Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

FT: Πώς ο Ντόναλντ Τραμπ έπαιξε το παιχνίδι του Βλαντιμίρ Πούτιν




Σχόλιο Geopolitics:
Το συγκεκριμένο άρθρο υπογράφει ο 
Philip Stephens, σχολιαστής και συγγραφέας, ο οποίος αρθρογραφεί στους FT για θέματα που αφορούν τη Βρετανία αλλά και για την παγκόσμια πολιτική σκηνή. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6/7/17, δηλαδή πριν την πολυαναμενόμενη συνάντηση Πούτιν Τραμπ. Έχει ενδιαφέρον να διαβάσουμε ό,τι υποστηρίζει ο Stephens γνωρίζοντας φυσικά το αποτέλεσμα. 


--------------------------------------------------------------------------------------------------

Η στάση του αμερικανού Προέδρου "Η Αμερική πρώτα" τον οδήγησε στο να παραδώσει την εξουσία του έθνους του, σχολιάζει ο Philip Stephens.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να συγκρατηθεί - σε αυτά που κάνει, αν και όχι πάντα σε αυτά που λέει. Η αλλαγή γνώμης του προέδρου είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. Με αυτόν τον τρόπο ένας ανώτερος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης περιγράφει τον συνεχή αγώνα για την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής μεταξύ του Τραμπ και των "ενηλίκων" του υπουργικού συμβουλίου. Ιδού ένα παράδειγμα. Ο πρόεδρος έχει αποδεχθεί, αν και με επιφυλακτικότητα, ότι δεν μπορεί να επιτρέψει ξανά τα βασανιστήρια κατά την ανάκριση τρομοκρατών ή εχθρικών πολεμιστών. Ο Τζέιμς Μάτις είπε απλά "Όχι". Δεν λειτουργεί και είναι αντίθετο στις αμερικανικές αξίες, υποστήριξε ο υπουργός Άμυνας. Ο Τραμπ συμμορφώθηκε, αλλά κανείς στον Λευκό Οίκο δεν αμφιβάλλει ότι εξακολουθεί να πιστεύει ότι τα βασανιστήρια έχουν αποτέλεσμα.

Το ίδιο ισχύει και για τη στάση του προέδρου έναντι των συμμαχιών. Κατά καιρούς, ο Μάτις ή ο γενικός σύμβουλος για την εθνική ασφάλεια, στρατηγός Χ.Ρ. ΜακΜάστερ, τον έπεισαν να δεσμευθεί εκ νέου στις αμοιβαίες αμυντικές διατάξεις στο επίκεντρο του ΝΑΤΟ ή στις διμερείς συνθήκες με την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, οι οποίες εγγυώνται την ειρήνη στην Ανατολική Ασία. Δεν τον έχουν πείσει για την αξία αυτών των συμμαχιών ως πολλαπλασιαστή της αμερικανικής εξουσίας. Η σχέση με τη Ρωσία εμπίπτει στην ίδια κατηγορία.

Ο Τραμπ θα ήθελε να πετύχει μια συμφωνία με τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντηση των δύο ηγετών στο πλαίσιο της G20 στο Αμβούργο. Οι πιθανότητες είναι ότι οι ενήλικοι του γραφείου του θα μπλοκάρουν οτιδήποτε ουσιαστικό, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτα με έναν τόσο ασταθή και υποκριτή πρόεδρο. Αυτό που οι βοηθοί και οι σύμβουλοι δεν μπορούν να κάνουν είναι να αλλάξουν την κοσμοθεωρία του Τραμπ. Οι πολλαπλές έρευνες σχετικά με τις ρωσικές παρεμβάσεις στις εκλογές των ΗΠΑ και η πιθανή συμπαιγνία με την εκστρατεία του Τραμπ δεν κατέστρεψαν το πάθος του αμερικανού προέδρου με τον Ρώσο ομόλογό του.

Αν εξαρτιόταν από τη δική του βούληση, θα είχε άρει τις αμερικανικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σε αντάλλαγμα της συνεργασίας του Πούτιν στη Συρία και του Κρεμλίνου στις προσπάθειες των ΗΠΑ να περιορίσουν το Ιράν. Η αδιαφορία του Τραμπ για την τύχη της Ουκρανίας έγινε σαφής στη συνάντηση στο Λευκό Οίκο τον Μάιο με τον Υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Ο πρόεδρος εξήγησε ότι θέλει η Μόσχα να διαπραγματευτεί με το Κίεβο, κυρίως επειδή άλλοι στην Ουάσινγκτον (όπως το Κογκρέσο και το State Department) είχαν προσυπογράψει τις ειρηνευτικές συμφωνίες του Μινσκ. Οι κοινές αξίες της Δύσης, η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, η αποθάρρυνση του ρωσικού ρεβανισμού - αυτά δεν είναι θέματα που κερδίζουν την προσοχή του Τραμπ.

Η προσέγγιση του Τραμπ διαμορφώνεται από παρορμήσεις, ένστικτα και προκαταλήψεις. Ο Πούτιν έχει αυτό που αποκαλούν οι πολιτικοί επιστήμονες "μεγάλη στρατηγική". Ο πρόεδρος των ΗΠΑ γραπώνεται στην εξουσία. Ο ρώσος ηγέτης το αντιλαμβάνεται. Ναι, ο Πούτιν είναι οπορτουνιστής, αλλά με σκοπό. Νωρίτερα φέτος, σε ένα συνέδριο που διοργάνωσε η Aspen Italia και το Chatham House, άκουσα έναν από τους πιο έξυπνους αναλυτές της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας που καθορίζουν τη στρατηγική. Είτε αφορά την προσάρτηση της Κριμαίας, είτε την εισβολή στην ανατολική Ουκρανία, τον παρεμβατισμός στη Συρία και, πιο πρόσφατα, τη Λιβύη, ο εν λόγω μελετητής εξηγούσε ότι οι ενέργειες του Πούτιν είχαν έναν και μόνο απλό στόχο. Η διεθνής τάξη μετά τον ψυχρό πόλεμο είχε εκχωρήσει την αμετάβλητη υπεροχή στις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον έκανε ό,τι ήθελε στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη, απορρίπτοντας τυχόν αντιρρήσεις από τη Μόσχα. Πιέζοντας σε υποχώρηση τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και ασκώντας αξιώσεις για τον πρώην σοβιετικό χώρο στην Ευρώπη, ο Πούτιν αμφισβητεί αυτή την τάξη σε κάθε ευκαιρία. Η στρατηγική είναι να υποβαθμίσει και τελικά να εξαλείψει την διευθέτηση της τάξης από τις ΗΠΑ μετά τον ψυχρό πόλεμο και να την αντικαταστήσει με ένα διεθνές σύστημα που βασίζεται στην υπεροχή της μεγάλης εξουσίας και στις περιφερειακές ηγεμονίες. Στα δυτικά, η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο συνέδριο της Βιέννης το 1815, με τις σφαίρες επιρροής και την εξισορρόπηση της εξουσίας, είναι απλώς ένα ακόμα κομμάτι της ιστορίας. Για το Κρεμλίνο, προσφέρει ένα πρότυπο για τις σημερινές διεθνείς σχέσεις.

Αυτό που ο Πούτιν δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί είναι ότι θα βρει έναν τόσο πρόθυμο συνεργάτη στον Λευκό Οίκο. Ο Τραμπ μοιράζεται την κοσμοθεωρία του Κρεμλίνου. Σίγουρα, θα συμφωνήσει περιστασιακά λιτές με τις παγκόσμιες ευθύνες της Αμερικής, αλλά, όπως και ο Πούτιν, είναι εθνικιστής και όχι οπαδός της παγκοσμιοποίησης. Οι σύμμαχοι τώρα καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να βασιστούν σε αυτόν τον πρόεδρο των ΗΠΑ σε μια στιγμή κρίσης. Οι συμμαχίες, οι κανόνες και οι θεσμοί της παλαιάς τάξης σχεδιάστηκαν για να παρέχουν προστασία τόσο στους αδύναμους όσο και στους ισχυρούς.

Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται περισσότερο από τον Πούτιν στο να υπερασπιστεί τους αδύναμους. Η συγκλονιστική ειρωνεία, όπως πάντα, διαφεύγει από τον πρόεδρο των ΗΠΑ: υποστηρίζοντας τη θέση για την υπεράσπιση της "Αμερικής πρώτα", ο Τραμπ παρέδωσε πρόωρα την αμερικανική εξουσία και το κύρος που συσσωρεύτηκε εδώ και 70 χρόνια. Τα πράγματα, βέβαια, θα μπορούσαν να πάνε στραβά στο Αμβούργο. Ο Πούτιν μπορεί να συμμαχήσει με τον Κινέζο Σι Τζινπίνγκ για να αμβλύνει τις απειλές του Τραμπ κατά της Βόρειας Κορέας. Ο ρώσος ηγέτης μπορεί να κρίνει ότι, όσο η αμερικανική κυβέρνηση είναι υπό πολιορκία από τις έρευνες για τις σχέσεις της με τη Μόσχα, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να κερδίσει με το να το παίζει φίλος του Τραμπ. Αυτό που κανείς δεν πρέπει να αμφισβητήσει είναι ότι ο Πούτιν βρίσκεται σε καλό δρόμο, με την ευγενική παραχώρηση του Λευκού Οίκου, για την επίτευξη της μεγάλης στρατηγικής του φιλοδοξίας.

Οι ΗΠΑ απομακρύνονται από τους ευρωπαίους εταίρους της. Οι σύμμαχοι σχεδόν παντού έχουν χάσει την εμπιστοσύνη στον Τραμπ. Και η Ουάσιγκτον τώρα αποφεύγει τη διεθνή ηγεσία που θεωρούσε ως πατρογονικό δικαίωμα. Για τον Πούτιν αυτό σηματοδοτεί μια μεγάλη νίκη. Για όλους τους άλλους, δείχνει έναν πολύ πιο επικίνδυνο κόσμο.

ft.com

antinews.gr 

==========================================

 Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2017. Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας