Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η πραγματικότητα του Ντόναλντ Τραμπ



Γράφει ο Φάνης Βαρτζόπουλος
Free Sunday 2/4/2017



Ο Τραμπ θα ακολουθήσει την πολιτική του παγκόσμιου εθνικολαϊκισμού. Θα πείσει τον μέσο πολίτη να μην ντρέπεται για την απλότητα της ύπαρξής του και να μη νιώθει τύψεις για την αδυναμία του να κατανοήσει τα οφέλη του νεωτερικού κύματος.
Το ταπεινό γραφείο της Γενικής Εισαγγελίας των ΗΠΑ δεν πρόσφερε τίποτα από την αίγλη στην οποία είχε συνηθίσει ο Τζον Μίτσελ. Η θέα του Μπρούκλιν από τον ουρανοξύστη είχε αντικατασταθεί από ένα στενό γραφείο, όπου μετά βίας εισχωρούσε λίγο κιτρινισμένο φως από τις γρίλιες του παραθύρου. Η προσοχή του Μίτσελ εκείνη την ημέρα, όμως, είναι στραμμένη στο μαύρο τηλέφωνο δίπλα του. Γνωρίζει πολύ καλά τον φίλο του και είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι σύντομα θα τον καλέσει για να του ζητήσει μια χάρη. Δεν είναι στο στιλ του φίλου του να ζητάει χάρες από τους υφισταμένους του. Ο Μίτσελ όμως αποτελεί μια ειδική κατηγορία. Στη διάρκεια της πολύχρονης φιλίας τους θα του ζητήσει τρεις χάρες. Η πρώτη αφορούσε την παραίτησή του από τη δικηγορική εταιρεία όπου εργάζονταν μαζί για να αναλάβει την προεδρική του καμπάνια. Η δεύτερη τον περιμένει στην άλλη μεριά του τηλεφώνου. Η τρίτη θα έρθει λίγα χρόνια αργότερα και θα τον οδηγήσει στη φυλακή εν μέσω κατακλυσμιαίων αποκαλύψεων.


Το 1969 ορισμένες Πολιτείες των ΗΠΑ αρνούνται να επιτρέψουν τη λειτουργία μεικτών σχολείων για λευκούς και έγχρωμους, 100 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου. Ο Πρόεδρος γνωρίζει ότι για να έχει σοβαρές ελπίδες επανεκλογής χρειάζεται τις ψήφους του λευκού συντηρητικού Νότου. Ωστόσο, οι αποφάσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και ο φιλελεύθερος Τύπος δεν του επιτρέπουν να υποστηρίξει ανοιχτά τις πολιτικές του διαχωρισμού, των οποίων το αδιέξοδο άλλωστε αντιλαμβάνεται πλήρως. Γι’ αυτόν τον λόγο θα ζητήσει από τον Μίτσελ να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του ως υπουργός Δικαιοσύνης για να διαβεβαιώσει τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους ότι η κυβέρνηση δεν θα επιβάλει την επίσπευση της διαδικασίας. Δημοσιογράφοι και ακτιβιστές θα τον πιέσουν να εξηγήσει το παράλογο αυτής της πολιτικής. Μπροστά στο αδιέξοδο ο Μίτσελ θα τους καλέσει να «μη δίνουν σημασία στα λεγόμενα της κυβέρνησης αλλά σε όσα αυτή πράττει».


Στην Αμερική, περισσότερο απ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα της Δύσης, οι πολίτες εκλέγουν όχι κόμμα αλλά Πρόεδρο. Οι επιτυχημένοι πολιτικοί σε αυτές τις συνθήκες αφουγκράζονται την επιθυμία της πλειοψηφίας και βάσει αυτής ρυθμίζουν τα «βαθιά και αναλλοίωτα» πιστεύω τους. Ο Ομπάμα δηλώνει το 2004 ότι η ιερότητα του γάμου προϋποθέτει τη συμμετοχή ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Το 2014 ο Ομπάμα δηλώνει ότι άτομα ίδιου φύλου πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να παντρεύονται. Ο Ντόναλντ Τραμπ αντιλαμβάνεται νωρίς ότι για να εκλεγεί θα πρέπει να γίνει κι αυτός επιτυχημένος μάνατζερ συναισθημάτων, όπως ο προκάτοχός του. Μελετάει με προσοχή την τακτική των ηγετών του Brexit. Παρατηρεί τον κομμουνιστή Έλληνα πρωθυπουργό που εφαρμόζει φιλελεύθερα μέτρα χωρίς καμία λαϊκή αντίδραση. Αντιλαμβάνεται ότι για να κάνει τη διαφορά θα πρέπει κι αυτός να ανακατέψει την τράπουλα.


Μέτρα όπως η μείωση φόρων, η αύξηση στις κυβερνητικές δαπάνες για χρηματοδότηση υποδομών και η επιβολή δασμών σε εισαγωγές έχουν εφαρμοστεί κατά καιρούς και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως κάτι πρωτόγνωρο. Αντίπαλοί του, οικονομολόγοι και ινστιτούτα, προειδοποιούν για διόγκωση χρέους, διαταραχή στα παγκόσμια εμπορικά ισοζύγια και εισοδηματικές ανισότητες. Περίπλοκες έννοιες, που προκαλούν κόπωση στον νου. Άλλωστε ο Ντόναλντ Τραμπ δεν πιστεύει στην επιστήμη και στα σαθρά μοντέλα της. Η επιστήμη και η διανόηση ταπεινώνουν τον άνθρωπο με την πολυπλοκότητα και την αρτιέπειά τους. Δεν ήταν αυτές που τον έκαναν να επαναφέρει το μεγαλείο της οικογένειάς του. Δεν βοήθησαν τον αδερφό του να αποδράσει από το ποτό στο οποίο τον οδήγησε η μανιώδης πίεση του πατέρα τους. Η πίστη του βρίσκεται στη δύναμη της ψυχής του ανθρώπου. Και το κοινό που τον έφερε στην εξουσία συμφωνεί απόλυτα μαζί του.


Εστιάζοντας στην οικονομική του πολιτική, το πιο διαφημισμένο του σχέδιο είναι η διατήρηση των δουλειών στην Αμερική. Ο Τραμπ συναντάει συχνά τους CEO διαφόρων εταιρειών και προσπαθεί να τους πείσει να μη μεταφέρουν κομμάτια της μεταποίησης στο εξωτερικό (για να μειώσουν τα κόστη τους). Με αυτή την κίνηση ωφελούνται οι εργάτες, οι οποίοι δεν χάνουν την απασχόλησή τους, ενώ ζημιώνονται οι κεφαλαιούχοι μέτοχοι των εταιρειών, δεδομένης της μείωσης της κερδοφορίας τους. Σημαντικά οικονομικά think tanks (Oxford Economics, Peterson Institute) κριτικάρουν αυτή την ιδέα αρθρώνοντας το επιχείρημα ότι μέσω αυτής της αυτοδιόρθωσης της παγκόσμιας οικονομίας αυξάνεται το παγκόσμιο προϊόν και οι εργάτες οι οποίοι χάνουν τις δουλειές τους μπορούν να μετακινηθούν σε άλλες βιομηχανίες με κάποια μετεκπαίδευση ή σε κάποια άλλη περιοχή, όπου υπάρχει εργασία.


Ο Τραμπ γνωρίζει φυσικά ότι αυτές οι προοπτικές αφήνουν αδιάφορο τον μέσο Αμερικανό και ο ίδιος προσωπικά δεν ενδιαφέρεται για την παγκόσμια αποτελεσματικότητα της οικονομίας αλλά μόνο γι’ αυτήν των ΗΠΑ. Σε αυτό το σημείο εκμεταλλεύεται αριστουργηματικά τις διαφωνίες μεταξύ των πρωτοκλασάτων οικονομολόγων για το κατά πόσο η ίδια η παγκοσμιοποίηση βοηθάει το επίπεδο ζωής του μέσου πολίτη στη Δύση.


Εκεί όπου φαίνεται να υπάρχει συμφωνία για το παράλογο των προτεινόμενων αλλαγών είναι στην επιβολή δασμών για συγκεκριμένα εισαγόμενα προϊόντα, στους επικείμενους νομισματικούς πολέμους και στην απαγόρευση εισόδου μεταναστών από συγκεκριμένες χώρες. Κοινό στοιχείο των τριών μέτρων αποτελεί ο θόρυβος τον οποίο προκαλούν και η έλλειψη ουσίας. Οι προτεινόμενοι δασμοί, της τάξης του 40%, είναι απλώς ανέφικτοι και τα αντίποινα διαλυτικά. Και είναι σαφές ότι στην ανθρώπινη ιστορία κανένα τείχος και καμία διαταγή δεν σταμάτησε τη μετακίνηση απελπισμένων μαζών. Το μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ είναι απλό: Η Αμερική δεν χρωστάει σε κανέναν αλλά, αντίθετα, είναι θύμα εκμετάλλευσης της παγκοσμιοποίησης. Ο πλανήτης θα πρέπει να πληρώνει φόρο στον παγκόσμιο αστυνόμο και ο μέσος Αμερικανός, παρά την πολυδιαφημισμένη ολιγόνοιά του, δεν έχει κάνει λάθος σε τίποτα.


Η ίδια η παγκόσμια κοινότητα αντιδρά σπασμωδικά και εμφανίζεται μπερδεμένη. Η περιφρόνησή της προς το κοινό το οποίο εξέλεξε αυτόν τον ανισσόροπο ηγέτη πεισμώνει ακόμα περισσότερο τους υποστηρικτές του. Ο πλανήτης διαμαρτύρεται σε κάθε ευκαιρία για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, αλλά τρομάζει μπροστά στην προοπτική μιας υπερδύναμης η οποία στρέφεται στον προστατευτισμό. Ο νέος Πρόεδρος ενστερνίζεται την αγανάκτηση του κόσμου προς αυτή την ιδιότυπη δικτατορία της ιντελιγκέντσιας. Το είδε να χτίζεται σιγά και αθόρυβα μέσα στις δεκαετίες. Είδε το κομπορρήμον κουλτουριάρικο κομμάτι της κοινωνίας να συμμαχεί με τις κατεστημένες ελίτ στην προσπάθεια ελέγχου των στρατιών «ηλιθίων», οι οποίοι δεν δύνανται να αντιληφθούν τους κινδύνους του εξτρεμισμού και τα οφέλη της διατήρησης των υφιστάμενων, περιορισμένων έστω, ανέσεων οι οποίες αρμόζουν στην κατώτερη παιδεία τους.


Στο πλαίσιο αυτό, προβαίνει σε σειρά ανέξοδων εντυπωσιασμών, είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε χρησιμοποιώντας τους δικούς του Μίτσελ. Θα χλευάζει σε κάθε ευκαιρία τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης και θα κάνει πομπώδεις δηλώσεις με αφηρημένα εφαρμοστικά πλαίσια. Γνωρίζει καλά ότι ο κοινωνικός αφρός της σοβαροφάνειας και του καθωσπρεπισμού θα τον αντιμετωπίζει πάντα ως μια λαϊκιστική παρένθεση. Η δική του δύναμη, όμως, δεν βρίσκεται στα στεγνά νούμερα των ινστιτούτων, ούτε στις αοριστίες των μίντια. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα ακολουθήσει την πολιτική του παγκόσμιου εθνικολαϊκισμού. Θα πείσει τον μέσο πολίτη να μην ντρέπεται για την απλότητα της ύπαρξής του και να μη νιώθει τύψεις για την αδυναμία του να κατανοήσει τα οφέλη του νεωτερικού κύματος. Και αν το τίμημα για όλα αυτά είναι η μείωση του βιοτικού επιπέδου, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όπως θα έλεγε και ίδιος καθησυχαστικά: «It’s gonna be great».


==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας