8/4/17

Η αρχή του τέλους της Συρίας με υπογραφή τρίτων



Γράφει ο Συμεών Χριστοφυλλίδης
 

Επί 6 συνεχόμενα χρόνια, η Συρία βάλλεται από έναν εμφύλιο πόλεμο που έχει κυριολεκτικά αποδεκατίσει τη χώρα. Παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκτελέσεις αμάχων και στρατιωτών, βομβαρδισμοί, αιματοχυσία και ισχυρές προσφυγικές ροές είναι μερικές από τις έννοιες που περιγράφουν την κατάσταση της χώρας. Μέσα σε όλα αυτά, ΗΠΑ και Ρωσία έχουν ένα και μόνο σκοπό: να καθορίσουν το αναδυόμενο status quo.

Από την αρχή του εμφυλίου (2011), η Ρωσία έχει εμπλακεί έμμεσα στον πόλεμο, δίνοντάς του χαρακτήρα «πολέμου δι’αντιπροσώπων», χωρίς, δηλαδή, άμεση εμπλοκή της ίδιας, παρά με παρακίνηση εξωτερικών δυνάμεων. Χαρακτηριστική η άσκηση βέτο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, όταν ο Οργανισμός ψήφιζε για την παραίτηση του Άσαντ από την κυβέρνηση της Συρίας. Εν έτη 2015, κατόπιν και της καταστροφής εξαίρετων θρησκευτικών μνημείων στην Παλμύρα, ο Πούτιν ξεκινά και επίσημα την εμπλοκή του στον πόλεμο μέσα από βομβαρδισμούς που στόχευαν τους αντάρτες, τους οποίους και καθιστά υπεύθυνους για τον εκτροχιασμό της κατάστασης στην περιοχή. Η στήριξη που παρέχει η Ρωσία στη κυβέρνηση Άσαντ είναι σταθερή, γεγονός που επιβεβαιώνει και η σύμπραξη(ακόμα και) με τις ΗΠΑ για το σχέδιο εκεχειρίας περί τα τέλη του 2016. Το εγχείρημα εκεχειρίας λήγει άδοξα μετά την ανατίναξη πομπής φορτηγών κοντά στο Χαλέπι της Συρίας με πρωτοβουλία των ΗΠΑ, ενώ δεν αργεί να φουντώσει και πάλι η διαμάχη ανάμεσα στο Ισλαμικό Κράτος και τη συριακή κυβέρνηση. Τον Μάρτη πλέον του 2017, επιτεύχθηκε μια σημαντική πολιτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας, ΗΠΑ και Τουρκίας που αποσκοπούσε στην οργάνωση και το συντονισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο συριακό κράτος. Προς επίρρωση του σχεδίου αυτού, το υπό εμφύλιο κράτος της Συρίας διαιρείται σε τομείς ευθύνης ή αλλιώς ζώνες επιρροής ανάμεσα στις δύο μεγάλες δυνάμεις, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Κατανομή ζώνης επιρροής στην Τουρκία δεν υπήρξε, καθότι ήλεγχε ήδη μέρος της χώρας μέσω της κατάληψής της από τουρκικό στρατό. Η Ρωσία όμως αναστέλλει τη συμφωνία για την αεροπορική ασφάλεια πάνω από τη Συρία που περιόριζε τις επιχειρήσεις της. Λόγος της διακοπής του μνημονίου συνεργασίας με την Αμερική καθίσταται η απόφαση της τελευταίας να βομβαρδίσει εκ νέου το συριακό κράτος. Γενικά, η Ρωσία έχοντας ως κίνητρο τη διασφάλιση της παρουσίας της στη Συρία, διατηρώντας και τη ναυτική της βάση εκεί, έχει επιλέξει να στηρίζει τη κυβέρνηση και να αντιμάχεται με τις δυνάμεις της Δύσης με κάθε κόστος. Ισχυρό διπλωματικό της χαρτί έχει αποτελέσει το γεγονός πως το «αντικαθεστωτικό μπλοκ» της δυτικής πλευράς είναι αρκετά αχανές καθώς πέρα από τη Δύση, τα κράτη του Κόλπου και την Τουρκία, περιλαμβάνει και το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο η Τουρκία διατείνεται πως αντιμάχεται.

Όσον αφορά τις τελευταίες ενέργειες των ΗΠΑ απέναντι στη Συρία, αυτές δε θα μπορούσαμε να πούμε πως χαρακτηρίζουν πλήρως την καθιερωμένη στάση της αμερικανικής πλευράς. Ωστόσο, έχουν αφορμή, και αυτή συνοψίζεται στην ειδεχθή δολοφονική επίθεση με χημικά που δέχθηκε η πόλη Χαν Σεϊχούν, περιοχή ελεγχόμενη από τους αντάρτες στη βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Η τοξική αυτή επίθεση καταδικάστηκε από σύσσωμη τη διεθνή κοινότητα, η πλειονότητα της οποίας κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση του Μπασάρ αλ Άσαντ για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα με τη χρήση χημικών. Έτσι, προκλήθηκε και η παρέμβαση των ΗΠΑ που έπληξαν για δεύτερη φορά μετά το 2014 στρατιωτικούς στόχους εντός συριακού εδάφους που ελέγχει ο Άσαντ με εναέριους βομβαρδισμούς. Η επίθεση αυτή, αξίζει να σημειωθεί, εξαπολύθηκε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Κογκρέσου, όπως προβλεπόταν σε περίπτωση εμπλοκής σε πόλεμο. Εξουδετερώθηκε κατ’αυτό τον τρόπο, όμως, όπως υποστηρίζει και ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η βάση από την οποία προκλήθηκε η χημική επίθεση. Πέραν αυτών, κομβικό ρόλο διαδραμάτισε και η διεθνής κοινότητα στο σύνολό της, η οποία στήριξε τη στάση της Αμερικής, καθώς και την αιτιολογία της πως πρόκειται για προληπτικό και αποτρεπτικό μήνυμα. Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Πολωνία, Τουρκία, Ισραήλ, Καναδάς, Σαουδική Αραβία, ακόμα και το ίδιο το ΝΑΤΟ τάχθηκαν υπέρ των ΗΠΑ. Κερδίζοντας και τη «νομιμοποίηση» και την έγκριση άλλων κρατών, ο Τραμπ ενισχύει, έτσι, και την αποδοχή του από τη διεθνή κοινότητα, μια αποδοχή που χρειάζεται για άλλα δύσβατα μονοπάτια στα οποία θέλει να οδηγήσει την αμερικανική πολιτική. Ο βομβαρδισμός της αεροπορικής βάσης εκ μέρους της Αμερικής με 59 Τόμαχοκ βρίσκει υποστηρικτή και τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, με αποτέλεσμα να παγώνουν και πάλι οι ρωσοτουρκικές σχέσεις.

Η πολιτική της Αμερικής με τον Τραμπ και οι ισορροπίες δυνάμεων έχουν αλλάξει. Ο στόχος εξουδετέρωσης των τζιχαντιστών έχει αντικατασταθεί από τον στόχο απομάκρυνσης του Άσαντ από την εξουσία και ανάληψης δράσης της ίδιας της Αμερικής κατά του καθεστώτος της Δαμασκού. Παρά το γεγονός πως Τραμπ και Ομπάμα συμφωνούσαν στην αποφυγή άμεσης εμπλοκής στη Συρία, οι συνθήκες ώθησαν το Πεντάγωνο να ανοίξει πυρ και να καταδικάσουν με αυτό τον τρόπο το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η στάση του νέου Προέδρου, βέβαια, καταδεικνύει και ένα άλλο μοντέλο ηγεσίας, ένα μοντέλο που ίσως χρειαζόταν ο σύγχρονος κόσμος και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το προφίλ του Ομπάμα. Εν προκειμένω, ο Τραμπ εμφανίζεται ως ο αποφασιστικός, καθοδηγητικός ηγέτης που αντιδρά στις εξελίξεις, σε αντίθεση με τον Ομπάμα που συνήθιζε να αντιδρά κατόπιν πιστής ακολουθίας των προβλεπόμενων διαδικασιών, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και εστιάζοντας περισσότερο στις διαβουλεύσεις. Ποιο είδος ηγεσίας θα κοστίσει περισσότερο, μένει να μας το δείξει η ιστορία. Σημαντική σε αυτή τη φάση είναι και η διαφοροποίηση Τραμπ-Πούτιν με πλήρως αντίθετη προσέγγιση, γεγονός που εκπλήσσει όσους είχαν «πειστεί» από τη φιλορωσική προεκλογική διάθεση του τωρινού προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Όσον αφορά στο ρόλο της Τουρκίας, το ενδεχόμενο να έχει προμηθεύσει εκείνη το Ισλαμικό Κράτος με το χημικό αέριο «σαρίν», την καθιστά συνυπαίτια της τραγωδίας. Ο Τούρκος πρόεδρος το γνωρίζει καλά πως αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο, ειδικά πριν το δημοψήφισμα που θα του δώσει απεριόριστες εξουσίες, η δημοτικότητά του θα πληγεί. Η θέση που συμφέρει αυτή τη στιγμή την Τουρκία να έχει είναι δίπλα στην Αμερική. Η προθυμία που εκφράζει άλλωστε η Τουρκία να βοηθήσει στρατιωτικά τον Αμερικανό πρόεδρο, αποκαλύπτει τις πιθανότητας τουρκικής προβοκάτσιας πίσω από το χημικό χτύπημα στη συριακή πόλη. Ο πρόεδρος Ερντογάν αφενός ενδέχεται να υποβοήθησε στη χημική επίθεση έχοντας ως στόχο να ωθήσει σε αντιμαχία ΗΠΑ και Ρωσία με αποτέλεσμα να ανασταλεί ο εναέριος περιορισμός πάνω από τη Συρία, κάτι το οποίο και συνέβη. Αφετέρου, η στήριξη που παρέχει η Τουρκία στην Αμερική, δίνει τη δυνατότητα στον Τούρκο πρόεδρο να εμπλακεί στρατιωτικά στη περιοχή, στο πλευρό των ΗΠΑ και να αξιώσει μεγαλύτερο μερίδιο της περιοχής.

Υπό το φως των εξελίξεων και δεδομένου του εμφυλίου που μαίνεται στο κράτος της Συρίας, Αμερική, Ρωσία και Τουρκία καραδοκούν για το δικό τους μερίδιο στο τελικό παιχνίδι της..μοιρασιάς.





==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας