7/4/17

To δίλημμα της μοντέρνας αριστεράς: Με τους Παλαιστίνιους (Ιθαγενείς) ή με τους Μετανάστες (Ισραηλινούς)





Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να διευκρινιστεί πως ο όρος «σιωνισμός» δεν αποτελεί ένα αποκύημα της φαντασίας για την ικανοποίηση συνομωσιολογικών σεναρίων. Επισήμως αναφέρεται στο πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης ενός νέου εβραϊκού κράτους, που θα συγκέντρωνε όλους τους Ισραηλίτες. Το όνομα του προέρχεται από τον λόφο της Σιών στην Ιερουσαλήμ, ενώ στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη Σιών χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για την πόλη Ιερουσαλήμ, εξ ου και ο λόγος που οι ηγέτες του εν λόγω κινήματος χρησιμοποίησαν αυτόν τον όρο.


Επιπλέον, θα πρέπει να διευκρινιστεί πως υπάρχει διαφορά μεταξύ των όρων Ισραηλίτης και Ισραηλινός, καθώς ο πρώτος αναφέρεται σε θρήσκευμα και ο δεύτερος σε ιθαγένεια. Από τη στιγμή που έως το 1948 δεν υπήρχε κράτος του Ισραήλ μέχρι την εμφάνιση αυτού χρησιμοποιείται ο όρος Ισραηλίτης, αφού οι προσηλυτισμένοι στην εν λόγω θρησκεία δεν ήταν απαραίτητα ισραηλινής καταγωγής.


Γράφει ο Πολυδεύκης

Eιδικός Συνεργάτης του Geopolitics & Daily News 

Σύμφωνα με το βιβλίο "Weapons Of Mass Migration" της Kelly M. Greenhill, ερευνήτριας του Harvard, υπάρχουν τουλάχιστον 56 περιπτώσεις κρατών τα οποία επιτηδευμένα δημιούργησαν, προκάλεσαν και εξήγαγαν μαζικά κύματα μεταναστών, έτσι ώστε να προωθήσουν τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες, κάτι που παρατηρείται και στην πρόσφατη Μεταναστευτική Κρίση η οποία διαθέτει ίδια δομή με αυτή την στρατηγική.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί αυτοχαρακτηρισμένοι αντι-ιμπεριαλιστές, αριστεριστές οι οποίοι κατακεραυνώνουν οποιονδήποτε τολμά να αναδείξει το φαινόμενο ως φασίστα, ρατσιστή, ακροδεξιό δημιουργώντας την απαραίτητη αρνητική προδιάθεση εναντίον οποιουδήποτε διαθέτει αντιδιαμετρικές απόψεις από αυτό το ενοποιημένο κίνημα. Εσκεμμένα ή ακούσια η πολιτική αυτή των «αντι-ιμπεριαλιστών» κινείται εν παραλληλία με την αμερικανική στρατηγική, φαινόμενο που ουδέποτε εξηγήθηκε, για την αποδυνάμωση οποιασδήποτε αντίστασης και την πρόκληση εγγενών αντιμαχιών. Επί της ουσίας, πρόκειται για ένα αέναο κυνήγι μαγισσών, από ριζοσπαστικοποιημένους θεωρητικούς που επιχειρούν να εκκαθαρίσουν τη σφαίρα επιρροής τους από οποιονδήποτε δε στηρίζει τις «ιδέες» τους, χρησιμοποιώντας ταμπέλες για την εκ προοιμίου καταδίκη του.

Ο Πέμπτης Γενεάς Πόλεμος και η αριστερή στήριξή του

Η πολιτική των αριστεριστών συμπτωματικά αναδείχθηκε μαζί με τη διακήρυξη του Πολέμου Πέμπτης Γενιάς, που οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν εναντίον του πολυπολικού κόσμου. Σε αυτόν τον πόλεμο οι ΗΠΑ επιχειρούν την περιβόητη «Σύγκρουση των Πολιτισμών» η οποία θα εξανεμίσει όλα τα πλεονεκτήματα Ρωσίας, Κίνας και των υπολοίπων που προωθούν τον περιορισμό της αμερικανικής ηγεμονίας.

Προκειμένου να θυμηθούμε την αριστερή θεωρία, τη δεκαετία του ‘80 οι διαφωτιστές των σημερινών αριστεριστών ήταν αυτοί που καταδίκαζαν το Ισραήλ για την πολιτική του στην κατάληψη της Παλαιστίνης επί δεκαετίες. Χαρακτήριζαν την ισραηλινή πολιτική ως άδικη και ιμπεριαλιστική και δόξαζαν τον ηγέτη της Παλαιστίνης Αραφάτ, ως σύμβολο αντίστασης. Οι ίδιοι καταδίκαζαν τη νομιμότητα του κράτους του Ισραήλ, ως κράτος κατακτητών, παρόλο του ότι, επί της ουσίας, οι Ισραηλινοί ήταν μετανάστες στα παλαιστινιακά εδάφη (δεν εξεγέρθηκαν, αντιθέτως διείσδυσαν). Σήμερα οι αριστεριστές μπορεί να συζητούν για το μέλλον των δύο κοινοτήτων, ωστόσο ασχέτως θέσεων αποφεύγουν να επαναλάβουν τις θεωρίες του ‘80 και να καταθέσουν την άποψή τους για τη νομιμότητα του ισραηλινού κράτους.

Το αριστερό δίλημμα: Παλαιστίνιοι ιθαγενείς ή Μετανάστες Ισραηλίτες

Το Ισραήλ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μετανάστευσης στην βρετανική αποικία της Παλαιστίνης, μετά τον Β΄ΠΠ. Η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών, μέσω της ιδεολογίας της εγκαθίδρυσης ισραηλιτών στα εδάφη όπου γεννήθηκε η θρησκεία τους, αποτελεί μίας πρώτης τάξεως εκκαθάριση με ειρηνικά μέσα της Ευρώπης, από το εβραϊκό στοιχείο.

Εν ολίγοις, το εβραϊκό πρόβλημα δεν ήταν ποτέ πρόβλημα των Ισραηλιτών, αλλά των ευρωπαϊκών κρατών τα οποία πολύ πριν την εμφάνιση του ναζισμού συμπεριφέρονταν εξίσου βάναυσα και κατακριτέα προς τους Ισραηλίτες. Ο λόγος δεν ήταν θρησκευτικός (χριστιανική Ευρώπη και Σταύρωση Χριστού), αφού σε καμία περίπτωση η πολιτική διώξεων προς τους Ισραηλίτες δεν συνάδει με την χριστιανική θεωρία.

Ο λόγος των διώξεων Ισραηλιτών και της δημιουργίας παράδοσης σε αυτές από τις ευρωπαϊκές πολιτικές ήταν αποκλειστικά ο κλειστός τρόπος ζωής των ανθρώπων αυτών, η δημιουργία κλειστών ομάδων, η σχεδόν μασονική συνεργασία και υποστήριξη των μελών της ισραηλίτικης κοινωνίας -λόγος που αποτέλεσε την απαρχή των διώξεων των ναϊτών ιπποτών από την ρωμαιοκαθολική εκκλησία- και η συγκέντρωση πλούτου, λόγω της υποστήριξης μεταξύ των μελών της ισραηλίτικης κοινωνίας, κατά τον ίδιο τρόπο που άλλες κλειστές ομάδες άσχετες προς το ισραηλίτικο θρήσκευμα απέκτησαν επίσης σημαντικό πλούτο και εξεδιώχθησαν.

Καταρχήν πρέπει να σημειωθεί ότι η μετανάστευση των Ισραηλιτών στην περιοχή της Παλαιστίνης, η οποία ονομάστηκε έτσι από τους Ρωμαίους που μετονόμασαν την Ιουδαία σε Παλαιστίνη Συρία, κατά την ονομασία του Ηροδότου, ξεκίνησε από τον 14ο αιώνα και τους διωγμούς των Ισπανών εναντίον τους. Παρόλα ταύτα, ο αριθμός των Ισραηλιτών που είχαν μεταναστεύσει στο Ισραήλ δεν ήταν αρκετός για να θεωρηθεί ως ισχυρό μεταναστευτικό ρεύμα, ενώ δεν διέθετε εθνικά στοιχεία, αντιθέτως πρόκειται για πληθυσμό με κοινό θρησκευτικό γνώρισμα.

Το πρώτο μαζικό κύμα μετανάστευσης παρατηρείται το 1881, γνωστό και ως Πρώτη Aliyah, όπου περίπου 30000-40000 ισραηλίτες από την Αν. Ευρώπη μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη για να αποφύγουν τα πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας που κατηγόρησε τους Εβραίους για τη δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄. Παρόλα ταύτα το εγχείρημα απέτυχε, καθότι σύντομα αρκετοί από τους μετανάστες εγκατέλειψαν την Παλαιστίνη με αποτέλεσμα μόλις 6000 να παραμείνουν στην περιοχή. Πρόκειται για την πρώτη αναγνωριστική μετανάστευση και την διαπίστωση των αναγκών του πληθυσμού που θα μετανάστευε, ώστε η περιοχή να είναι δυνατόν να τους φιλοξενήσει.

Ο λόγος που η πρώτη Aliyah δεν πέτυχε, σύμφωνα με τα σχέδια, ήταν το μέγεθος των απαιτούμενων οικονομικών πόρων. Επί της ουσίας, η χρηματοδότηση αφορούσε την αγορά αγροτεμαχίων για την εγκατάσταση των μεταναστών και την διαβίωσή τους στην Παλαιστίνη, η οποία κατά κύριο λόγο προερχόταν από τον Baron Edmond Benjamin James de Rothschild. Αυτός ήταν ο κύριος χρηματοδότης που βοήθησε στην οικονομική υποστήριξη των πληθυσμών που είχαν μεταναστεύσει και που δεν διέθεταν ιδιαίτερες γνώσεις επί της γεωργικής καλλιέργειας.

Παρόλα ταύτα στη δεκαετία του ’80 η αριστερά δεν υποστήριξε ποτέ τους ισραηλινούς, ως μετανάστες, όπως με τόσο ζήλο πράττει σήμερα για μετανάστες διαφορετικής προέλευσης. Επομένως το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει διάκριση και με ποιον τρόπο γίνεται αυτή, μεταξύ μεταναστών αναλόγως της προέλευσης αυτών.

Η μετανάστευση των Ισραηλιτών ως ευρωπαϊκή λύση εθνοκάθαρσης

Πατέρας του πολιτικού κινήματος του Σιωνισμού θεωρείται ο αυστροούγγρος δημοσιογράφος Theodor Herzl (Kornberg, Jacques (1993). Theodor Herzl: From Assimilation to Zionism. Indiana University Press.), ο οποίος έκανε μεγάλο ακτιβιστικό αγώνα για την ίδρυση ισραηλινού κράτους στην Παλαιστίνη, που εκείνη την εποχή ήταν υπό οθωμανική κατοχή. Ίδρυσε τον Παγκόσμιο Σιωνιστικό Οργανισμό και επεδίωξε να πείσει τους Ισραηλίτες πως έπρεπε να ακολουθήσουν τις ιδέες του, κάτι όμως που φάνηκε αρχικά ιδιαιτέρως δύσκολο.

Σύμφωνα με τον Herzl το εβραϊκό ζήτημα, το οποίο ήταν διαδεδομένο σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι απλά στην μετέπειτα ναζιστική Γερμανία, δε μπορούσε να λυθεί με πολιτικά μέσα. Το εβραϊκό ζήτημα αναπτυσσόταν οπουδήποτε μετοικούσαν οι Ισραηλίτες, αφού ο λαϊκισμός της εποχής δικαιολογούσε την οικονομική ανέχεια των πολιτών, ελέω των πόρων που ξοδεύονταν για την ικανοποίηση της βιομηχανικής επανάστασης, μέσω των μεταναστών, που με τη σειρά τους σε αυτή τη θεωρία-κατά κανόνα- ήταν Ισραηλίτες. Ως εκ τούτου, για τον ίδιο η ίδρυση ενός κράτους, που θα απορροφούσε τους Ισραηλίτες από την Ευρώπη, θα έλυνε και το εβραϊκό πρόβλημα και θα απάλλασσε τους ομόθρησκούς του από τον ευρωπαϊκό λαϊκισμό και τις συνεχείς διώξεις.

Αυτές τις ιδέες τις τύπωσε στο βιβλίο του Der Judenstaat που διάβασε ο Άγγλος Πρέσβης της Βιέννης και φανατικός Ισραηλίτης Reverend William Henry Hechler, ο οποίος πίστεψε στις ιδέες του Herzl και προθυμοποιήθηκε να τον βοηθήσει. Ο Herzl χρειαζόταν να νομιμοποιήσει τον ηγετικό ρόλο του προς τους ισραηλίτες ώστε αυτοί να εισακούσουν τις θεωρίες του και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο μέσω της πολιτικής νομιμοποίησης και ανάδειξης του πολιτικού ρόλου του, η οποία θα προερχόταν από μία συνάντηση με κάποιο σημαίνον πρόσωπο της παγκόσμιας πολιτικής. Ο Hechler ήταν αυτός που φρόντισε για αυτή τη συνάντηση με τον Φρειδερίκο Α΄ Δούκα του Μπάντεν και θείο του γερμανού Αυτοκράτορα Wilhelm Β΄. Ο Φρειδερίκος διαμεσολάβησε, ώστε το 1898, να συναντηθεί ο Herzl με τον γερμανό Αυτοκράτορα, δημόσια, γεγονός που απέδωσε την απαραίτητη νομιμότητα στο κίνημα του σιωνισμού.

Νωρίτερα το 1896 ο Herzl είχε φροντίσει να αποκτήσει διπλωματικές επαφές με την Οθωμανική Αυλή, μέσω της διαμεσολάβησης του Πολωνού Κόμη Filip Michał Newleński. Αν και δεν κατάφερε να δει τον ίδιο το Σουλτάνο, Abdulhamid Β΄, πέτυχε συνάντηση με το Μεγάλο Βεζύρη και παρουσίασε το σχέδιο ίδρυσης ενός ισραηλινού κράτους στα οθωμανικά εδάφη της Παλαιστίνης, με αντάλλαγμα την αποπληρωμή χρεών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την ισραηλινή κοινότητα. Πριν την αναχώρηση του Herzl από την Κων/πολη ο Newleński φρόντισε, ώστε να του αποδοθεί το μετάλλιο του τάγματος του Μετζιτιέ, με το οποίο ο Herzl αποκτούσε επισημότητα κατά τις διαπραγματεύσεις του για το εβραϊκό ζήτημα.

Με αυτό το μετάλλιο ο Herzl μπόρεσε να γίνει αποδεκτός από τους Μακαββί της Αγγλίας και τον ηγέτη τους, Συνταγματάρχη Albert Goldsmid, που αρχικά είχαν επικρίνει σκληρά τον Herzl. Τελικά αποδέχτηκαν αυτόν, ως ηγέτη του κινήματος του σιωνισμού και εντός έξι μηνών οι ειδήσεις είχαν εξαπλωθεί σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης.

Αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι ότι η ηγετική ναυτική δύναμη της εποχής, η Αγγλία, αποτελούσε κινητήριο δύναμη για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, το οποίο θα έπρεπε να ιδρυθεί, μόνο μέσω της αθρόας μετανάστευσης Ισραηλιτών σε νέα εδάφη. Από τη στιγμή που ο Abdulhamid Β΄ είχε αρνηθεί την πρόταση του Herzl, η Αγγλία αναζήτησε άλλες λύσεις, ως προς το γεωγραφικό προσδιορισμό, γεγονός που δείχνει πως το Ην. Βασίλειο, απλά, επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί τις ιδέες του Herzl για την -με οποιονδήποτε τρόπο- απαλλαγή του από το εβραϊκό στοιχείο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πιο γνωστή από τις προτεινόμενες αγγλικές λύσεις, το «Uganda Project». Σύμφωνα με αυτό θα παραχωρούνταν εδάφη της αγγλοκρατούμενης ανατολικής Αφρικής (!), όπου η Αγγλία θα διατηρούσε την κυριαρχία, αλλά οι ισραηλίτες υπό διωγμό θα μπορούσαν να καταφύγουν και να τη διαχειριστούν. Ο τρόπος που η Αγγλία διαχειρίστηκε το εβραϊκό πρόβλημά της θα μπορούσε να παρομοιασθεί με τον τρόπο που ένας Δήμος αναζητεί να δημιουργήσει ένα χώρο ταφής απορριμάτων…

Η επιρροή Rothschild στην αγγλική πολιτική και τα θεμέλια του εβραϊκού κράτους

Από το 1904 έως το 1914 έλαβε χώρα η Δεύτερη Aliyah όπου περίπου 40000 ισραηλίτες μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη. Με αφορμή τους θανάτους δύο παιδιών οι Ρώσοι κατηγόρησαν εκ νέου του Εβραίους ξεκινώντας ένα δεύτερο πογκρόμ στην πόλη Κισινάου, το οποίο οδήγησε σε αυτό το δεύτερο μεταναστευτικό κύμα. Από τους 40000 μετανάστες περίπου οι μισοί παρέμειναν στην Παλαιστίνη, ωστόσο προστιθέμενοι στους προηγούμενους δημιουργούσαν μία ικανή μειονότητα.

Ο Arthur James Balfour, ΥΠΕΞ της Αγγλίας του 1917, ήταν ο βασικός λόγος της δημιουργίας του μετέπειτα εβραϊκού κράτους. Η Διακήρυξη Balfour, επιστολή που δόθηκε στον Lionel Walter Rothschild, ηγέτη της εβραϊκής κοινότητας της Αγγλίας, δήλωνε τη δέσμευση της Αγγλίας για ίδρυση εβραϊκού κράτους στα παλαιστινιακά εδάφη. Αυτή η επιστολή συμπεριλήφθηκε τόσο στη Συνθήκη των Σεβρών, όσο και στην Ύπατη Αρμοστεία της Αγγλίας στην Παλαιστίνη, όπως αυτή προέκυψε μετά την λήξη του Α΄ΠΠ.

Το 1918, 30 χρόνια πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η «Εβραϊκή λεγεώνα» (Jewish Legion), μία ομάδα κατά κύριο λόγω πολιτικοποιημένων ισραηλιτών εθελοντών, βοήθησαν τη βρετανική επιχείρηση στην Παλαιστίνη (Schechtman, Joseph B. (2007). "Jewish Legion". Encyclopaedia Judaica. 11. Detroit: Macmillan Reference USA. p. 304.). Η αντίσταση των Αράβων στο βρετανικό ζυγό και τη μετανάστευση των ισραηλιτών οδήγησε στην εξέγερση της Παλαιστίνης το 1920 και τη δημιουργία της ισραηλινής πολιτοφυλακής με την επωνυμία Haganah (=Άμυνα). Από αυτή την οργάνωση ξεπήδησαν:

  1. η παραστρατιωτική οργάνωση Irgun ή Haganah Bet (= Άμυνα Β), η οποία έγινε γνωστή για τη βόμβα στο ξενοδοχείο King David στις 22-07-1946 στην Ιερουσαλήμ, όπου έδρευε το αρχηγείο των βρετανικών ΕΔ και αποτελούσε αντίποινα στην «Επιχείρηση Agatha» των βρετανών, και για την Σφαγή της Deir Yassin στις 09-04-1948 και
  2.  η παραστρατιωτική οργάνωση Lehi η οποία ιδρύθηκε το 1940, προκειμένου να πολεμήσει εναντίον της αγγλικής κατοχής και συμμάχησε με τη φασιστική Ιταλία και τη ναζιστική Γερμανία, με αντάλλαγμα την ειρηνική μετανάστευση όλων των Εβραίων από τις χώρες τους, στην Παλαιστίνη (Sasson Sofer. Zionism and the Foundations of Israeli Diplomacy. Cambridge University Press, 2007. Pp. 253-254.). Το τελευταίο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της έλλειψης εμπιστοσύνης από την ισραηλίτικη πλευρά απέναντι στους βαθύτερους βρετανικούς σχεδιασμούς.

Η Ρωσία και η Αν. Ευρώπη πρόδρομος των ναζιστών


Από το 1919 έως το 1923 και την οικονομική κρίση της Παλαιστίνης σημειώθηκε η Τρίτη Aliyah με τη μετανάστευση επιπλέον 40000 Εβραίων, για άλλη μία φορά από τη ρωσική επικράτεια και την Αν. Ευρώπη. Οι Ισραηλίτες της Αν. Ευρώπης έτι μία φορά εκδιώκονταν με πογκρόμ που αυτή τη φορά οφειλόντουσαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Το σημαντικό στοιχείο εδώ ήταν πως οι Aliyah αρχίζουν πλέον να διαφαίνονται ως προσχεδιασμένες, μετά από τα μαθήματα που αποκομίστηκαν από την πρώτη Aliyah. Στο τρίτο μεταναστευτικό κύμα, οι μετανάστες ήταν φυλακισμένοι, οι οποίοι εργάστηκαν ως εργάτες για την κατασκευή έργων υποδομής, που έκαναν βιώσιμους τους εβραϊκούς οικισμούς για την υποδοχή επιπλέον μεταναστών, δηλαδή υπήρξε διαχωρισμός ως προς το αντικείμενο εργασίας και τις δεξιότητες των μεταναστών.

Το 1922, όταν η Κοινότητα των Εθνών παρέδωσε την Ύπατη Αρμοστεία στη Βρετανία για την περιοχή της Παλαιστίνης ο πληθυσμός που κατοικούσε σε αυτή ήταν κατά κύριο λόγο αραβικός, ενώ οι συνεχείς μεταναστεύσεις είχαν πετύχει το ισραηλίτικο στοιχείο να ανέρχεται σε 11% και να έχει ξεπεράσει τους χριστιανικούς αραβικούς πληθυσμούς που ανέρχονταν σε 9,5%.

Επιπλέον η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση και τα εθνικιστικά κινήματα που προέκυψαν στην Αν. Ευρώπη με τη γέννηση εννέα νέων κρατών και τις αψιμαχίες μεταξύ εθνικών οντοτήτων, εντός των νέων επικρατειών, δεν άφηνε περιθώρια για ύπαρξη μειονοτήτων, ενώ και οι ΗΠΑ είχαν ψηφίσει το νόμο Emergency Quota Act, που περιόριζε την είσοδο μεταναστών στη χώρα. Οι σοσιαλιστικές επιρροές των μεταναστών της Δεύτερης Aliyah και η επιτυχία εκείνου του μεταναστευτικού ρεύματος αποτελούσαν το μοναδικό φάρο για όσους ήθελαν να φύγουν από την ευρωπαϊκή μιζέρια.

Η Τέταρτη Aliyah ξεκίνησε το 1924 και διήρκησε έως το 1929 και οφειλόταν για άλλη μία φορά στους διωγμούς που υπέστησαν οι ισραηλίτες της Αν. Ευρώπης. Αυτή τη φορά οι μετανάστες ανήκαν στη μεσαία τάξη και βοήθησαν στην αστική ανάπτυξη του Τελ Αβίβ και στην άνοδο του εμπορίου και της βιοτεχνίας. Συνολικά ο πληθυσμός των ισραηλιτών αυξήθηκε κατά 60000-70000 κατά το τέταρτο μεταναστευτικό κύμα ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ισραηλινή μειονότητα.

Ισραηλίτες: Οι «Σύριοι πρόσφυγες» της τότε εποχής


Ο ναζισμός και οι διώξεις των Εβραίων της δεκαετίας του ‘30 οδήγησαν στην Πέμπτη Aliyah και την πιο σημαντική αφού 250000-300000 μετανάστες ισραηλίτες έφτασαν στην Παλαιστίνη. Το σημαντικό είναι πως αυτό το κύμα τοποθετείται μετά την Εξέγερση της Παλαιστίνης -το 1929- και αφού η οικονομική κατάσταση είχε βελτιωθεί από την ύφεση του 1927. Αν και σε αυτή τη φάση υπήρξε αρχικά μετανάστευση εργατικού δυναμικού, οι γενικευμένες διώξεις που σημειώνονταν στην Κεντρική Ευρώπη οδήγησαν σε γενικευμένη μετανάστευση Ισραηλιτών στην Παλαιστίνη με αποτέλεσμα την Αραβική Επανάσταση του 1936-39 εναντίον της αγγλικής κατοχής. Οι αγγλικές Δυνάμεις μαζί με την ισραηλινή πολιτοφυλακή σκότωσαν 5032 Άραβες και τραυμάτισαν 14760. Οι σκοτωμοί, οι φυλακίσεις και οι εξορίες οδήγησαν σε μείωση των αράβων παλαιστινίων αρρένων κατά 10%. (Khalidi, Walid (1987). From Haven to Conquest: Readings in Zionism and the Palestine Problem Until 1948. Institute for Palestine Studies.)

Ο αντισημιτισμός δεν ήταν το μόνο όπλο που οδηγούσε τους Ισραηλίτες σε γενικευμένη μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Ο αποκλεισμός αυτών, από την είσοδό τους στις ΗΠΑ, δεν άφηνε πολλά περιθώρια επιλογών, ενώ ταυτόχρονα η συμφωνία μεταξύ της ισραηλινής αντιπροσωπείας και των Ναζί (Haavara), το 1933, για την ανταλλαγή περιουσίας των Εβραίων με αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος, οδήγησε τόσο στα απαραίτητα κίνητρα για ορισμένους, ώστε να μεταναστεύσουν, όσο και στην εισροή κεφαλαίων στην παλαιστινιακή αγορά, τα οποία χρηματοδότησαν την ανάπτυξη της. Με την Haavara οι ισραηλινοί συμφωνούσαν, επίσης, με τη ναζιστική Γερμανία και για την εισαγωγή προϊόντων από την τελευταία.

Επιπλέον, η αλλαγή του Ύπατου Αρμοστή της Αγγλίας έφερε, το 1931, τον Στγο Sir Arthur Grenfell Wauchope, έναν ένθερμο υποστηρικτή του σιωνιστικού αγώνα, ο οποίος βοήθησε πολύ στην δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την πρόκληση μεταναστευτικού ενδιαφέροντος από τους Ισραηλίτες της Ευρώπης. Όπως αναφέρει ο Albert Montefiore Hyamson, υπεύθυνος μετανάστευσης για την Παλαιστίνη το 1941, στο βιβλίο του Palestine: A Policy, τα πρώτα τέσσερα χρόνια της θητείας Wauchope ήταν ο κολοφώνας της σιωνιστικής ιστορίας της Παλαιστίνης. Όχι μόνο αυξήθηκε η μεταναστευτική εισροή με τον εβραϊκό πληθυσμό να αυξάνεται από 174,606 σε 329,358 πολίτες, αλλά και τα εδάφη των Ισραηλιτών αυξήθηκαν από 4646 εκτάρια το 1931 σε 72905 το 1935, ενώ και οι επιχειρήσεις των Ισραηλιτών γνώρισαν οικονομική άνθιση.

Λόγω της Αραβικής Επανάστασης, οι Άγγλοι αναγκάστηκαν να περιορίσουν την είσοδο Ισραηλιτών μεταναστών, μέσω της Λευκής Βίβλου του 1939, που πρότεινε ο Chamberlain. Πλέον η μετανάστευση των Ισραηλιτών γινόταν παράνομα στην Παλαιστίνη και οργανωνόταν από την Aliyah Bet. Το αποτέλεσμα ήταν οι ισραηλίτες μετανάστες στο τέλος του Β΄ΠΠ να αποτελούν το 33% του συνολικού πληθυσμού της Παλαιστίνης.

Η πρώτη μαζική μετανάστευση της σύγχρονης ιστορίας δείχνει τις συνέπειες του φαινομένου
Η συνεχόμενη εισροή μεταναστών ισραηλιτών οδήγησε σε γενικότερη αποσταθεροποίηση της περιοχής, ωστόσο η διαδικασία νομιμοποιούταν κάθε φορά από την εξαγωγή του συνδρόμου ενοχής που προήλθε από την προβολή του Ολοκαυτώματος από την πολιτική ελίτ του σιωνισμού. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός χρησιμοποιήθηκε για πολιτικές σκοπιμότητες από τους ένθερμους υποστηρικτές της ίδρυσης ενός κράτους στα εδάφη που περιγράφονταν στη Βίβλο και δικαιολογούσαν την οπτική του, μέσα από μία φονταμενταλιστική προσέγγιση.

Παρά το γεγονός των ναζιστικών διώξεων, εναντίον των ισραηλιτών, αυτές δεν αποτελούσαν αποκλειστικό ιδίωμα του γερμανικού κράτους, όπως είδαμε και ανωτέρω, αντιθέτως οι Ρώσοι θα μπορούσαν να κατηγορηθούν πολύ πιο εύκολα για αντισημιτική πολιτική. Η επιλογή, μετά το 1942, του «σωστού» στρατοπέδου, καθώς και η συνεισφορά τους, τόσο στην τελική έκβαση του Β΄ΠΠ, όσο και στην εθνικιστική πολιτική των σιωνιστών, αφαίρεσε τη Ρωσία από το κάδρο των ενόχων. Την ίδια στιγμή από τα θύματα των ναζιστών αφαιρούνταν εκατομμύρια ανθρώπων που υπέφεραν από τον πόλεμο, ξεχωρίζοντας αυτούς που διέθεταν ισραηλίτικο ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ. Διότι, τη στιγμή του Ολοκαυτώματος δεν υπήρχε κράτος του Ισραήλ, αντιθέτως πολίτες διαφόρων εθνικοτήτων.

Η ανάδειξη των διώξεων εναντίον των ισραηλιτών εξυπηρέτησε κατά κύριο λόγο τα σχέδια ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ. Επί παραδείγματι, οι ισραηλίτες της Θεσ/νίκης ήταν Έλληνες πολίτες, οι οποίοι εκδιώχτηκαν και βασανίστηκαν. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θα έπρεπε να αποζημιωθεί για τους πολίτες αυτούς, που θα έπρεπε να επαναπατριστούν και να αποκτήσουν εκ νέου τις περιουσίες τους. Αντιθέτως, μέσω του αφηγήματος του Ολοκαυτώματος οι οπαδοί του σιωνισμού απαίτησαν την αποζημίωση του ισραηλιτικού θρησκεύματος, μέσω της ίδρυσης ενός νέου κράτους το οποίο θα αποζημιωνόταν για πολίτες διαφορετικής εθνικότητας. Την ίδια στιγμή η θεωρία αυτή εξυπηρετούσε τα ευρωπαϊκά κράτη, που έβλεπαν έναν επιπλέον παράγοντα σεκταρισμού στη Μ. Ανατολή και επουδενί δεν επιθυμούσαν τον επαναπατρισμό των ισραηλιτών στα εδάφη τους, όπως φαίνεται και από τον αγώνα που είχαν επιδοθεί για την δική τους εθνοκάθαρση.

Οι μεγάλες δυνάμεις, που είχαν αποδεδειγμένα συνδράμει στην ανάδειξη του εβραϊκού ζητήματος ακολούθησαν τη βρετανική λύση ίδρυσης ενός κράτους, που θα αφαιρούσε μεγάλο μέρος του ισραηλίτικου πληθυσμού από τις κοινωνίες τους. Εν ολίγοις, οι ΗΠΑ που είχαν κλείσει τα σύνορά τους για τους ισραηλίτες μετανάστες, η Ρωσία η οποία εκδίωκε τους Ισραηλίτες και η Αγγλία η οποία αναζητούσε λύση στο εβραϊκό ζήτημα, όπως φαίνεται από τις αποφάσεις των ηγετών της, βρήκαν το σχέδιο των εθνικιστών ισραηλιτών χρήσιμο για τις δικές τους σκοπιμότητες.

Η ανεδαφική αριστερή προπαγάνδα περί μεταναστευτικού

Το γεγονός αυτό επιστρέφει τη συζήτηση στο σήμερα και στο λυσσαλέο κυνήγι μαγισσών στο οποίο έχουν επιδοθεί οι αυτοαποκαλούμενοι αντιιμπεριαλιστές. Η επιμονή στον στιγματισμό οιουδήποτε πρεσβεύει αντίθετες απόψεις για τον τρόπο που η μετανάστευση έχει εξελιχθεί σε γεωπολιτικό υβριδικό όπλο παρέχει την απαραίτητη νόρμα κάλυψης των πραγματικών σκοπών τους. Μέσω της χρήσης ακραίων επιθετικών προσδιορισμών, οι θιασώτες της άκρατης υποστήριξης των μεταναστών καλύπτουν το πραγματικό πρόβλημα της απαξίωσης των περιοχών, από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες και που κατά κύριο λόγο αποτέλεσαν και αποτελούν αποικίες των Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτό αποτελεί, δίχως άλλο, στήριξη, από τους αντιιμπεριαλιστές, του ίδιου του ιμπεριαλισμού που εκπροσωπείται από αυτές τις Δυνάμεις. Περιέργως, η ατζέντα προπαγάνδας του μονοπολικού συστήματος φαίνεται πως έχει υιοθετήσει την μαρξιστική κουλτούρα που μέχρι πρότινος κατηγορούσε ως άσπονδο εχθρό.

Οι διάφορες αριστερές οργανώσεις, που ταυτόχρονα αμφισβητούν κάθε εθνική και πολιτιστική ταυτότητα δυτικής προέλευσης, δεν επιζητούν την οικονομική ανάπτυξη των περιοχών, από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες, αντιθέτως επιζητούν την δημογραφική και πολιτιστική αλλοίωση της Ευρώπης. Η περίπτωση του Ισραήλ αποτελεί ένα περίτρανο φαινόμενο διεκδίκησης δικαιωμάτων και εδαφών από τους μετανάστες, όταν αυτοί ξεπεράσουν ένα ποσοστό επί του συνολικού ιθαγενούς πληθυσμού. Παρόλα ταύτα η αριστερή προπαγάνδα που έσπερνε διχόνοιες τη δεκαετία του ’80 για την συνέχιση του αγώνα των Παλαιστινίων εναντίον του Ισραήλ, είναι αυτή που σήμερα προωθεί τη δημιουργία ανάλογων φαινομένων στην Ευρώπη.

Οι ήξεις αφήξεις ρητορικές δείχνουν πως αυτοί που τις χρησιμοποιούν διαθέτουν κρυφή ατζέντα και κενά επιχειρήματα. Η αριστερή νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα δε διαφέρει σε τίποτα από την προπαγάνδα των νικητών του Β’ ΠΠ οι οποίοι φόρτωσαν όλα τα εγκλήματα της δικής τους εθνοκάθαρσης, απέναντι στους Ισραηλίτες, στη ναζιστική Γερμανία. Όπως το Ολοκαύτωμα δεν ξεκίνησε από την εποχή των Ναζί, αλλά αποτελεί αμάρτημα του ευρωπαϊκού δυτικού πολιτισμού, έτσι και η μεταναστευτική κρίση δεν ξεκίνησε από το συριακό πρόβλημα ή την επέμβαση στη Λιβύη. Καλό θα ήταν πριν κάποιοι λάβουν θέσεις περί ανοιχτών συνόρων, όπως έπραττε ο κύριος Μουζάλας, να γνωρίζουν πως φασισμός δεν είναι η θέσπιση ορίων περί μετανάστευσης, αλλά η εκδίωξη από τις εστίες των ανθρώπων που εξαναγκάζονται από τον ιμπεριαλισμό να μεταναστεύσουν για την ικανοποίηση οικονομικών και όχι μόνο σχεδιασμών.


==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017.

 Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας