Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

O εξτρεμιστικός ακτιβισμός ή κοσμικός ουαχαμπιτισμό, η μεταναστευτική κρίση και η ΝΤΠ





Γράφει ο Πολυδεύκης
Ειδικός Συνεργάτης του Geopolitics & Daily News




Ο Νέο-φασισμός αποτελεί μία νέα κοινωνική και πολιτική τάση, η οποία έχει αποχαρακτηριστεί από ιδεολογικές επιρροές. Χρησιμοποιείται πλέον ως μέσο για την επιβολή ενός ιδεολογικού πλαισίου, ασχέτως της φιλελεύθερης ή μη προέλευσής του. Επί της ουσίας, οι υβριδικές κοινωνίες που προωθούνται απαιτούν τη γέννηση υβριδικών κοινωνικών μορφωμάτων που αποσκοπούν σε υβριδικούς πολίτες. Τοιούτο τρόπο, η αλήθεια και το ψέμα χάνονται μέσα στο νέο υβριδικό κόσμο που σήμερα χτίζεται

Ο φανατισμός με τον οποίο βλέπουμε σήμερα ακτιβιστές, πολιτικούς και γεωπολιτικές δυνάμεις να προωθούν τα δημοκρατικά και ανθρώπινα ιδεώδη ξεπερνά κατά πολύ την έννοια της Δημοκρατίας και του Ανθρωπισμού. Το κεφάλαιο, όπως θα το αποκαλούσαν κάποτε οι κομμουνιστές, εκμεταλλεύεται τριτοκοσμικές χώρες και καλεί τους απλούς πολίτες να προστατεύσουν τα θύματα των εθνοτήτων των περιοχών που απομυζεί. Κατά τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε σήμερα τον φανατικό ισλαμικό Ουαχαμπιτισμό να εκμεταλλεύεται αδαείς ώστε να χάσουν τη ζωή τους για μία ανώτερη ιδέα, η Δύση έχει παράγει τη δική της «νέα θρησκεία»: τον Κοσμικό Ουαχαμπιτισμό.



Η κατανόηση του Θηρίου


Οι χαοτικές διεργασίες που προκάλεσαν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη αποτέλεσαν την απαρχή ανόδου μίας επικίνδυνης ομάδας ιδεολογιών τις οποίες εντάσσω στην κατηγορία του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού. Ακριβώς όπως η «αδελφή» ιδεολογία των τζιχαντιστών, μισεί και επιθυμεί την καταστροφή του δυτικού πολιτισμού, οι «κοσμικοί ουαχαμπίτες», παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και δραστηριοποιούνται στη Δύση, επιθυμούν ακριβώς το ίδιο, ακόμα και αν δεν γνωρίζουν πως είναι η ζωή έξω από τα δυτικά πρότυπα. Αυτό το λογικό παράδοξο, της πολιτιστικής αυτοκτονίας δε διαφέρει από την εξτρεμιστική αριστερή ιδεολογία του παρελθόντος και σε αρκετές περιπτώσεις έχει χρησιμοποιηθεί ως βάση ανάπτυξης της φονταμενταλιστικής σεκταριστικής «θρησκείας» του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού.

Οι Κοσμικοί Ουαχαμπίτες, δεν είναι άλλοι από αυτούς που ονομάζουμε σήμερα «ακτιβιστές», αλλά διαθέτουν σαφή ιδεολογικά κριτήρια. Συμμορφώνονται με τα θεωρητικά κείμενα αριστεριστικών ιδεολογιών, ως υποπροϊόν μίας άλλης εποχής, αντιγράφοντας δομικά τον ισλαμικό ουαχαμπιτισμό στην εφαρμογή του Κορανίου. Ο λόγος που αυτό συμβαίνει μπορεί να διαθέτει ρίζες είτε στην αφέλεια των υποκειμένων που πιστεύουν ότι καταπολεμούν τη μονοπολικότητα, είτε στο σύνδρομο κατωτερότητας σε μία πιο γενικευμένη κλίμακα, που εκφράζεται μέσω του πολιτισμικού σαδισμού. Ανεξαρτήτως λόγου τα υποκείμενα πιστεύουν ακράδαντα στην «ιερή» υπόσταση του αριστερού θεωρητικού δόγματος, περί ανοιχτών συνόρων και εναντιώνονται σθεναρά σε κάθε κυβερνητική πολιτική όσμωσης των ιθαγενών πληθυσμών και των μεταναστών.

Η πεποίθησή τους επί της ριζοσπαστικής ιδεολογίας τους είναι τόσο ισχυρή, ώστε ενστικτωδώς απορρίπτουν οιονδήποτε διαφωνεί με τις θέσεις τους και τον χαρακτηρίζουν φασίστα, συνοδεύοντας τυπικά την υπερβολικά συναισθηματική και δυσανάλογη αντίδρασή τους με την απειλή πως «ο μόνος καλός φασίστας, είναι ο νεκρός φασίστας». Με αυτό τον τρόπο οι Κοσμικοί Ουαχαμπίτες αντιγράφουν τα βήματα των Ισλαμιστών Ουαχαμπιτών, οι οποίοι αποκαλούν τους αντιπάλους τους «άπιστους» και επιχειρούν σε κάποιες περιπτώσεις και να τους σκοτώσουν.

Οι ομοιότητες αυτού του ψυχολογικού συμπλέγματος, εν δυνάμει, κατά συρροή δολοφόνων δεν σταματούν εδώ. Οι Κοσμικοί Ουαχαμπίτες διαθέτουν ένα χαμερπές μίσος για την πολιτιστική και πολιτισμική ταυτότητα, γενικά, το οποίο παρατηρείται ακόμα και ανάμεσα στους ηγέτες τους. Αυτό το αίσθημα μοιάζει με το αντίστοιχο των Ισλαμιστών Ουαχαμπιτών, εναντίον του σεκταρισμού και των λοιπών Μουσουλμάνων που δεν ανήκουν στην ομάδα τους. Στην περίπτωση των Ισλαμιστών Ουαχαμπιτών, ο λόγος του μίσους προς κάθε τι διαφορετικό είναι προφανής, ελέω θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ωστόσο στην περίπτωση των Κοσμικών Ουαχαμπιτών η ρίζα του συναισθήματός τους εντοπίζεται στην πολιτιστική ταυτότητα του Μαρξισμού. Αν και οι ίδιοι δεν αυτοπροσδιορίζονται ως μαρξιστές, ωστόσο ο χαρακτηρισμός αυτός αποτελεί αυταπόδεικτο αξίωμα, λαμβάνοντας υπόψη την απόλυτη περιφρόνηση των εν λόγω ατόμων προς οτιδήποτε σχετίζεται με την πολιτιστική ταυτότητα, θεωρώντας πως τα μοναδικά κοινωνικά χαρακτηριστικά, τα οποία διαθέτουν σημασία, είναι οικονομικής και ταξικής φύσεως.

Κατά συνέπεια οι Κοσμικοί Ουαχαμπίτες συμμετέχουν τακτικά σε παρανοϊκές εκκαθαρίσεις και φασιστικές εξορμήσεις, εντός των τάξεών τους, εναντίον όσων εκτιμούν ότι πιστεύουν στην πρακτικότητα ενσωμάτωσης εθνικών και πολιτιστικών στοιχείων ταυτότητας στην αριστερή κοσμική θεώρησή τους. Η λεκτική βία που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών ομοιάζει τρομερά -και έως ένα βαθμό είναι ίδια- με τη φυσική βία των Takfiri (σ.σ. ο Μουσουλμάνος που κατηγορεί έναν έτερο ομόθρησκό του πως παραβιάζει τα ιερά κείμενα), εναντίον των μελών της ίδιας της ομάδας τους, επιβεβαιώνοντας ακόμα περισσότερο την δομική ομοιότητα συμπεριφοράς και ιδεολογίας μεταξύ του Κοσμικού και του Ισλαμικού Ουαχαμπιτισμού.



Ο αριστερός εξτρεμισμός τέκνο της εξτρεμιστικής γεωπολιτικής ελίτ



Η άνοδος του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού διευκολύνθηκε άμεσα από το πολωτικό ιδεολογικό εξτρεμισμό ο οποίος προήλθε από την μεταναστευτική κρίση. Δεν πρόκειται για μία έκπληξη ανάπτυξης των διαδικασιών, αλλά για μία λογική συνέχεια, η οποία διαφαινόταν πολλά χρόνια πριν. Η κλειστή κάστα εξουσίας που διαφεντεύει την Υφήλιο πάσχει από το σύνδρομο ανωτερότητας και απαξιώνει κάθε τι που σχετίζεται με το παρελθόν. Για αυτή την κλειστή κάστα ανθρώπων δεν έχει σημασία η εθνικότητα, η θρησκεία ή οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό χαρακτηριστικό, αλλά μόνο η ικανότητα του ανθρώπου να εισέλθει σε αυτή, μέσα από επίπονες και πολύπλοκες οσμώσεις και διαδικασίες.

Η περιοριστική φύση αυτής της ομάδας και η ανείπωτη εξουσία που διαθέτουν τόσοι λίγοι άνθρωποι επί τόσων πολλών που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια, έχει μετατρέψει την γεωπολιτική ελίτ της «δυτικής υπερκοινωνίας», σε εξωγήινους. Με αυτό τον όρο δεν επιθυμώ να περιγράψω πράσινα ανθρωπάκια από κάποιον άλλο πλανήτη… Πρόκειται για ανθρώπους με σάρκα και οστά που θεωρούν εαυτόν εξαιρετικά ανώτερο από τους υπολοίπους, οι οποίοι αποτελούν μιάσματα του ανθρώπινου γένους.

Η «αρία ελίτ» συμπεριφέρεται ως ένα κλειστό club το οποίο απλά δεν ανήκει στον κόσμο μας. Η ύπαρξή μας ή ο αφανισμός μας είναι ένα ανούσιο γεγονός για τις ζωές τους. Ως εκ τούτου, δεν ενοχλούνται από την καταστροφή θρησκειών, πολιτισμών ή κάθε ανθρώπινου χαρακτηριστικού που οι ίδιοι έχουν αποτάξει για τον εαυτό τους. Για αυτούς οι ανθρώπινες έριδες αποτελούν το όπλο για την καταστροφή του μιάσματος.

Από την άλλη, τουλάχιστον επί έναν αιώνα αναπτύσσεται ένας νέος πολιτισμός στον Τρίτο Κόσμο ο οποίος θεωρεί υπεύθυνους για την τύχη τους τη «λευκή φυλή». Αυτός ο πολιτισμός επιθυμεί τη βίαιη αρπαγή όσων θεωρεί ότι του ανήκουν. Δεν πρόκειται για μία θεωρία οδόντας αντί οδόντος, αλλά για μία θεωρία ολοκληρωτικής αναμέτρησης. Ωστόσο, παρά τις αδικίες που έχουν υποστεί οι κοινωνίες στο πλαίσιο της Μάχης των Πολιτισμών, σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες οι κοινωνίες ευθύνονται για την τύχη τους. Ο Τρίτος Κόσμος δεν είναι καθολικά αναξιοπαθώντας, αντιθέτως υπάρχουν μέλη των κοινωνιών του, τα οποία ζουν στη χλιδή και έχουν εξασφαλίσει τους πακτωλούς χρημάτων τους, προκειμένου να διατηρούν την τριτοκοσμική φύση των κοινωνιών τους.

Υπό αυτή την έννοια και εν μέσω οικονομικής κρίσης, μπορούμε να πούμε ότι και οι δυτικές κοινωνίες επιχειρούν να αντιγράψουν το τριτοκοσμικό μοντέλο διακυβέρνησης. Τοπικοί άρχοντες, οι οποίοι θα διαφεντεύουν τις κοινωνίες μας θα κερδίζουν τις τεράστιες περιουσίες τους, απλά ρυθμίζοντας την κοινωνική διάσπαση και την εκμηδένιση κάθε πιθανότητας επανάστασης, εναντίον των πραγματικών δυναστών.



Modus Operandi του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού


Ο Κοσμικός Ουαχαμπιτισμός μοχλεύει τα προϋπάρχοντα δομικά τρωτά σημεία του δυτικού πολιτισμού, προκειμένου να προκαλέσει τις πολιτιστικές αυτοκτονικές τάσεις των κοινωνιών του. Χρησιμοποιεί επιτηδευμένα τις δυτικές αντιλήψεις, περί πολυπολιτισμικότητας και πολιτικής ορθότητας, μέσω των ριζοσπαστικοποιημένων στοιχείων των κοινωνιών, προκειμένου να τις διαβρώσει εκ των έσω. Αυτή η τακτική, συχνά, λαμβάνει τη μορφή διάδοσης ρητορικής μίσους, ώστε να υποκινήσει εθνικές και πολιτικές συγκρούσεις, όπως προκύπτουν από την θεωρία της πολιτικής φιλοσοφίας του Thomas Hobbes. Παρόλα ταύτα οι «Δημοκράτες» και νεοφιλελεύθεροι του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού παρακάμπτουν το γεγονός πως η φιλελεύθερη ερμηνεία της νομικής προστασίας της ελευθερίας του λόγου, από τις κυβερνήσεις τους, είναι αυτή που τους επιτρέπει να πράττουν τοιούτο τρόπο.

Από την οπτική των Κοσμικών Ουαχαμπιτών, οι μετανάστες που προέρχονται από διαφορετικές πολιτιστικές και εθνικές ταυτότητες, εν συγκρίσει με την οικοδέσποινα κοινωνία, είναι οικονομικά και κοινωνικά υποχείριά τους, τα οποία δύναται να λειτουργήσουν ως όργανα εμπροσθοφυλακής για την προώθηση της επανάστασης του προλεταριάτου. Πολύ απλά, ο Κοσμικός Ουαχαμπιτισμός διαθέτει προσωπικό έννομο ιδεολογικό συμφέρον υπεράσπισης της απεριόριστης μαζικής μετανάστευσης, μη εξομοιωμένων και αλλότριων μονάδων, σε χώρες στόχους, έτσι ώστε να οργανώσει έναν de-facto μισθοφορικό στρατό πολιτισμικών εχθρών, ακόμα και αν αυτοί ανήκουν σε ακραία δόγματα του Ισλάμ.

Δεν είναι τυχαίο πως την 8η Δεκεμβρίου 2006, στα επεισόδια για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, στην Αθήνα μόνο, έγιναν 108 συλλήψεις, εκ των οποίων οι 58 αφορούσαν αλλοδαπούς. Έκτοτε, σε πορείες όπου παρατηρούνται επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας το αστυνομικό δελτίο διαθέτει μόνιμα την σύλληψη αλλοδαπών. Οι οικονομικοί και κοινωνικοί παρίες πληθαίνουν με γεωμετρική πρόοδο, μέσω του μεταναστευτικού, αφού η καθημερινή εισροή μεταναστών δεν επιτρέπει την ανάπτυξη της διαδικασίας υποδοχής αυτών (σ.σ. άλλο εισροή άλλο υποδοχή). Στην υποδοχή των μεταναστών, τοιούτο τρόπο, δεν διαθέτει δεσπόζουσα θέση η κοινωνία, αλλά το περιθώριο αυτής, το οποίο ως θηρίο τρέφεται με τις ανθρώπινες ζωές ατόμων που προέρχονται από σκληρές κοινωνίες και καθεστώτα και είναι πιο επιρρεπή στην άσκηση βίας, ιδιαίτερα σε κοινωνίες με μεγάλα περιθώρια ανοχής, λόγω της κουλτούρας τους.

Η στρατολογική εκμετάλλευση των κοινωνικοπολιτικών παραγόντων συνδυάζεται με την ενεργή παρουσία μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία μετουσιώνουν την εξτρεμιστική θεωρία, μέσω της προβολής των δημοσίων εμφανίσεων ηγετικών πολιτικών φυσιογνωμιών σε διεθνές επίπεδο. Αυτό επιτυγχάνεται πλέον πολύ εύκολα, μέσω των παγκοσμιοποιημένων δυνατοτήτων του διαδικτύου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την παρεχόμενη δυνατότητα αναιτιολόγητων και ανεδαφικών κρίσεων, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ως μοντέρνα μορφή λιβελογραφίας, η οποία μάλιστα σπανίως δύναται να τιμωρηθεί!

Τοιούτο τρόπο οι αντίθετες, προς τον Κοσμικο Ουαχαμπιτισμό, θεωρίες δαιμονοποιούνται και το ρεύμα του κοσμικού ουαχαμπιτισμού αποκτά ολοένα και περισσότερους οπαδούς, χωρίς όμως οι ίδιοι να συνειδητοποιούν τη μετάλλαξή τους. Πρόκειται για τη μαζοποίηση της ιδεολογίας και της εισόδου της έννοιας της μόδας στο βασίλειο των ιδεών.

Παρά το γεγονός πως οι ηγέτες του κοσμικού ουαχαμπιτισμού έχουν «ορκιστεί» να μη συμβιβαστούν ποτέ με τον εχθρό, οι ίδιοι έχουν υποστηρίξει ηγετικά στελέχη «δαιμονικών», για την ιδεολογία τους, δυνάμεων, όπως οι ΗΠΑ και ο Barack Obama ή ο Bill Clinton. Οι άνθρωποι που διέλυσαν χώρες με την πρακτική τους, έλαβαν ενεργή υποστήριξη από ΜΚΟ που εναντιωνόντουσαν στην πολιτική TRUMP (#DisruptJ20), οι οποίες στρατολογούσαν ανθρώπους υποσχόμενες παροχή υπηρεσιών στέγασης, διατροφής και νομικής υποστήριξης σε οποιονδήποτε συμμετείχε στον αγώνα τους. Παρόλα ταύτα ήταν οι ίδιοι που είχαν προωθήσει νόμους απαγόρευσης εισόδου μεταναστών από το Ιράκ και άλλες επτά χώρες (OBAMA 25-07-2011, 23-04-2013, 01-05-2012, 04-08-2012, 06-03-2014, 03-04-2014, CLINTON 1994, 1995, 2000).



Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του ρατσισμού της αριστεράς


Όπως προαναφέραμε ο Κοσμικός Ουαχαμπιτισμός στηρίζεται στο κόμπλεξ ενοχής των ευρωπαϊκών χωρών για τα «εγκλήματα» της λευκής φυλής και το χρέος επανόρθωσης για τον ιμπεριαλισμό τους, μέσω της αποδοχής αθρόας εισροής μεταναστών. Φυσικά αυτή η ενοχική θεωρία κατασκευάζει μονόπλευρα κατηγορίες και παραβλέπει το γεγονός ότι όλοι οι πολιτισμοί στο πέρασμα των αιώνων έδρασαν αδίκως εναντίον των αντιπάλων τους. Η πρακτική αυτή εφαρμόζεται για καθαρά πολιτικούς σκοπούς αποκρύπτοντας τον πραγματικό σκοπό τους, μέσω της πολιτικής ορθότητας και της αυθαίρετης θεώρησης πως ο ρατσισμός αποτελεί αποκλειστικό ιδίωμα των λευκών.

Η θεώρηση του Νεοφιλελευθερισμού αποτελεί από μόνη της ρατσιστική οπτική επί της λευκής φυλής και της δυτικής κουλτούρας, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται από τον ΟΗΕ και το Παγκόσμιο Συνέδριο για την καταπολέμηση του ρατσισμού, της διάκρισης και της ξενοφοβίας που έγινε στο Durban της Ν. Αφρικής το 2001. Σύμφωνα με τη διακήρυξη που προέκυψε, δεν αναφέρεται πως υπάρχει κάποια ομάδα ανθρώπων που κινδυνεύει περισσότερο ή λιγότερο από τα εν λόγω φαινόμενα, αντιθέτως αναγνωρίζει πως κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι θύμα τους.

Το λογικό σφάλμα στο οποίο υποπίπτει η ενοχική θεωρία συνεχίζει, παρόλα ταύτα, να κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς στην Ευρώπη, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος σε έτερα ενοχικά σύνδρομα του κάθε ατόμου ξεχωριστά. Ο Κοσμικός Ουαχαμπιτισμός, τοιούτο τρόπο, επιτυγχάνει να προωθεί καταστροφικά τον επανασχεδιασμό και τη γεωδημογραφική αλλοίωση του δυτικού πολιτισμού. Περιέργως, στο ενοχικό σύνδρομο περιλαμβάνονται και χώρες που δε συμμετείχαν στην εποχή των σταυροφοριών και της αποικιοκρατίας, όπως η χώρα μας, αποκλειστικά και μόνο λόγω της γεωγραφικής της θέσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του Κοσμικού Ουαχαμπιτισμού φαίνονται από την ίδια τη θεωρία επανόρθωσης που χρησιμοποιεί. Ενώ για τους ίδιους η Δύση θα πρέπει να αποδεχτεί την αθρόα είσοδο μεταναστών διαφορετικής πολιτιστικής ταυτότητας για επανόρθωση των ιστορικών αμαρτημάτων της, την ίδια στιγμή τα εγκλήματα των πολιτισμών της Ανατολής δεν οφείλουν να εξιλεωθούν. Για τον νεομαρξιστικό χώρο της αριστεράς, οι πολίτες της Δύσης είναι υπεύθυνοι για τις παρούσες και παρελθοντικές πολιτικές των κυβερνήσεών τους, απλά επειδή πληρώνουν τους φόρους τους. Επί της ουσίας, λοιπόν, η ενοχή των δυτικών δεν είναι μόνο η πολιτική και η γεωστρατηγική που ακολούθησαν μονάρχες ή κυβερνήσεις. Η ενοχή των δυτικών έγκειται στο γεγονός πως επέλεξαν να ζουν ως νομοταγείς πολίτες, γεγονός που δε βοηθάει στην υπονόμευση των κρατικών μηχανισμών.

Η μόνη λογική εξήγηση για τα δύο μέτρα και σταθμά είναι η εγγενής υποκρισία, που είναι εμφανής στην ψευδο-διανοούμενη ηγεσία του κινήματος, η οποία έχει πιστέψει πως αποτελεί φυσική συνέχεια του Vladimir Lenin επινοώντας και εφαρμόζοντας ένα δικό τους δόγμα κατά τον τρόπο που εξυπηρετεί τους σκοπούς της. Ο μέσος φανατικός αριστεριστής δε διαθέτει την ελευθερία νόρμας που διαθέτει η ηγεσία του, ωστόσο η θέση ινδάλματος, που ο κάθε ηγέτης του κινήματος απολαμβάνει στην ομάδα του, δεν επιτρέπει σε αυτόν να δει τη διαφοροποίηση και τα διπλά κριτήρια που εφαρμόζονται. Ακόμα και για όσους αποτελέσουν εξαίρεση και διαφωνήσουν υπάρχει πάντα η σταλινική τακτική διώξεων και διαπόμπευσής του, ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της υπόλοιπης ομάδας.



Η ανίερη σχέση Καπιτωλίου και αριστεράς


Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ εκμεταλλεύονται τον κοσμικό ουαχαμπιτισμό αποτελεί μία αλλαγή στρατηγικής, η οποία εφαρμόζεται αναγκαστικά, λόγω της εισόδου στη ζωή μας της Πέμπτης Γενεάς Πολέμων. Ο υβριδικός πόλεμος απαιτεί τη χρήση των μαζών και την διάσπαση των ισχυρών κοινωνικών δεσμών μεταξύ των μελών. Ως εκ τούτου, οι πρώην αντίπαλοι των ΗΠΑ αποτελούν το χρήσιμο ηλίθιο της υβριδικής τους τακτικής, για τη διάλυση των κοινωνιών τις οποίες στοχεύουν, δια μέσω των τοξικοκοινωνικών αριστερίστικων περιθωριακών ιδεολογιών.

Την ίδια στιγμή η Washington νοιώθει αρκετά ασφαλής μέσω της γεωγραφικής απομόνωσης που εξασφαλίζουν ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός Ωκεανός, αλλά και της αστυνομοκρατίας που αποτελεί υποπροϊόν του μακαρθισμού. Οι ΗΠΑ μπορεί να αποτελούν στόχο εντός των θεωριών των κοσμικών ουαχαμπιτών, ωστόσο αυτός ο στόχος μένει μόνο στη θεωρία τους, αφού δε μπορούν να κάνουν κάτι εναντίον της Υπερδύναμης που χρηματοδοτεί και στηρίζει με δυνάμεις άνω του 50% των παγκόσμιων οργανισμών που στοχεύουν στην προστασία των ανθρωπιστικών ιδεωδών.

Ωστόσο, στην Ευρώπη η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Η Ε.Ε. δεν αποτελεί ακριβώς κέρδος για τις αμερικανικές υποδομές, αντιθέτως τις απειλεί. Η διάσπαση της ένωσης αποτελεί ένα σημαντικό οικονομικό στόχο για τις ΗΠΑ, εναντίον μίας δύναμης η οποία κινδυνεύει όχι μόνο από την εγγύτητά της στα σημεία προέλευσης των μεταναστευτικών ροών και των πολεμικών συγκρούσεων, αλλά δε διαθέτει ούτε και το απαραίτητο αστυνομικό κράτος και την ανάλογη κουλτούρα καταστολής. Εν ολίγοις, ο αμερικανικός μηχανισμός απέχει παρασάγγας από τις φιλελεύθερες και θεωρητικές πολιτικές της Ευρώπης.

Η μεταναστευτική κρίση μπορεί να οδηγήσει εν τέλει την Ευρώπη στον τρόμο και στην αναζήτηση ριζοσπαστικών μέτρων προστασίας της. Η αντιγραφή ενός αστυνομοκρατούμενου κράτους, όπως των ΗΠΑ θα είναι μία πολυέξοδη, αμφιβόλου αποτελέσματος και πολύπλοκη διαδικασία την οποία η τεχνοκρατική Ευρώπη θα αναζητήσει να αποφύγει. Τοιούτο τρόπο -και με την ανάπτυξη ενός ευρωστρατού να αποτελεί ακόμα ευχολόγιο των Βρυξελλών- το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να διατελέσει παρόμοιο ρόλο με αυτόν που διατελεί στο Κόσσοβο και αλλού στον κόσμο.

Εν ολίγοις, το ΝΑΤΟ σε αυτό το σχέδιο μετεξελίσσεται, ακριβώς όπως και η πολιτική των ΗΠΑ, από μηχανισμό προάσπισης των χωρών της Δύσης εναντίον ενός ισχυρού αντιπάλου όπως το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, σε εργαλείο αστυνόμευσης και έναν υβριδικό στρατό, εναντίον ενός υβριδικού αντιπάλου, όπως η τρομοκρατία. Ακόμα και οι εξοπλισμοί και τα αμυντικά προγράμματα δείχνουν πως η πορεία, που οι ΗΠΑ έχουν επιλέξει, είναι ακριβώς αυτή.

Ο μονοπολικός έλεγχος της Ευρώπης αποτελεί τον στρατηγικό σκοπό των ΗΠΑ, οι οποίες χρησιμοποιούν ως όχημα τον Κοσμικό Ουαχαμπιτισμό για τη διάβρωση των κρατικών μηχανισμών και της λειτουργίας τους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) ευρωπαϊκοί μηχανισμοί προπαγάνδας, δηλαδή τα mainstream media, προβάλουν εκπροσώπους του κοσμικού ουαχαμπιτισμού και τις απόψεις αυτών, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα, δαιμονοποιώντας φασιστικές τακτικές που ενισχύουν την ιδέα του κράτους-έθνους και αφήνοντας στο απυρόβλητο φασιστικές τακτικές που διαβρώνουν τις εθνικές κοινωνίες.


==========================================



 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.


 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας