλο δέος των ΗΠΑ, έστω και αν προς το παρόν προσέχει να μην προκαλέσει την αμερικανική αντίδραση. Στρατιωτικά επιδιώκει την είσοδό της σε τεχνολογίες ανεπτυγμένων οπλικών συστημάτων, ενισχύοντας παράλληλα την περιορισμένη ναυτική της δύναμη.

4ον Η Ευρώπη ουδέποτε θα καταστεί παγκόσμια δύναμη, αλλά μπορεί να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στην ανάληψη πρωτοβουλίας, σχετικά με διεθνείς απειλές και το παγκόσμιο βιοτικό επίπεδο. Επιπλέον, η Ευρώπη πολιτικά και πολιτιστικά κινείται παράλληλα με τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μ. Ανατολή και η ευρωπαϊκή σταθερότητα, εντός του ΝΑΤΟ, είναι κρίσιμη για μία εποικοδομητική επίλυση της κρίσης στην Ουκρανία.

5ον Η βίαιη πολιτική έγερση της Μ. Ανατολής είναι απότοκο της καταπίεσης που βίωσαν οι εκεί πληθυσμοί από την αποικιοκρατία των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Πυροδοτεί μία καθυστερημένη, αλλά βαθιά αίσθηση αδικίας με θρησκευτικά κίνητρα που ενώνει τους μουσουλμάνους, εναντίον του έξω κόσμου. Την ίδια στιγμή ο σεκταρισμός, ως εγγενές πρόβλημα του Ισλάμ, αναδύει ιστορικές διαμάχες εντός του μουσουλμανικού κόσμου, τον οποίο και διαιρεί.

Λαμβάνοντας αυτές τις πέντε αλήθειες, ως ένα ενοποιημένο γεωπολιτικό πλαίσιο, οι ΗΠΑ οφείλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες για τον επαναπροσδιορισμό τη δομής της παγκόσμιας εξουσίας με τέτοιο τρόπο, ώστε η βία που ξεσπά εντός του μουσουλμανικού κόσμου και προβάλλεται πέραν τούτου και μελλοντικά και από άλλα σημεία του αποκαλούμενου τρίτου κόσμου, θα αντιμετωπιστεί χωρίς να καταστραφεί η παγκόσμια τάξη.

Οι ΗΠΑ μπορούν να αντιμετωπίσουν την εν λόγω βία μόνο μέσω μία συμμαχίας με Κίνα και Ρωσία. Για να υπάρξει μία τέτοια συμμαχία η Ρωσία θα πρέπει πρώτα να εγκαταλείψει την εξάρτησή της από τη μονομερή χρήση ισχύος εναντίον των γειτόνων της και η Κίνα θα πρέπει να πειστεί για την απάτη της ιδέας της εγωιστικής παθητικότητας με την οποία αντιμετωπίζει την ανερχόμενη περιφερειακή κρίση στη Μ. Ανατολή, ως ευκαιρία για πολιτικά και οικονομικά οφέλη για τις επιδιώξεις της στην παγκόσμια αρένα. Αυτό προϋποθέτει σαφή και γενναία ανταλλάγματα από πλευράς Washington, που αυτή τη στιγμή η σκληροπυρηνική μερίδα δεν επιθυμεί να συζητήσει.

Επίσης η Ρωσία μετατρέπεται για πρώτη φορά στην ιστορία της σε πραγματικό εθνικό κράτος. Η τσαρική αυτοκρατορία με τον υπερεθνικό και ευρέως απαθή πολιτικά πληθυσμό έληξε με τον Α΄ΠΠ και τους μπολσεβίκους. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991 οδήγησε στην απότομη ανάδειξη ενός ρωσικού κράτους ως κύριο διάδοχο αυτής και στην μετατροπή των μη ρωσικών σοβιετικών κρατών σε ανεξάρτητες οντότητες. Αυτά τα κράτη εδραιώνουν την ανεξαρτησία τους και αμφότερες Δύση και Κίνα επιχειρούν να κερδίσουν από τη διαδικασία εις βάρος της Ρωσίας.

Εν τω μεταξύ το μέλλον της Ρωσίας εξαρτάται από την ικανότητά της να αναδειχθεί σε κύριο και ισχυρό κράτος ως μέρος μίας ενωμένης Ευρώπης. Σε αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες θα ήταν δραματικές για την επιβίωση της Ρωσίας από τις πιέσεις που ασκεί περιφερειακά και δημογραφικά η Κίνα οι οποίες αυξάνονται ταυτόχρονα με την άνοδο της τελευταίας και θυμίζουν εποχές άνισων συμφωνιών που επέβαλε η ΕΣΣΔ στην Κίνα στο παρελθόν. Αυτά τα περιθώρια αναζητούν οι ΗΠΑ για να εκμεταλλευτούν και να αποσπάσουν τη Μόσχα από τη συμμαχία της με το Πεκίνο.

Η δραματική οικονομική επιτυχία της Κίνας απαιτεί αντοχή, υπομονή και την εγρήγορση της χώρας. Η καλύτερη προοπτική για την Κίνα θα ήταν η συνεργασία με τις ΗΠΑ για την αντιμετώπιση του παγκόσμιου χάους, από τη στιγμή που αυτό διαθέτει τη δυναμική να επεκταθεί, εκτός της Μ. Ανατολής. Αν δεν περιοριστεί αυτό τότε θα απειληθούν οι νότιες και ανατολικές επαρχίες της Ρωσίας, καθώς και η δυτική επικράτεια της Κίνας.

Οι πιο στενές σχέσεις της Κίνας με τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας και τα μετα-βρετανικά μουσουλμανικά κράτη στη ΝΑ Ασία και ιδίως με το Ιράν είναι οι φυσικοί στόχοι της κινεζικής γεωπολιτικής θεώρησης, αλλά θα μπορούσαν να είναι και σημεία συνύπαρξης με τις ΗΠΑ. Η Washington και κυρίως η σκληροπυρηνική πολιτική ελίτ διαβλέπει πως μπορεί να εκμεταλλευτεί τη συνεργασία της με σκληρούς θεοκρατικούς πυρήνες, έτσι ώστε να εκβιάσει την Κίνα στην ανάπτυξη των έργων υποδομών και τις παγκόσμιες επενδύσεις της.

Η σταθερότητα στη Μ. Ανατολή δε μπορεί να επέλθει όσο οι ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες νοιώθουν πως μπορούν να κερδίσουν από την περιφερειακή αναπροσαρμογή εξουσίας, μέσω της άσκησης βίας. Η ικανότητά τους να δρουν με βάρβαρο τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω δραστικής και επιλεκτικής κοινής δράσης ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας και της αντίστοιχης δράσης περιφερειακών δυνάμεων, όπως Τουρκία, Ισραήλ Ιράν και Αίγυπτος. Η Σ. Αραβία αποκλείεται από το ανωτέρω κάδρο, λόγω της εμμονής της πολιτικής εξουσίας στον ουαχαμπιτισμό, ωστόσο τα οικονομικά οφέλη του OBOR, μπορούν να την πείσουν σε περιορισμό των ένοπλων ομάδων που υποστηρίζει.

Ειδική μνεία θα πρέπει να δοθεί στον μη δυτικό κόσμο και τις πολιτικά εξεγερμένες μάζες, καθώς η χρόνια εκμετάλλευση και καταπίεση αυτών μπορεί να επιφέρει ανάλογες αντιδράσεις με αυτές της Μ. Ανατολής. Τέτοιες περιοχές θα μπορούσαν να είναι η Αφρική, η Ασία, αλλά και πρώην αποικίες του Δυτικού ημισφαιρίου. Σε αυτό το πλαίσιο οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν την Ευρώπη για χρηματοδότηση περιοχών που γειτνιάζουν με αυτή, έτσι ώστε να αναπτυχθεί το βιοτικό επίπεδο και να ελεγχθεί η υβριδική δράση των εξτρεμιστικών ομάδων κατά τα συμφέροντα της Δύσης.

Η απομάκρυνση της Washington από τις περιοχές που έχει εισχωρήσει, όπως η Μ. Ανατολή θα οδηγούσε απλά σε ακόμα περισσότερους πολέμους (όπως Ιράν εναντίον Ισραήλ, Σ. Αραβία εναντίον Ιράν) και θα έδειχναν στον κόσμο πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Αυτή η πεποίθηση είναι αρκετή για να ανοίξει ακόμα περισσότερα μέτωπα παγκοσμίως. Αντιθέτως, Ρωσία και Κίνα θα μπορούσαν να είναι οι γεωπολιτικά κερδισμένοι μίας τέτοιας εξέλιξης, ακόμα και αν η παγκόσμια τάξη θα είναι το γεωπολιτικό θύμα των εξελίξεων. Τέλος η Ευρώπη διαιρεμένη και εκφοβισμένη θα έβλεπε τα μέλη της να αναζητούν απεγνωσμένα για πατρωνίες και να ανταγωνίζονταν για να παραδώσουν γη και ύδωρ.

Η μη δομημένη κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης, ακόμα και αν αυτή έρθει μέσω της μεγαλύτερης απόδειξης της ύπαρξής της, δηλαδή την κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, δεν θα αφήσει κανένα ανεπηρέαστο, αντιθέτως θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον πιο βίαιο παγκόσμιο πόλεμο που μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Για τις ΗΠΑ, η κατάρρευση του παγκόσμιου οικοδομήματος εξουσίας, συνεπάγεται πόλεμο αντοχής, φθορά και εν τέλει πτώση του ηθικού και υπαναχώρηση στην αμερικανική απομόνωση, προ 20ου αιώνα. Για τη Ρωσία θα μπορούσε να σημαίνει μία καίρια ήττα και την υπαγωγή της, κατά κάποιο τρόπο, στην κινεζική υπεροχή, όπως φαίνεται και από συμφωνίες για εξαγωγή ρωσικής τεχνογνωσίας προς την Κίνα των πιο προηγμένων οπλικών συστημάτων που η χώρα διαθέτει. Για την Κίνα η πλήρης κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης θα σήμαινε ένα διαρκή πόλεμο με τις ΗΠΑ και τις Ιαπωνία και Ινδία, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος θα υπέφερε από αμυντικές υποχρεώσεις προς τους ισχυρούς συμμάχους τους και την περιδίνηση σε έναν ελεύθερο κόσμο βίας και επίλυσης διαρκών εθνικών και θρησκευτικών διαφορών, από τη Μ. Ανατολή και την Κεντρική Ασία, έως την Αφρική και τα Βαλκάνια.

Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ αποφεύγουν την απευθείας σύγκρουση, θα ακολουθήσουν τη διπλωματία τους και την προσέγγιση ενός εκ των δύο ανταγωνιστών της. Το Δόγμα Brzezinski αποτελεί την πιο καθαρή και αγνή έκφραση της ρωμαϊκής διπλωματίας. Την επερχόμενη 20ετία η ανάδυση παγκόσμιων υπαρξιακών προβλημάτων, όπως η κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη επιβάρυνση της κοινωνικής ανοχής των καταπιεσμένων.



Αν οι μεγάλες δυνάμεις δεν βρουν μία κοινή φόρμουλα συνύπαρξης, τότε οι επαναστάσεις και αμφισβητήσεις της εξουσίας τους θα είναι συνεχείς και σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από ότι σήμερα. Η συνεργασία είναι το δόγμα του μέλλοντος και η Κίνα το έχει αντιληφθεί ήδη, όπως φαίνεται από τη διπλωματική της δράση. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι ΗΠΑ θα ακολουθήσουν αυτό το δόγμα ή αν απλά θα χτυπήσουν τη γροθιά τους στο μαχαίρι εμμένοντας σε πολιτικές τρομοκρατίας του παρελθόντος που θα μετατρέψουν το MAD MAX σε μία προφητική ταινία.




==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας